Όπως ήταν αναμενόμενο, τεράστιες ήταν οι αντιδράσεις για το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο Φλωρίδη που προβλέπει τον αποκλεισμό κατηγορουμένων από κρίσιμα στοιχεία της σε βάρος τους δικογραφίας. Ο δικηγόροι και ευρύτερα οι νομικοί -πολλών δικαστών και εισαγγελέων συμπεριλαμβανομένων- κάνουν λόγο για απροκάλυπτη παραβίαση του δικαιώματος υπεράσπισης και για θεσμική διολίσθηση που επιχειρεί να επιβάλλει στην ανάκριση χαρακτηριστικά αστυνομικού κράτους.
Σύμφωνα με το άρθρο 18 του νέου σχεδίου νόμου, που βρίσκεται σε διαβούλευση, ο κατηγορούμενος και ο συνήγορός του μπορούν να αποκλείονται από πρόσβαση σε έγγραφα και αποδεικτικά στοιχεία, εφόσον αυτό κριθεί «αναγκαίο» από τις αρχές. Οι ατιολογίες που προτάσσονται είναι η προστασία της έρευνας, η ασφάλεια μαρτύρων και η αποτροπή κινδύνων για την εθνική ασφάλεια. Πρόκειται όμως για αόριστες νομικές έννοιες οι οποίες θα εξειδικεύονται από την αποφαινόμενη αρχή. Κανείς δε μπορεί να προβλέψει πόσο «διασταλτικά» θα τις ερμηνεύει ο εκάστοτε αρμόδιος λειτουργός. Δεν πλήττεται μόνο η θεμελιώδης ποινική αρχή «Εν αμφιβολία υπέρ του κατηγορουμένου», αλλά και η γενική δικονομική της ισότητας των όπλων. Ένας από τους διαδίκους -και μάλιστα ο πιο ανίσχυρος- θα προσέρχεται στη δίκη με λιγότερες γνώσεις από τον άλλο.
Η κυβέρνηση αναζήτησε άλλοθι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη να αναρτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως η διάταξη δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία, αλλά συμμόρφωση με την Οδηγία 2012/13/ΕΕ και να υπενθυμίζει πως ανάλογη ρύθμιση ίσχυε στην ελληνική νομοθεσία από το 2014 έως το 2019, χωρίς να έχει ξεσηκώσει τότε τόσο έντονες αντιδράσεις.
Προς υποτιθέμενη επίρρωση, αναφέρθηκε σε αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, οι οποίες παραδέχονται ότι το δικαίωμα πρόσβασης στα αποδεικτικά στοιχεία δεν είναι απόλυτο – αποφάσεις πολύ λίγες, ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες και σίγουρα εκδοθείσες σε εξαιρετικές και σπάνιες υποθέσεις, εν αντιθέσει με τη δική του πρόθεση για ελεύθερη εφαρμογή του μέτρου με εξατομικευμένη κρίση. Υποσχέθηκε μάλιστα ότι η ρύθμισει θα παρέχει περισσότερες εγγυήσεις απ’ ό,τι στο παρελθόν στον κατηγορούμενο, όπως η δυνατότητα ο κατηγορούμενος να προσφεύγει σε δικαστικό συμβούλιο. Πρόκειται εμφανώς περί τεχνάσματος, καθώς μιλά για απουσία δικαιώματος προσφυγής κατά μίας αυθαιρεσίας, η οποία πολύ απλά από το 2019 και μετά… δεν συνέβαινε.
Από τη μία όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο συνήγορος υπεράσπισης των κατηγοριών στη δίκη της Χρυσής Αυγής και πλείστων άλλων πολύκροτων ποινικών υποθέσεων Θανάσης Καμπαγιάννης, απαντάται πλήθος αυθαιρεσιών με πηγή την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδίως στο επίπεδο της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας. Από την άλλη η αναφορά στην ευρωπαϊκή οδηγία λειτουργεί ως μανδύας, χωρίς δηλαδή αυτό να εξασφαλίζει ότι η ελληνική εφαρμογή του δεν θα οδηγήσει σε αυθαιρεσίες.
Έντονη ήταν και η αντίδραση η ανάρτηση του Προέδρου του ΔΣΑ Δημήτρη Βερβεσού ο οποίος σε δική του ανάρτηση ανέφερε: «Πολλά έχουν δει τα μάτια μου μα αυτό μου φέρνει τρόμο». Πλείστοι όσοι δικηγόροι στην ανάρτηση προέτρεπαν σε αποχή των δικηγορικών συλλόγων, οι οποίοι ήδη έχουν προκηρύξει άλλωστε την πρώτη για την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου.
Η κουλτούρα της ποινικής πλειοδοσίας υπονομεύει τη δημοκρατία και λειτουργεί ως μπούμερανγκ, αυτό είναι αποδεδειγμένο με μαθηματική ακρίβεια. Το ερώτημα μοιάζει να είναι -για άλλη μια φορά- αν ο θεσμικός κατήφορος της κυβέρνησης, και μάλιστα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, πρόκειτα επιτέλους να βάλει κάποιου είδους φρένο.
-320x213.jpg)
