Επιμένουν στις θεωρίες συνωμοσίας για το στειλιάρι

Tο περίφημο στειλιάρι που βρέθηκε στα γραφεία της εγκληματικής οργάνωσης λίγες ώρες μετά την επίθεση στους αφισοκολλητές του ΠΑΜΕ μονοπώλησε το ενδιαφέρον της έδρας του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για ακόμη μία συνεδρίαση της δευτεροβάθμιας δίκης της Χρυσής Αυγής.

Χθες ήταν η σειρά του αστυνομικού Ελευθέριου Καρδάμη να ανέβει στο βήμα του μάρτυρα. Ο εν ενεργεία αστυνομικός ήταν εκείνος που βρήκε το απόγευμα της 13ης Σεπτεμβρίου 2013 το δολοφονικό όπλο πίσω από την εξωτερική μονάδα κλιματισμού των γραφείων της Χ.Α. και το εύρημα ενοχοποιούσε το τάγμα εφόδου της εγκληματικής οργάνωσης ως τους δράστες πίσω από την επίθεση στους συνδικαλιστές.

Το όπλο είχε απασχολήσει και κατά την προηγούμενη δικάσιμο την έδρα του δικαστηρίου, όταν ο μάρτυρας αστυνομικός Πέτρος Παναγιωτίδης υποστήριζε ούτε λίγο-ούτε πολύ πως το στειλιάρι που βρέθηκε στα γραφεία όχι μόνο ήταν διαφορετικό από αυτό που φωτογράφιζαν αργότερα προανακριτικοί υπάλληλοι της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών, αλλά και πως το όπλο που βρέθηκε από τους ίδιους δεν θα μπορούσε να είναι καν των χρυσαυγιτών, γιατί θα ήταν… «χαζοί» αν οι δράστες κρατούσαν το όπλο ενός εγκλήματος. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο αστυνομικός Καρδάμης, ο οποίος ισχυρίστηκε πως το στειλιάρι που βρήκε ο ίδιος «δεν ήταν αυτό που μου έδειξαν αργότερα».

Η πιθανότητα αντικατάστασης του αντικειμένου, στην ουσία της, είναι ήσσονος σημασίας: όπως επισήμαναν συνήγοροι υποστήριξης κατηγορίας, κατά τους ισχυρισμούς των αστυνομικών, το όπλο που «χάθηκε» ήταν εξίσου δολοφονικό και το όπλο που φωτογραφήθηκε στα γραφεία της ΔΕΕ, ακόμη και αν είναι διαφορετικό, έχει αναγνωριστεί από τα θύματα ως όπλο της επίθεσης. Οι αιχμές δεν έμειναν ασχολίαστες ούτε από τους συνηγόρους ούτε από την ίδια την έδρα, που ρωτούσε επισταμένα πώς και γιατί το όπλο άλλαξε μέσα σε λίγη ώρα:

Εισαγγελέας: Αν το άλλαξε κατηγορούμενος, θα φρόντιζε να βγάλει τον γάντζο. Αν το έκαναν τα μέλη του ΠΑΜΕ, θα έβαζαν κάποιο άλλο. Αν το έκανε αστυνομικός, θα έβαζε ένα Ούζι, ένα Καλάσνικοφ.

Μάρτυρας: Μου είναι αδιανόητο. Δεν μου έχει ξανασυμβεί, να παραδίδω άλλο αντικείμενο και μετά να βλέπω άλλο.

Εισαγγελέας: Και μένα πρώτη φορά μου συμβαίνει. Αν το είχε φτιάξει κάποιο μέλος της Χ.Α. και ήθελε να το ξαναχρησιμοποιήσει, μπορούσε να το βάλει εκεί.

«Οχι», δήλωσε κατηγορηματικά ο Καρδάμης. «Μπορούσε ο καθένας να πάει και να το πάρει. Και αν τα γραφεία ήταν και κλειστά…».

Ο μάρτυρας δεν έδωσε σαφή εξήγηση για μια σειρά εύλογων ερωτημάτων: Γιατί ένα θύμα της επίθεσης να ρισκάρει να χαθεί το πειστήριο του εγκλήματος, κρύβοντάς το επιμελώς, προκειμένου να μη φαίνεται, στα γραφεία της οργάνωσης; Τι όφελος θα είχε κάποιος να αντικαταστήσει ένα φονικό όπλο με ένα άλλο εξίσου φονικό όπλο; Και, αν πράγματι οι ισχυρισμοί έχουν βάση, πότε πρόλαβαν αστυνομικοί, στους οποίους περιήλθε άμεσα το όπλο, να αλλάξουν πειστήρια του εγκλήματος;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι ισχυρισμοί των αστυνομικών, που στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο θυμήθηκαν να εμμείνουν στο ενδεχόμενο της «σκευωρίας», ρίχνουν νερό στον μύλο της συνωμοσιολογίας περί ενός αόρατου χεριού που στοχευμένα θέλησε να ενοχοποιήσει τη Χ.Α.

Η υπόνοια των μαρτύρων πως αν ήθελε πράγματι το τάγμα εφόδου να κρύψει τα όπλα, δεν θα ρίσκαρε να τα τοποθετήσει στα γραφεία της εγκληματικής οργάνωσης, φαίνεται τουλάχιστον ανυπόστατη. Πόσο μάλλον αν αναλογιστεί κανείς τη χρονική συγκυρία: το 2013 δεν ήταν απλά η πρώτη φορά που η αστυνομία διενεργούσε έρευνα σε γραφεία πολιτικού κόμματος. Ηταν και η περίοδος που κάθε εγκληματική ενέργεια της Χ.Α. χαρακτηριζόταν από αίσθηση ασυδοσίας, καθώς το διευθυντήριο της οργάνωσης απολάμβανε την ασυλία των κοινοβουλευτικών εδράνων και την πλήρη στήριξη από τις δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ.