«Η πρόκληση-προβοκάτσια υπαγορεύει τη δίωξη»

Σχετικά με την αρχειοθέτηση της πρόσφατης καταγγελίας για δωροδοκία βουλευτή, η «Εφ.Συν.» ζήτησε τη γνώμη του Ν. Παρασκευόπουλου, καθηγητή Ποινικού Δικαίου στο ΑΠΘ:

«Οποιος δεν έχει δει τη δικογραφία, δεν μπορεί να αποφαίνεται με βεβαιότητες. Ωστόσο, οι ακόλουθες σκέψεις και απορίες μού φαίνονται προς το παρόν βάσιμες: Σύμφωνα με όσα προέκυψαν, ακόμη κι αν δεν υπήρχε καμιά δωροδοκία ή απόπειρά της, θα έπρεπε τουλάχιστον να αναγνωριστεί μια προσπάθεια παγίδευσης ή αλληλοπαγίδευσης σε αξιόποινη συμπεριφορά. Αυτή η πρόκληση–προβοκάτσια είναι ήδη αξιόποινη κατά τον Ποινικό Κώδικα (άρθρο 46&2) και, εφόσον υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις, υπαγορεύει τη δίωξη.

»Εξάλλου, ακόμη και παρανόμως αποκτημένα μέσα για την απόδειξη της αλήθειας δεν αποκλείονται οπωσδήποτε από τη δίκη. Το Σύνταγμα και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση δεν αναγνωρίζουν αγαθά υπεράνω σταθμίσεων, αφού κάποτε και τα θεμελιακά ανθρώπινα δικαιώματα μπορεί να συγκρούονται. Αν εδώ διακινδυνεύουν, από τη μια, προσωπικά δεδομένα που οι ίδιοι οι φορείς τους τα ρισκάρουν, και από την άλλη ύψιστα πολιτειακά αγαθά, η στάθμιση ολοφάνερα βαραίνει υπέρ της χρήσης των αποκαλυπτικών δεδομένων.

»Τέλος, μια εμπειρική παρατήρηση: Οταν μια υπόθεση κατά την έναρξη της ποινικής διερεύνησης εμφανίζεται πολύπλοκη, τότε συνήθως (καθώς οι ενδείξεις αρκούν) οδηγείται προς τη δίκη, για να ξεκαθαρίσει. Εδώ επιλέχθηκε το αντίθετο»…