Για αντισυνταγματική διάκριση των ψυχολόγων-εκπαιδευτικών που εργάζονται στην ιδιωτική εκπαίδευση έναντι των συναδέρφων τους που εργάζονται στα δημόσια σχολεία γίνεται λόγος σε προσφυγή που κατατέθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας από ιδιωτική ψυχολόγο-εκπαιδευτικό.
Ειδικότερα, η προσφεύγουσα ζητεί από το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο να ακυρωθεί η άρνηση του υπουργού Παιδείας να εκδώσει απόφαση με την οποία να καθορίζονται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των ψυχολόγων που εργάζονται στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια ιδιωτική εκπαίδευση, τη στιγμή που ήδη έχει εκδοθεί σχετική απόφαση για τα δικαιώματα κ.λπ. των ψυχολόγων που εργάζονται στη δημόσια εκπαίδευση.
Η προσφεύγουσα εκπαιδευτικός εργάζεται από το 2008 ως ψυχολόγος σε ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα με σύμβαση πλήρους απασχόλησης αορίστου χρόνου, αλλά έχει προσληφθεί ως διοικητικό προσωπικό, παρά το γεγονός ότι παρέχει αμιγώς εκπαιδευτικό έργο.
Υποστηρίζει ότι η διάκριση αυτή είναι αντίθετη στην συνταγματική αρχή της ισότητας (άρθρο 4 Συντάγματος), αλλά και στο άρθρο 16 του Συντάγματος που ρυθμίζει τις προϋποθέσεις λειτουργίας της εκπαίδευσης και της παροχής παιδείας από το κράτος και ειδικά είναι αντίθετη στη ρητή επιταγή του ίδιου άρθρου 16, για την παροχή παιδείας ίδιου επιπέδου και περιεχομένου από τα δημόσια και ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.
Αυτό συμβαίνει καθώς το υπουργείο Παιδείας δεν αναγνωρίζει στους ψυχολόγους των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων το δικαίωμα να είναι ψυχολόγοι-εκπαιδευτικοί. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι τα καθήκοντα των ψυχολόγων των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων είναι όμοια με τα καθήκοντα των ψυχολόγων των δημοσίων σχολείων.
Έτσι, λόγω της αντισυνταγματικής αυτής διάκρισης, τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια δεν μπορούν να προσλάβουν ψυχολόγους ως εκπαιδευτικό προσωπικό και τους προσλαμβάνουν ως διοικητικό προσωπικό. Παράλληλα, οι ψυχολόγοι-εκπαιδευτικοί του Δημοσίου τομέα έχουν καθηκοντολόγιο και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών (διακοπές κ.λπ.), ενώ δεν τα έχουν οι απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα.
