• Αθήνα
    Σποραδικές νεφώσεις
    10°C 7.8°C / 10.8°C
    3 BF
    61%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    10°C 8.8°C / 11.3°C
    5 BF
    45%
  • Πάτρα
    Σποραδικές νεφώσεις
    9°C 9.4°C / 12.0°C
    1 BF
    68%
  • Ιωάννινα
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 7.7°C / 7.7°C
    1 BF
    32%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    6°C 5.9°C / 5.9°C
    0 BF
    70%
  • Βέροια
    Αραιές νεφώσεις
    9°C 7.7°C / 9.3°C
    3 BF
    45%
  • Κοζάνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    4°C 4.4°C / 5.6°C
    3 BF
    42%
  • Αγρίνιο
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 8.5°C / 8.5°C
    1 BF
    65%
  • Ηράκλειο
    Αραιές νεφώσεις
    13°C 12.2°C / 14.1°C
    3 BF
    68%
  • Μυτιλήνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    9°C 7.9°C / 8.9°C
    3 BF
    57%
  • Ερμούπολη
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 7.7°C / 10.8°C
    5 BF
    68%
  • Σκόπελος
    Σποραδικές νεφώσεις
    10°C 7.3°C / 9.7°C
    4 BF
    53%
  • Κεφαλονιά
    Αραιές νεφώσεις
    11°C 10.5°C / 10.5°C
    5 BF
    76%
  • Λάρισα
    Αραιές νεφώσεις
    9°C 7.3°C / 8.9°C
    3 BF
    49%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 7.5°C / 8.4°C
    2 BF
    75%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    13°C 12.8°C / 12.8°C
    4 BF
    47%
  • Χαλκίδα
    Αραιές νεφώσεις
    9°C 8.0°C / 10.3°C
    2 BF
    58%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    9°C 7.3°C / 8.8°C
    1 BF
    53%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 9.2°C / 10.0°C
    3 BF
    47%
  • Καστοριά
    Αραιές νεφώσεις
    4°C 4.4°C / 4.4°C
    2 BF
    48%
EUROKINISSI /ΚΩΣΤΑΣ ΤΖΟΥΜΑΣ

Μάτι: Καταθέσεις για γερό στομάχι...

  • A-
  • A+

Απόλυτη σιωπή, με το ακροατήριο βουβό να παρακολουθεί τις μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν και επέζησαν με τεράστιο κόστος - ψυχικό και σωματικό - από εκείνη τη φρικτή μέρα της τραγωδίας στο Μάτι.

Οι περισσότεροι ακούγοντας τις περιγραφές ξαναζούν την προσωπική τους μαρτυρική εμπειρία ή ξαναβιώνουν τον απόλυτο πόνο της απώλειας των αγαπημένων τους. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, είναι και τα δύο, θύματα οι ίδιοι και συγγενείς θυμάτων μαζί. 

Όπως η κ. Κάλλι Αναγνώστου, πολυεγκαυματίας, που επέζησε από τη φονική πυρκαγιά και περιέγραψε σήμερα στο δικαστήριο όσα υπέστη ίδια και ο πεντέμισι ετών γιος της από εκείνο το «μαύρο» απόγευμα της 23ης Ιουλίου του 2018, όταν και οι δυο βρίσκονταν για διακοπές στην Ελλάδα και μέχρι σήμερα και ζήτησε να ακούσει το δικαστήριο τη μαρτυρία του παιδιού της, το οποίο δεν μπορούσε να έρθει για να καταθέσει κι έτσι εκείνη έδειξε βίντεο με τη φωνή του γιου της που ζητά Δικαιοσύνη: «Ένα παιδί 5,5 ετών που έχει μια ζωή που μόνο παιδική δεν είναι. Δεν μπορεί να αθληθεί, να παίξει. Να ξυπνάει τα βραδιά, να ουρλιάζει. Να το ζει ξανά και ξανά. Όπως κι εμείς. Ο,τι ζήσαμε εκεί και στα νοσοκομεία. Το παιδί μου δε θα έχει ζωή, όπως τα αλλά παιδιά. Ξυπνάει και λέει "χεράκια μου, ποδαράκια μου δεν θα είστε ξανά τα ίδια". Θέλει να μάθει λεπτομέρειες. Πού είναι τα αλλά παιδάκια που χάθηκαν». Δεν μπορώ εγώ να φτιάξω ότι έχουν χαλάσει στο παιδί μου. Δε μπορώ να κάνω τίποτα άλλο γι' αυτό. Το μόνο που μπορώ είναι να σας ζητήσω όλος αυτός ο πόνος του γιου μου να μην περάσει έτσι. Ανήκω στην κατηγορία εκείνων που τα έζησε όλα. Θέλω να δικαιωθεί αυτό. Να βγει αυτή η αλήθεια. Να μην ξανασυμβεί. Θέλω να μου επιτρέψετε να φέρω τη φωνή του εδώ μέσα. Δεν μπορεί να έρθει ο ίδιος».

Η μάρτυρας, εμφανώς φορτισμένη συναισθηματικά αναφέρθηκε στις αρχές και σε όσους υποστηρίζουν ότι όλα έγιναν σωστά: «Άκουσα στην τηλεόραση "όλα τα κάναμε καλά και θα τα ξανακάναμε με τον ίδιο τρόπο". Οι νεκροί κι εμείς είμαστε η απόδειξη ότι όλα έγιναν καλά! Με τον ίδιο τρόπο θα τα ξαναέκαναν! Τους λέω, "στείλτε με μέσα στη Βουλή να δουν πόσο καλά τα κάνανε!". Ήμουν καμένη σε όλο το σώμα. Το πρόσωπο παραμορφωμένο. Το μάτι έχει κλείσει, δεν ξέρω αν θα έχω όραση. Να νιώθω τα πάντα να τεντώνουν, να μαζεύουν, να πετάνε οι φλέβες. Να τσούζω, να πονάω. Με είχαν γεμίσει με σωληνάκια. Δεν υπήρχε φλέβα να μην έχει χρησιμοποιηθεί. Και να καίνε όλα. Όλα αυτό που είχα εισπνεύσει, είχε συγκεντρωθεί στα πνευμόνια μαζί με τη λοίμωξη. Άρχισα να κάνω αιμόπτυση, να βγάζω πήγματα μαύρα... Ήθελα να χαιρετίσω το παιδί μου. Με διασωλήνωσαν, εγώ ήθελα να ακούσω το παιδί μου... Το πρώτο πράγμα που άκουσα όταν συνήλθα, ήταν ποιοι "έφυγαν" και για εμάς που μείναμε. Η μόνη σειρήνα που άκουσα εγώ ήταν από το "Θριάσιο" στο "Γεννήματα". Αν είχα ακούσει κάτι, ίσως να μην είχε γίνει τίποτα απ' όλα αυτά... Οι σωματικές βλάβες που αναφέρουν, θα μας κυνηγούν μια ζωή. Θα πρέπει να προσέχουμε, να κάνουμε χειρουργεία, δε θα έχουμε φυσιολογική ζωή».

«Με τον σύζυγό και το γιο μου ήρθαμε από το Ντουμπάι για να μην καούμε και τελικά ήρθαμε εδώ και καήκαμε ζωντανοί», είπε αρχίζοντας την κατάθεσή της η κ. Αναγνώστου, η οποία, όπως είπε, βρισκόταν στο σπίτι της όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Η μάρτυρας ανέφερε: «Κατά τις έξι παρά κατέβηκα κάτω. Έριξα μια ματιά από τα παράθυρα και έβλεπα μια μαυρίλα. Δεν υπήρχε σειρήνα, πυροσβεστικό, αστυνομία, τίποτα. Εμείς δεν ξέραμε τίποτα, ήταν ο πεθερός μου και εκείνος ανήσυχος. Κάναμε βόλτα γύρω από το σπίτι. Μόνο μαυρίλα. Κάποια στιγμή στη βεράντα έβλεπα πράγματα να πετάνε. Κάηκε το χέρι μου από ένα μεγάλο κομμάτι στάχτης που έπεσε πάνω του. Το μόνο που άκουσα ήταν ο δήμαρχος Ραφήνας, ότι η φωτιά πάει στο Διόνυσο και να μην ανησυχούμε. Τα τηλέφωνα της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής, είτε δεν απαντούν είτε βουίζουν. Κατά τις έξι και πέντε ξύπνησε το παιδί και τότε κόπηκε το ρεύμα. Από ένστικτο ανέβηκα επάνω και πήρα ρούχα για το παιδί. Έριξα μια ματιά έξω και είδα ότι το μαύρο σύννεφο είχε φτάσει σε μας. Είδα τεράστιες φλόγες δεξιά μου και φώναξα το παιδί μου. Καιγόμαστε! Κλάματα! Δεν μπορεί να γίνεται αυτό! Είναι ταινία! Είναι όνειρο! Είναι εφιάλτης... Κανένας δε μας είπε να φύγουμε. Το παιδί μου ουρλιάζει, "μαμά μου θα πεθάνουμε;". Και εγώ να του λέω, "ντύσου να φύγουμε". Ξαφνικά το παιδί φωνάζει "μαμά!" και πέφτουμε και οι δύο κάτω και αρχίζει να ουρλιάζει! "Μαμά καίγομαι". Συνειδητοποίησα ότι δεν είχε βάλει τη μπλούζα του. Καίγεται το δέρμα του και έχω βάλει τα νύχια μου μέσα στο σώμα του. Φωνάζω συνέχεια. Μην κοιτάς τίποτα μόνο τρέξε. Βρισκόμαστε ανάμεσα στο δρόμο... Όπως τρέχουμε, λιώνουν τα πόδια του και εγώ δεν μπορώ να του πω τίποτα. Φωνάζει "μαμά βοηθά με, μαμά σώσε με!". Εγώ δεν τον πήρα αγκαλιά, γιατί αν το έκανα αυτό, θα ήμαστε οι πρώτοι που θα έβρισκαν αγκαλιά. Ήμασταν μόνοι μας και καιγόμαστε. Η μόνη φωνή και τα ουρλιαχτά ήταν του παιδιού μου».

Η μάρτυρας συνέχισε να περιγράφει τα τραγικά γεγονότα εκείνης της ημέρας και το ακροατήριο ήταν κυριολεκτικά «παγωμένο». Η κ. Αναγνώστου ανέφερε: «Κάποια στιγμή, όπως τρέχαμε, είδαμε προβολείς. Ήταν ο γιος ενός γείτονα και θεώρησε ότι ήταν πυροσβέστες, αλλά είδε και μια μικρή σκιά. Εγώ πέθαινα ήδη... Είχα πάρει μεγάλο φορτίο. Ένιωθα τις φλέβες μου να χτυπάνε ακανόνιστα, λες και ήθελαν όλα να βγουν από το σώμα. Μας κατεβάζει κάτω και βλέπαμε μόνο καπνούς και πύρινες μπάλες. Μας αφήνει και μας είπε ότι πρέπει να φύγει. Με το που κλείνω την πόρτα του αυτοκινήτου, λιποθύμησα για πρώτη φορά... Ο κόσμος ούρλιαζε για βοήθεια και να μην έρχεται η βοήθεια. Δεν υπήρχαμε έως τότε. Όμως δεν υπήρχαμε ούτε και μετά στην ουσία... Αμελητέες οι δικές μας οι απώλειες... Είδα τη θάλασσα και είπα να μπω να δροσιστώ, αλλά δεν ήθελα να με δει το παιδί μου να πεθαίνω μπροστά του. Είχαμε ένα μπουκάλι νερό και μοιράζαμε τις σταγόνες. Ο σύζυγος μου που ήταν έξω προσπαθούσε να μας βρει. Μίλησε με τον πεθερό μου και του είπε καιγόμαστε. Με ρώτησε αν ήθελα να του μιλήσω. Τι να του πω; Ότι το παιδί ήταν καμένο και δεν τον προστάτευσα; Κάποια στιγμή ήρθαν πυροσβέστες. Έδωσα τον Κωνσταντίνο και εκείνος φώναζε "θέλω τη μαμά μου". Προσπάθησαν να πάρουν κι εμένα αλλά είχα τόσο καεί, είχα ανοίξει και δεν μπορούσαν να με πιάσουν από πουθενά. Πάλευα να ανέβω. Τα πόδια μου ήταν γεμάτα υγρό. Το μόνο που έκανα κάθε φορά που ανάσαινα, ήταν να νιώθω τις στάχτες μέσα μου. Ανέβηκα επάνω και δεν τους είδα πουθενά. Είχαν φύγει. Ρώτησα έναν κύριο πού είναι το παιδί μου. Κανένας δεν κατέβηκε κάτω γιατί φοβόταν. Εμείς δε φοβόμαστε, δεν καιγόμαστε και δεν πνιγόμαστε».

Συνεχίζοντας η μάρτυρας, είπε ακόμη στην κατάθεσή της: «Απέναντί μου είδα κάτι που νόμιζα ότι ήταν κορμός δέντρου. Δεν ήταν. Ήταν άνθρωπος που κάηκε. Αυτός ο άνθρωπος δε φοβήθηκε. Κάθισα σε κάτι σκαλάκια και είπα να κάτσω εκεί να περάσω το τέλος. Δεν μπορούσα να φύγω. Σωριάστηκα κι έχασα τις αισθήσεις μου. Κάποια στιγμή ξύπνησα. Είδα μια κυρία καμένη. Με βλέπει και την ακούω να λέει για εμένα, "έχει πεθάνει ή ζει;". Με όλα αυτά, πλέον δε ζούσα. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένα βαν, μπήκαμε μέσα τρεις και ξεκινάμε να φύγουμε... Μας πήγαν στο Σισμανόγλειο. Άλλος Γολγοθάς. Και αν δε φτάναμε μόνοι μας, θα είμαστε νεκροί. Με έβαλαν σε φορείο και με ένα ψαλίδι έκοβαν τα ρούχα μου. Μου έβαλαν έναν όρο. Είμαι σε ένα φορείο στο διάδρομο και απέναντι μου έχω μια πόρτα ανοιχτή και εκεί έβαζαν σάκους που στοιβάζονταν ο ένας πάνω στον άλλον. Εγώ το ήξερα. Δεν ξέρω πως άλλοι δεν το γνώριζαν. Έμεινα εκεί μέχρι αργά με μια κουβέρτα, γυμνή και περιμένω να δω τι θα με κάνουν. Έχω τηλέφωνο στα χέρια μου και περιμένω να δω τι έχει γίνει με το παιδί μου. Δεν ξέρω αν έχει φτάσει, πώς είναι, αν έχει ζήσει, αν ξέρει για μένα και τι ξέρει. Τον έχουν πάει στο "Αγία Σοφία", στα Επείγοντα να τον καθαρίσουν, να του περιποιηθούν τις πληγές. Εγώ δεν ήξερα τίποτα. Είχε καεί στην πλάτη, στα χέρια του, τα ποδαράκια του είχαν λιώσει... Φοβάται και είναι μόνος του. Ένα μωρό 5,5 ετών. Μέχρι τότε ήξερε μόνο εμάς. Δεν ήξερε κανέναν. Έπρεπε να αφήσει άλλους ξένους να τον περιποιηθούν, να τον ψαχουλέψουν, να του βάλουν σωληνάκια, να τον γδάρουν, όπως έγδαραν κι εμένα μετά. Ζητάει τη μαμά του και τον μπαμπά του και δεν είμαστε εκεί. Κανένας δεν περίμενε ότι εγώ θα ζήσω. Για το παιδί μου το έκανα. Με είχαν σε ένα δωμάτιο με ανθρώπους που είχαν λοιμώξεις, εγώ να είμαι ανοιχτή. Με μια κουβέρτα. Σα να μην έφτανε ότι εισέπνευσα από τα τοξικά... Η περιποίηση τους ήταν να μου σκάσουν τις φουσκάλες με βελόνα. Ότι υπήρχε κόλλησε πάνω μου. Με πήραν στο νοσοκομείο "Γ. Γεννηματάς". Μπαίνουν γιατροί, νοσοκόμοι μου λένε σφίξε, βρίσε, αλλά άσε να κάνουν τη δουλειά τους. Τότε κατάλαβα. Αρχίζουν να με τραβάνε. Μου τραβούσαν το δέρμα. Να ουρλιάζω, να μη μπορώ να το αντέξω. Να ξέρω ότι αυτό το έχει περάσει το παιδί μου... Δεν μου είχαν δώσει ένα παυσίπονο στο Σισμανόγλειο. Δεν πίστευαν ότι θα ζήσω. Νόμιζαν ότι θα μείνω εκεί από καρδιά, από τις απλές αυτές σωματικές βλάβες. Με έβαλαν σε ένα δωμάτιο μόνη μου με ένα σάκο σαν αυτούς που βάζουν στα νεκροτομεία. Συνεχίζοντας την περιγραφή της, η μάρτυρας αναφέρθηκε λεπτομερώς στη διαδικασία που ακολούθησαν οι γιατροί, την οποία οι ίδιοι χαρακτήρισαν «βιασμό». «Στις 25 Ιουλίου έρχονται να μου κάνουν αλλαγή. Μου έγδαραν ότι μπορούσαν, τα καθάρισαν. Είχαν πάρει δυο μεγάλες σακούλες σκουπιδιών και πετούσαν γάζες, επιδέσμους, τις σάρκες μου. Τα έβλεπα και σκεφτόμουν τι έχει περάσει το παιδί μου».

Νωρίτερα, κατά την έναρξη της δίκης, συγγενείς θυμάτων τοποθέτησαν φωτογραφίες τους στα έδρανα του ακροατηρίου στην αίθουσα τελετών του Εφετείου της Αθήνας.

 

Ακολουθήστε μας στο Google news
Google News
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Ωρες στη θάλασσα αβοήθητη
Για έξι ώρες βρισκόταν στη θάλασσα η 65χρονη Σουμέλα Χατζηλαζαρίδου μέχρι που την έσωσαν οι Αιγύπτιοι ψαράδες. «Αγαπούσα τη θάλασσα, τώρα τη φοβάμαι» κατέθεσε η ίδια.
Ωρες στη θάλασσα αβοήθητη
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Δίκη για το Μάτι: «Μια ζωή θα μας κυριεύει αυτό το γιατί»
«Καταθέτω σήμερα εδώ γιατί πιστεύω στην ελληνική Δικαιοσύνη», σημείωσε μία από τις μάρτυρες που ανέβηκε στο βήμα για να μιλήσει για την απώλεια των συγγενών της.
Δίκη για το Μάτι: «Μια ζωή θα μας κυριεύει αυτό το γιατί»
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Δίκη για Μάτι: «Όλοι μείναμε πίσω με ένα κάρβουνο»
Γονείς, παιδιά, σύζυγοι θυμάτων και διασωθέντες από την τραγωδία συντάραξαν με τις περιγραφές τους. Όλοι τους συνέτειναν στην εκτίμηση ότι το μέγεθος της καταστροφής οφείλετο σε ανθρώπινο παράγοντα.
Δίκη για Μάτι: «Όλοι μείναμε πίσω με ένα κάρβουνο»
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Δίκη για Μάτι: «Αν υπάρχει κόλαση έτσι πρέπει να είναι»
Τη σημερινή ακροαματική διαδικασία μονοπώλησε σχεδόν η τραγική ιστορία του ήρωα πυροσβέστη που ενώ έσβηνε φλόγες στην Κινέττα, έχανε τη σύζυγό του και το έξι μηνών βρέφος τους στο Μάτι.
Δίκη για Μάτι: «Αν υπάρχει κόλαση έτσι πρέπει να είναι»
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
«Ράγισαν» καρδιές οι μάρτυρες για το Μάτι
«Αφησα τη μητέρα μου να καεί για να σώσω την οικογένειά μου», κατέθεσε με ασυγκράτητους λυγμούς μάρτυρας, ενώ άλλοι συγγενείς επισήμαναν την παντελή απουσία της πολιτείας.
«Ράγισαν» καρδιές οι μάρτυρες για το Μάτι

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας