Τέλος σε έναν άδικο εικοσαετή διασυρμό

Αθώοι για το υποτιθέμενο «σκάνδαλο» 3,4 εκατομμυρίων ευρώ με την Εταιρεία Διαχείρισης και Αξιοποίησης της Περιουσίας του πανεπιστημίου δύο πρώην πρυτάνεις του ΑΠΘ, ένας αντιπρύτανης, ο άλλοτε διευθυντής της εταιρείας και πανεπιστημιακοί που μετείχαν στο Διοικητικό της Συμβούλιο. Μια αμφιλεγόμενη υπόθεση απιστίας που ταλάνιζε το ίδρυμα από το 2003 κατέληξε χθες στην απαλλαγή όλων των κατηγορουμένων καθώς «δεν προέκυψε βεβαιωμένη ζημία για το πανεπιστήμιο»! Μεταξύ των βασικών κατηγορουμένων ήταν οι πρώην πρυτάνεις Αναστάσιος Μάνθος και Γιάννης Μυλόπουλος, ο τότε αντιπρύτανης Ανδρέας Γιαννακουδάκης και ο άλλοτε διευθυντής της εταιρείας διαχείρισης, Γιώργος Καραγιάννης.

Η υπόθεση ξεκίνησε να διερευνάται από τον εισαγγελέα διαφθοράς Θεσσαλονίκης, Αχιλλέα Ζήση, σήμερα επίτιμο αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Το παραπεμπτικό βούλευμα που εκδόθηκε μερικά χρόνια αργότερα εύλογα προβλημάτιζε διότι ούτε λίγο ούτε πολύ στοχοποιούσε δύο πρώην πρυτάνεις του ΑΠΘ, έναν αντιπρύτανη, ακόμη δύο πανεπιστημιακούς δασκάλους κι ένα διευθυντικό στέλεχος του ΑΠΘ για διασπάθιση με δόλο δημόσιου χρήματος. Μάλιστα, στην υπόθεση θα εμπλεκόταν και τρίτος πρώην πρύτανης αν δεν είχε εκδημήσει!

Ταυτόχρονα προκαλούσε σοβαρούς προβληματισμούς γιατί οι διωκτικές αρχές και η Δικαιοσύνη χρειάστηκαν σχεδόν μια εικοσαετία από τη διάπραξη του υποτιθέμενου «σκανδάλου» και κάτι περισσότερο από μια δεκαετία μετά την έναρξη των ερευνών για την παραπομπή στον «φυσικό δικαστή»! Οι άνθρωποι αυτοί, διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, διασύρθηκαν επί σειρά ετών ώσπου να αθωωθούν και να βγάλουν τη «ρετσινιά» από πάνω τους…

Η υπόθεση ξεκίνησε το 2003, έχοντας στο επίκεντρο τη διοίκηση της Εταιρείας Διαχείρισης και Αξιοποίησης Περιουσίας του ΑΠΘ που ιδρύθηκε από διακεκριμένο πρύτανη (προσκείμενο στη Ν.Δ.), ο οποίος όμως έχει εκδημήσει από ετών. Σκοπός της ήταν να αξιοποιηθούν σε έργα τα έσοδα από μερική απαλλοτρίωση του αγροκτήματος της Γεωπονικής Σχολής, στην περιοχή «Πράσινα Φανάρια», για την επέκταση του αεροδρομίου «Μακεδονία». Το σκεπτικό ήταν ότι το πανεπιστήμιο έχει το αυτοδιοίκητο και τα έργα θα καθυστερούσαν αν γίνονταν μέσα από τις διαδικασίες του δημόσιου λογιστικού! Στην πραγματικότητα η ανάγκη ίδρυσης της Εταιρείας Αξιοποίησης προέκυψε από αυτό ακριβώς για το οποίο παραπέμφθηκαν κατηγορούμενοι για κακουργήματα πανεπιστημιακοί δάσκαλοι οι οποίοι ακολούθησαν αποφάσεις της Συγκλήτου!

Το κατηγορητήριο κατέπεσε ύστερα από μια μαραθώνια δίκη στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, καθώς αποδείχθηκε ότι:

1. Η εταιρεία αξιοποίησης της περιουσίας του ΑΠΘ είναι ΝΠΙΔ και άρα δικαίως ακολουθούσε διαχρονικά το ιδιωτικό και όχι το δημόσιο λογιστικό.

2. Αποδείχθηκε επίσης, έπειτα από πραγματογνωμοσύνη του αρμόδιου καθ’ ύλην προέδρου του ΤΕΕ Τμ. Κ. Μακεδονίας, ότι το ΑΠΘ όχι απλά δεν ζημιώθηκε, αλλά αντίθετα ωφελήθηκε από την εκτέλεση αυτών των έργων μέσω της ΕΑΔΠ/ΑΠΘ, μια και η έκπτωση με την οποία τα έργα εκτελέστηκαν ακολουθώντας το ιδιωτικό λογιστικό ήταν 45% σε σχέση με τις τιμές του δημόσιου.

Η αθώωση όλων επήλθε κατόπιν απαλλακτικής πρότασης της εισαγγελέως του τριμελούς εφετείου, με την οποία ομόφωνα ευθυγραμμίστηκε η έδρα.

Γιάννης Μυλόπουλος: Δικαίωση για το ίδιο το ΑΠΘ

Εκ των αθωωθέντων, δήλωση έκανε μόνο ο πρώην πρύτανης Γιάννης Μυλόπουλος, σημειώνοντας μεταξύ άλλων:

«Η αθώωσή μου στο Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, από κοινού με άλλους έξι συγκατηγορούμενούς μου πανεπιστημιακούς που κατείχαν θέσεις διοίκησης στο ΑΠΘ, στην τρίτη κατά σειράν δίκη στην οποία ο ίδιος κάθισα στο εδώλιο του κατηγορουμένου ως πρώην πρύτανης ΑΠΘ και σε όλες αθωώθηκα, κλείνει έναν κύκλο άδικων, όπως εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται, διώξεών μου για τις πράξεις και την προσφορά μου στα πέτρινα για τη χώρα και για το ΑΠΘ χρόνια της πρυτανικής μου θητείας, 2010-2014. Χρόνια στα οποία ως πρύτανης του ΑΠΘ και ως πρόεδρος της Συνόδου των Πρυτάνεων στον τελευταίο χρόνο της θητείας μου υπερασπίστηκα τον δημόσιο, ακαδημαϊκό και αυτοδιοικούμενο χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Χρόνια στα οποία εργαστήκαμε τότε όλοι όσοι και όσες μετείχαμε στη διοίκηση του ΑΠΘ με αφοσίωση και αυταπάρνηση για να κρατηθεί το πανεπιστήμιο όρθιο σε καιρούς βαθιάς οικονομικής κρίσης και σκληρών μνημονίων.

Η αθώωσή μου σήμερα δεν απηχεί μόνο τη δική μου έντιμη διαχείριση και την επωφελή για το Δημόσιο διοίκηση του ΑΠΘ ως πρύτανη εκείνα τα χρόνια. Αποτελεί μια δικαίωση και για το πανεπιστήμιο το ίδιο, το οποίο σε κάθε ευκαιρία δυσφημείται και κατασυκοφαντείται αδίκως, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας υποβάθμισης, συρρίκνωσης και ιδιωτικοποίησής του, για λόγους αλλότριων σκοπιμοτήτων».