Αλλη μια κρίσιμη παρέμβαση σε άρθρο του προέδρου της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων έρχεται να διαπιστώσει τις αθέατες πλευρές και κυρίως τις αποφάσεις που κρίνονται σχεδόν ως «νομοτελειακές» στην περίοδο της πανδημίας, ενώ στην ουσία αφορούν ωμές παρεμβάσεις στα εργασιακά και όχι μόνο δικαιώματα. Στο άρθρο του με τίτλο «Οι “δικαστικές διακοπές” με αριθμούς – Η πανδημία δεν αποτελεί πρόσκληση σε σιωπητήριο», ο Χ. Σεβαστίδης αναφέρεται σε μια σχεδόν προφητική ομιλία του στη Γενική Συνέλευση της ΕΔΕ τον περασμένο Δεκέμβριο στα συμπεράσματα που είχαν καταλήξει ο ίδιος και δυο έγκριτοι συνάδελφοί του.
«Η σύγχρονη στρατηγική έχει πλέον πιο γενικό χαρακτήρα, πιο μακροπρόθεσμο και συγκαλυμμένο και γι’ αυτό περισσότερο επικίνδυνο» σημείωνε ο δικαστής αναλύοντας το πώς προσχηματικά στο όνομα των επενδύσεων κάποιοι ζητούν «τη μείωση των διακοπών των δικαστών, τη διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των δικαστηρίων, την ακόμα μεγαλύτερη πίεση και εντατικοποίηση της εργασίας μας, τη θέσπιση διαδικαστικών εμποδίων και οικονομικών αντικινήτρων για να προσφύγει ο πολίτης στη Δικαιοσύνη, την αφαίρεση ύλης από τον φυσικό δικαστή και την ανάθεση του έργου του στις εταιρείες διαμεσολάβησης, την αξιοποίηση των αρχών του σύγχρονου management στα δικαστήρια με ενίσχυση του ρόλου των δικαστών που ασκούν διοικητικά καθήκοντα και την αξιολόγηση των επιδόσεων των δικαστών συνοδευόμενη από κίνητρα επιβράβευσης της ταχύτητας και της αποδοτικότητας, με αντικίνητρα σε περίπτωση καθυστερήσεων».
Η αλήθεια για τις διακοπές
Κατά τον πρόεδρο της ΕΔΕ το έδαφος για όλα τα παραπάνω και πάντα με πρόσχημα τις επενδύσεις και την ανάπτυξη στρώθηκε προσεκτικά και μεθοδικά εδώ και καιρό. Βήμα πρώτο η μείωση των δικαστικών διακοπών, όπως διατυπώθηκε από τα χείλη του πρωθυπουργού και του υπουργού Δικαιοσύνης, με μια ιδιότυπη επιμονή σε θέσεις που είχαν εκφραστεί σε διάφορες δεξαμενές σκέψης (think tanks), σε συνέδρια και σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές. Ο κ. Σεβαστίδης παραθέτει στο άρθρο του (αναρτημένο στην ιστοσελίδα της ΕΔΕ) όλα τα λεπτομερή στοιχεία όχι μόνο για τη δουλειά που περιμένει τους δικαστές στις ουσιαστικά ολιγοήμερες διακοπές τους αλλά και την πραγματική αλήθεια γύρω από το επίμαχο ζήτημα με αριθμούς και ονόματα που αποδεικνύουν ότι οι διεκπεραιώσεις υποθέσεων κατά τους θερινούς μήνες συχνά ξεπερνούν σε όγκο εκείνες των χειμερινών.
«Στην ανακοίνωση που εξέδωσε η ΕΔΕ στις 28 Μαρτίου, διαμαρτυρόμενη για τη δυσμενή πλην όμως αναμενόμενη εξέλιξη, αναφέρθηκε στο συνηθισμένο και αποτελεσματικό τρόπο αντιμετώπισης κάθε μορφής διαμαρτυρίας. Τη θέση σε λειτουργία του κοινωνικού αυτοματισμού! Κάθε πολίτης, κάθε συλλογικότητα, που διαμαρτύρεται για τη διαφύλαξη ανθρώπινων συνθηκών εργασίας, διατήρησης εργασιακών και συνταγματικών δικαιωμάτων, στιγματίζεται ως μειοψηφία και μπαίνει στο κάδρο της κοινωνικής απομόνωσης. Η αλήθεια διαστρεβλώνεται τεχνηέντως και στις “δικαστικές διακοπές” δίνεται το στίγμα της πολύμηνης ξεκούρασης μιας προνομιούχου ομάδας που ζει μακριά από τα προβλήματα και τις ανάγκες της υπόλοιπης κοινωνίας. Οι ειδικές συνθήκες, που ισχύουν σε μια επαγγελματική κατηγορία για καθορισμένο λόγο αποκαλούνται αδιάκριτα προνόμιο, η “κοινότητα” εξοργίζεται δικαιολογημένα και η καθαρτήρια παρέμβαση της Κυβέρνησης αίρει την αδικία!» γράφει ο πρόεδρος της ΕΔΕ κλείνοντας το άρθρο του με την παρακάτω εξαιρετικά κρίσιμη διαπίστωση:
Οχι στο αυτομαστίγωμα
«Τις περισσότερες φορές στη λήψη μέτρων περιοριστικών των δικαιωμάτων των εργαζομένων βοηθάει σημαντικά η ύπαρξη μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης κατά την οποία τα περιθώρια αντίδρασης είναι πολύ περιορισμένα και η προσοχή της κοινωνίας είναι στραμμένη σε άλλη κατεύθυνση. Τα προαποφασισμένα μέτρα υλοποιούνται σε ένα ευνοϊκό περιβάλλον μηδαμινής αντίστασης. Στον φόβο και τον πανικό της μεγάλης απειλής με όποιο όνομα έχει αυτή -πανδημία, παγκόσμια οικονομική κρίση, φυσική καταστροφή- υπάρχουν ορισμένοι που σπεύδουν οικειοθελώς να παραιτηθούν από κάθε δικαίωμα και αξίωση, θεωρώντας ότι με την αυτοϋπονόμευση και το αυτομαστίγωμα προσφέρουν θετικές υπηρεσίες στην κοινότητα. Αλήθεια, τι είδους συσχετισμός υπάρχει και με ποιον τρόπο μπορεί να βοηθήσει το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, τους πάσχοντες από τον κορονοϊό, η οικειοθελής παραίτηση των εργαζομένων από τα εργασιακά τους δικαιώματα και τις ετήσιες διακοπές τους; Η κοινωνική ευαισθησία και η αλληλεγγύη αποδεικνύεται έμπρακτα με πολλούς τρόπους χωρίς την ανάγκη απογύμνωσης από τα τελευταία δικαιώματα που δίνουν αξιοπρέπεια στον άνθρωπο. Τα “βραδινά χειροκροτήματα” δεν τα εισπράττει ο εργαζόμενος, που πλειοδοτεί στην κούρσα απομείωσης των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων σε μια δονκιχωτική αναμέτρηση με τους ανεμόμυλους, παρέχοντας τις καλύτερες υπηρεσίες σε όσους έψαχναν από καιρό μια τέτοια βολική συγκυρία. Χειροκροτήματα και έπαινοι αξίζουν σε όσους μαθαίνουν να ξεχωρίζουν το αναγκαίο από το προσχηματικό. Σ’ αυτούς που δεν πέφτουν στην παγίδα της εθελοδουλίας, των επικοινωνιακών μεθοδεύσεων, του εθελοντικού σιωπητηρίου, της υποστολής της σημαίας. Σε όσους με ανιδιοτέλεια δείχνουν καθημερινά τον ανθρωπισμό τους (τρανό παράδειγμα οι εθελοντές αιμοδότες), αγωνιζόμενοι ταυτόχρονα για ένα δημόσιο σύστημα υγείας που στηρίζεται στα δικά του πόδια χωρίς να χρειάζεται τα δεκανίκια της ιδιωτικής αγαθοεργίας».
