Ζήσε Μάη μου… για την παραδοσιακή αγορά Μοδιάνο της Θεσσαλονίκης. Δικαστική εμπλοκή στα σχέδια των επενδυτικών εταιρειών που σχεδίαζαν τη δημιουργία εμπορικού κέντρου στις αρχές του 2020 προκαλεί η προσφυγή μικροϊδιοκτητών με αίτημα να μην εκπροσωπούνται από την εταιρεία διαχείρισης αλλά να συναλλάσσονται απευθείας με τους επαγγελματίες οι οποίοι θα δραστηριοποιηθούν στον νέο χώρο.
Με αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσαν στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, οι μικρομέτοχοι στρέφονται κατά του ομίλου Φάις που ελέγχει το 55% του συγκροτήματος και πέτυχαν να μπλοκάρουν την έναρξη των εργασιών.
Υπό αυτές τις συνθήκες κι αν η δικαστική διαμάχη συνεχιστεί, το 2020 μοιάζει με… όνειρο απατηλό για την επαναλειτουργία της Μοδιάνο, που βέβαια δεν θα έχει πια την παραδοσιακή ταυτότητα με την οποία η πόλη τη γνώρισε.
Η δικαστική απόφαση στην αίτηση των μικρομετόχων προσδιορίζεται μετά ένα τρίμηνο τουλάχιστον, αλλά όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, δεν αποκλείεται κάποια νέα προσφυγή με τη μορφή εφέσεως, που σημαίνει νέα καθυστέρηση.
Ο όμιλος Φάις απέκτησε το 43,63% της αγοράς Μοδιάνο από το ΤΑΙΠΕΔ στα μέσα του 2017, έναντι 1,9 εκατ. ευρώ, αλλά στη συνέχεια κατάφερε να ανεβάσει το ποσοστό του στο 55%. Ετσι, η μετοχική σύνθεση απαρτίζεται πλέον από τη «Στοά Μοδιάνο Α.Ε.» και One Outlet, εταιρείες συμφερόντων Φάις, ενώ το υπόλοιπο 45% ανήκει σε μικρομετόχους.
Εξ αυτών, οι 15, που κατέχουν περίπου το 30%, χρησιμοποίησαν ένδικα μέσα για τις διεκδικήσεις τους και μέχρι στιγμής έχουν κατορθώσει να «παγώσουν» τα έργα ανακαίνισης και ανακατασκευής.
Η ιστορική Κεντρική Αγορά Τροφίμων Μοδιάνο, που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέα, δημιουργήθηκε σε σημείο της πυρίκαυστης ζώνης της Θεσσαλονίκης όπου προβλεπόταν να δημιουργηθούν παζάρια στις αρχές του περασμένου αιώνα, με βάση τα σχέδια του διάσημου Γάλλου πολεοδόμου Ερνέστ Εμπράρ.
Σχεδιάστηκε το 1922 από τον αρχιτέκτονα και μηχανικό Ελί Μοδιάνο, ο οποίος υπογράφει και άλλα σημαντικά κτίρια της πόλης, όπως το Τελωνείο στο λιμάνι και το Λαογραφικό Μουσείο.
Ο χρόνος και κάποιες αυθαίρετες επεμβάσεις αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του κτιρίου, ενώ η υγρασία και η ελλιπής συντήρηση προκάλεσαν σοβαρές φθορές. Κατά την περίοδο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας (1997) διατυπώθηκαν μεγαλόπνοα σχέδια αποκατάστασης αλλά το μεγαλύτερο μέρος από τα διατιθέμενα κονδύλια, ύψους 300 εκατ. δραχμών, τα… απορρόφησε η μελέτη, την οποία, ωστόσο, δεν βρήκε ποτέ ο διαχειριστής του ακινήτου.
