Μια δίκη-παρωδία

Συνεχίζεται αύριο ενώπιον του Θ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών η δίκη με κατηγορούμενους τους διαδηλωτές που συνελήφθησαν τον Μάιο του 2011 στη διάρκεια της διαδήλωσης που είχε διοργανωθεί από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ και στην οποία συμμετείχε όλο το φάσμα των πολιτικών φορέων και συλλογικοτήτων.

Υπενθυμίζεται ότι πρόκειται για τις συλλήψεις που έγιναν στις 11 Μαΐου, οι οποίες συνοδεύτηκαν από ακραία χρήση αστυνομικής βίας, καθώς δεκάδες διαδηλωτές νοσηλεύτηκαν, ενώ προς κάλυψη της αστυνομικής αυθαιρεσίας αποδόθηκαν σε αυτούς οι συνήθεις κατηγορίες (αντίστασης κ.λπ.).

Σύμφωνα με όσα εξηγεί στην «Εφ.Συν.» η δικηγόρος υπεράσπισης, Αννυ Παπαρούσου, η δικογραφία, η οποία σχηματίστηκε με βάση τις συλλήψεις που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορα σημεία της πορείας, εμπεριέχει μια ακραία περίπτωση απόδοσης αβάσιμων κατηγοριών, η οποία ανατράπηκε με το παραπεμπτικό βούλευμα, αφού όμως είχε ως αποτέλεσμα την άδικη προσωρινή κράτηση ενός νεαρού διαδηλωτή επί έξι μήνες, μέχρι να αποδείξει την προφανή αθωότητά του.

Το γεγονός ότι η υπόθεση που εκδικάζεται ήδη εμπεριέχει αυτήν τη σκευωρία οδηγεί στη διαπίστωση ότι οι διωκτικές αρχές εξαπάτησαν τις αρμόδιες δικαστικές αρχές, παρέχοντάς τους ψευδείς πληροφορίες ικανές να οδηγήσουν στην εξάμηνη προσωρινή κράτηση του διαδηλωτή, ο οποίος επιστρατεύοντας κάθε δυνατότητα απέδειξε με αδιάσειστα στοιχεία την αθωότητά του και απαλλάχθηκε με βούλευμα, δηλαδή χωρίς να οδηγηθεί καν στο ακροατήριο.

Το παρόν δικαστήριο, που ξεκίνησε να εκδικάζει την υπόθεση από τις 24 Ιανουαρίου 2017, φαίνεται να αγνοεί αυτήν την προφανή συνθήκη: του αποδεδειγμένου ψεύδους των αστυνομικών αρχών και επίσης της αλόγιστης χρήσης αστυνομικής βίας, που οδήγησε στον παρ’ ολίγον θάνατο του δασκάλου-διαδηλωτή Γιάννη Καυκά και στη νοσηλεία πολλών ακόμα.

«Αμνήμων διαδικασία»

Με βάση τα δεδομένα τής έως τώρα ακροαματικής διαδικασίας, η συγκεκριμένη σύνθεση εκδικάζει την υπόθεση με στερεότυπα και παραδοχές που καταδεικνύουν ότι η αρχή in dubio pro reo (η αμφιβολία υπέρ του κατηγορουμένου) δεν συμπεριλαμβάνεται στη νομική της συγκρότηση, ενώ η άσκηση υπέρμετρης βίας που συνήθως μεταφράζεται και σε συγκεκριμένο κύκλο κατηγοριών («αντίσταση», «σωματικές βλάβες κατά αστυνομικών» κ.λπ.) δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να αποτελεί για το δικαστήριο γνωστή περίσταση.

Πρέπει να σημειωθεί ότι στο πλαίσιο της εξέτασης των μαρτύρων υπεράσπισης λοιδορήθηκε και απαξιώθηκε μάρτυρας υπεράσπισης η οποία αναγκάστηκε από την έδρα να προσκομίσει παραστατικά που να αποδεικνύουν την επαγγελματική της ιδιότητα κατά τον χρόνο που κατέθεσε υπέρ ενός κατηγορουμένου.

Η δικηγόρος Αννυ Παπαρούσου κάνει λόγο για αμνήμονα διαδικασία, προσθέτοντας ωστόσο ότι «η κοινωνία δεν είναι αμνήμων. Στη σημερινή συγκυρία, της επικράτησης των μνημονίων και της πρόσκαιρης λήθης, πιστεύω πως πρέπει να στηριχτούν οι νεαροί διαδηλωτές-κατηγορούμενοι που τότε προσπάθησαν να αντισταθούν στην επελαύνουσα οικονομική δικτατορία.

Οι δικαστικές αρχές που χειρίζονται τις δικογραφίες της αντίστασης υποχρεούνται από τον νόμο, αλλά και από τη θεώρηση της ύπαρξής τους στους μελλοντικούς κοινωνικοπολιτικούς όρους, να προσαρμόζονται προς το παρόν στο ισχύον δικαιικό σύστημα, που εμπεριέχει κατευθυντήριες αρχές τις οποίες οι ‘‘θεσμοί’’ δεν έχουν ακόμη καταλύσει».