Επειτα από έξι ολόκληρα χρόνια αναμονής επρόκειτο να δικαστεί χθες, για πρώτη φορά, το τροχαίο που στέρησε στην οικογένεια του Φαίδωνα Καρυδάκη το παιδί της.
Ο μαθητής Σόλωνας έχασε τη ζωή του από διερχόμενο, με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αμάξι στην Κηφισίας. Ο πατέρας του Σόλωνα φρόντισε και κατασκεύασε με έξοδα φίλων και δικά του τη σωτήρια για τους πεζούς γέφυρα στην Κηφισίας, αλλά η δικαιοσύνη ακόμη δεν έχει φροντίσει ούτε το να γίνει έστω κι ένα δικαστήριο.
Στις 7/12/2009, μετά την παρέλευση του αυτοφώρου, παρουσιάστηκε με τον δικηγόρο του στην Τροχαία Κηφισιάς ο 32χρονος Λ.Λ., που δήλωσε ότι αυτός χτύπησε και εγκατέλειψε τον Σόλωνα. Ο κατ’ ομολογίαν του δράστης αφού προσήχθη στον εισαγγελέα αφέθηκε ελεύθερος και του επιστράφηκε η άδεια οδήγησης. Ο Σόλωνας πέθανε στην εντατική δύο μέρες μετά.
Οπως αναφέρει η ιστοσελίδα της Οργάνωσης SOS Τροχαία Εγκλήματα: «Οι προδικαστικές διαδικασίες γι’ αυτήν την υπόθεση χρειάστηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ πέντε (5) χρόνια… Για πρώτη φορά το πρωτόδικο προσδιορίστηκε στις 16 Ιανουαρίου 2015, όμως την παραμονή ο δράστης εμφάνισε την τυπική συμπτωματολογία κατηγορουμένων για φόνους στην άσφαλτο και εισήχθη σε ιδιωτικό θεραπευτήριο με εμετό και διάρροια».
Χθες, κι ενώ ο αριθμός στο πινάκιο ήταν 4, έπειτα από πρόταση της εισαγγελέως δόθηκε αναβολή και αν οι συνθήκες το επιτρέψουν η υπόθεση θα εκδικαστεί στις 4 Απριλίου 2016. Η απόφαση αυτή ελήφθη κατά πλειοψηφία από το επταμελές ΜΟΔ προκειμένου στο μεταξύ να λάβει γνώση της απόφασης του Μονομελούς (πρωτόδικου) αστικού Δικαστηρίου, η αγωγή ενώπιον του οποίου εκκρεμεί από τον Μάρτιο του 2013.
Η πολιτική αγωγή, ζητώντας την άμεση έναρξη της δίκης, επισήμανε το παράδοξο της πρότασης ένα επταμελές ποινικό δικαστήριο που είχε στη διάθεσή του όλο το φάσμα των μαρτύρων και των πραγματογνωμόνων να περιμένει από ένα (πρωτόδικο) Μονομελές να το διαφωτίσει, ενώ υποστήριξε ότι στην προβλεπόμενη πολυήμερη διαδικασία υπήρχε άνεση για να προσέλθουν δυο από τους μάρτυρες που δεν παρευρίσκονταν κατά την εκφώνηση. Το δικαστήριο όμως έκρινε διαφορετικά.
Πού ακριβώς βρίσκεται ο σεβασμός στα θύματα και τις οικογένειες τους; Μήπως για τους φόνους στην άσφαλτο αναγνωρίζονται μόνο τα «ιερά δικαιώματα» των κατηγορουμένων/δραστών; Αποτελούν τελικά οι φόνοι 15χρονων παιδιών υποθέσεις ρουτίνας για την ελληνική Δικαιοσύνη;
