Το θέμα του Νίκου Ρωμανού ήλθε και πάλι στην επικαιρότητα μετά την απόφαση του εφέτη ανακριτή Ε. Νικόπουλου να απορρίψει το αίτημα για τη συνέχιση των σπουδών του σύμφωνα και με τη νομοθετημένη πλέον τροπολογία Αθανασίου.
Ο Νίκος Ρωμανός, έχοντας περάσει με επιτυχία το 1/3 των μαθημάτων του εξαμήνου (εντός φυλακών), έκανε αυτονόητα αίτηση προς το Συμβούλιο για τη συνέχιση των σπουδών του.
Η αίτησή του όμως δεν έγινε αποδεκτή και εστάλη από το Συμβούλιο στον εφέτη ανακριτή.
Θυμίζουμε, για όσους έχουν ξεχάσει, την τοποθέτηση Αθανασίου στη Βουλή το πρωί της 10/12/2014, όταν με την τροπολογία απέσπασε τελικά τη θετική ψήφο των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την υπόθεση Ρωμανού: «Στους φοιτητές και σπουδαστές που είναι κρατούμενοι μπορεί να χορηγείται άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση, χωρίς τους περιορισμούς του δεύτερου εδαφίου της παραγράφου 3 του άρθρου 282 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, εφόσον έχουν με επιτυχία παρακολουθήσει το 1/3 των μαθημάτων και εργαστηρίων, κατά τους όρους που ορίζονται με την κοινή υπουργική απόφαση του προηγουμένου εδαφίου επί ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο. Στην τελευταία περίπτωση η αίτηση δεν απορρίπτεται από το Συμβούλιο του άρθρου 70 παράγραφος 1 παρά μόνο με ειδική αιτιολογία».
Αμέσως μετά την ψήφιση εκείνης της τροπολογίας ο Νίκος Ρωμανός είχε σταματήσει την απεργία πείνας και ανάμεσα στις ευχαριστίες του σε όσους του συμπαραστάθηκαν έγραψε: «Η τροπολογία που ψηφίστηκε στη Βουλή με μοναδικό αποδέκτη εμένα είχε μεγάλες διάφορες από τις αρχικές εξαγγελίες του υπουργού Δικαιοσύνης, κάνοντας εν τέλει αποδεκτή την απαίτησή μου ακόμα και αν αυτό συνεπάγεται το να φοράω βραχιολάκι».
Τι είναι λοιπόν αυτό που δεν έχει κατανοήσει το Συμβούλιο και αντί να εκδώσει θετική απόφαση επί του αιτήματος το στέλνει ξανά στον εφέτη ανακριτή;
Τι λέει το υπουργείο
Ο υπουργός Δικαιοσύνης χθες το μεσημέρι εξέδωσε ανακοίνωση που αναφέρεται στη σχετική νομοθεσία του 2014, τονίζει ότι έχει εξασφαλιστεί ήδη η υποδομή για την ηλεκτρονική επιτήρηση και σημειώνει ότι ενώ δεν είναι αναγκαία προϋπόθεση, εντούτοις έχει δρομολογηθεί και κοινή Υπουργική Απόφαση.
Ειδικά για τη συγκεκριμένη περίπτωση ο υπουργός δηλώνει ότι δεν μπορεί να παρέμβει στην αρνητική κρίση του ανακριτή, αλλά αν κριθεί απαραίτητο θα προβεί ακόμα και σε νομοθετική πρωτοβουλία ώστε να διασφαλιστεί η δυνατότητα των κρατουμένων να παρακολουθούν τις σπουδές τους.
Πόσοι νόμοι όμως τελικά χρειάζονται στο κάθε Συμβούλιο και στον κάθε εφέτη ανακριτή για να αποφασίσουν να τους εφαρμόσουν;
Οι κρατούμενοι, σύμφωνα με τους νόμους και το Σύνταγμα, έχουν δικαιώματα και μεταξύ αυτών είναι και η δυνατότητα να σπουδάζουν. Το ιδιότυπο μπρα ντε φερ μεταξύ κάποιων δικαστικών λειτουργών και του θεσμού της Δικαιοσύνης προσβάλλει το κράτος δικαίου στο μέτρο που αυτό υφίσταται και δεν είναι απλή… ιδεοληψία.
