«Βιομηχανία κατασκευής κατηγορητηρίων… κατά συναυτουργία»

Είμαι ο Χ.Τ. και ανήκω στους 9 συλληφθέντες της 9/7/2020, της πρώτης πορείας διαμαρτυρίας για τον νόμο ενάντια στις διαδηλώσεις. Οι συλλήψεις αυτές είχαν προαναγγελθεί από τον Υ.ΠΡΟ.ΠΟ. το ίδιο βράδυ στη βουλή πριν ολοκληρωθούν  και αποτέλεσαν ουσιαστικά την αρχή της εντατικοποίησης μιας πρακτικής της κυβέρνησης, της ΕΛ.ΑΣ. και της Δικαιοσύνης η οποία πολύ φοβάμαι ότι έχει γίνει έκτοτε κανονικότητα. 

Η μη δημοσιοποίηση κάποιας μαρτυρίας ή τοποθέτησης από μέρους μου έως σήμερα δεν οφείλεται σε κάποιου είδους νωθρότητα, αλλά περισσότερο, στην απορία σχετικά αφενός με την χρησιμότητα της –η παγίδευση πολιτών είναι συστατική λειτουργία κάθε αστυνομo-δικαστικού συμπλέγματος, και υπάρχουν άνθρωποι που έχουν υποστεί πολύ χειρότερα από εμένα- και αφετέρου σχετικά με τον προσδιορισμό του αποδέκτη της. Να απευθυνθεί σήμερα κανείς σε ποιόν; 

Αν κάτι με ωθεί στο να γράψω τελικά αυτό το κείμενο, αυτό είναι το σθένος  που μου ενέπνευσαν όλοι οι υπόλοιποι καταγγέλλοντες που έχουν εμφανιστεί έκτοτε -και είναι πάρα πολλοί- αλλά και μια αίσθηση ευθύνης, καθώς η επίταση του φαινομένου της αστυνομικής βίας και καταστολής, των αυθαίρετων προσαγωγών και συλλήψεων είναι δραματική. 

Είναι καταφανές –και κοινό μυστικό στην κοινωνία- ότι εδώ και καιρό συντελείται μια εκτροπή: έχει τεθεί σε λειτουργία μια βιομηχανία κατασκευής ψευδών κατηγορητηρίων μέσω των οποίων η  κυβέρνηση αυτή επιχειρεί την ηθική, ψυχολογική, κοινωνική και οικονομική εξόντωσή αντιφρονούντων. Σκοπός είναι η εξουδετέρωσή τους και ο παραδειγματισμός  για την τρομοκράτηση του πληθυσμού. 

Η κατά συρροή διάψευση, από μάρτυρες και οπτικό υλικό, των επίσημων ανακοινώσεων του Υ.ΠΡΟ.ΠΟ., του αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ. και των κατηγορητηρίων με τα οποία συνοδεύονται συλλήψεις μιλά από μόνη της. Είναι αυτή που οδήγησε την διεθνή οργάνωση Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα να απαιτήσει από την ΕΛ.ΑΣ. να σταματήσει την διάδοση ψευδών πληροφοριών . Είναι αυτή που έχει αναγκάσει επανειλημμένα την ΕΛ.ΑΣ. σε ανασκευή 180 μοιρών της εκδοχής των περιστατικών που αρχικά υποστήριζε, με πιο πρόσφατη αυτή της υπόθεσης του πλατείας της Ν. Σμύρνης. Είναι αυτή που αναγκάζει τους μεγάλους τηλεοπτικούς ομίλους να αποκρύπτουν ή να πλαστογραφούν χυδαία μαρτυρικό υλικό που κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο. Είναι τέλος αυτή που ευθύνεται για την αυξανόμενη δυσανεξία του ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ. και της ΕΛ.Α.Σ. στην οπτική καταγραφή στων περιστατικών από πολίτες ή ακόμα και από δημοσιογράφους.

Η κατάσταση έχει κακοφορμίσει απελπιστικά. Η δημοσιοποίηση των περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας αποτελεί πλέον χρέος όλων μας.  

Στις 9/7/2020 και καθώς αποχωρούσα από την πορεία ενάντια στο νομοσχέδιο περιορισμού των διαδηλώσεων, στο ύψος των οδών Πανεπιστημίου και Ρήγα Φεραίου και σε τεράστια απόσταση από οποιαδήποτε ένταση, μια ομάδα των μηχανοκίνητων μονάδων της αστυνομίας ΔΡΑΣΗ εφορμώντας επικίνδυνα ανάμεσα στο πλήθος επιτέθηκε σε έναν άνθρωπο ελάχιστα μέτρα μακριά μου. Ο άνθρωπος αυτός περπατούσε με κάποιον ακόμα, χαλαρός, εμφανώς χωρίς να έχει καμία σχέση με οποιαδήποτε σύγκρουση. Το κυρίως σώμα της πορείας βρισκόταν ακόμα στο ύψος του Zonars, μισό χιλιόμετρο μακριά από το σημείο όπου βρισκόμασταν εμείς. Τον περικύκλωσαν, τον πεταξαν κάτω  κλωτσοπατώντας τον και του έδεσαν τα χέρια με tie wrap. Όσοι βρισκόμασταν γύρω αρχίσαμε να διαμαρτυρόμαστε. Σε λίγη ώρα είχαμε μαζευτεί ένα πλήθος διαμαρτυρόμενων στο σημείο, με την ομάδα ΔΡΑΣΗ να έχει φτιάξει μια μικρή κυκλική περίμετρο γύρω από το θύμα της.

Ενώ βρισκόμουν ακόμα στο σημείο, δέχθηκα ο ίδιος επίθεση κατά την επιδρομή δεύτερης ομάδας ΔΡΑΣΗς η οποία κατέφθασε διεμβόλιζοντας διαδηλωτές με τις μηχανές τους. Η ομάδα αυτή είναι διαβόητη για την έφεσή της σε τέτοιου είδους τροχαία ατυχήματα. Χωρίς να προβάλω καμία αντίσταση, βρέθηκα στο έδαφος και αφού κρατήθηκα για ώρα στο σημείο, μεταφέρθηκα χειροδεμένος στη ΓΑΔΑ, με ένα πλήθος άλλων ανθρώπων – όλοι από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Μέχρι εκείνο το σημείο θεωρούσα ότι επρόκειτο για μια περίπτωση αυθαίρετης προσαγωγής στο σωρό, με σκοπό τον εκφοβισμό και την ταλαιπωρία. 

Μετά από πολύωρη κράτηση και χωρίς να μου έχει επιτραπεί η επικοινωνία με οικείους ή νομική υποστήριξη, μου ανακοινώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες ότι θα σχηματιστεί εναντίον μου δικογραφία για σωρεία σοβαρών κακουργημάτων: «Διατάραξη της κοινής ειρήνης», «Εμπρησμό με κίνδυνο για άνθρωπο κατά συναυτουργία»,

«Έκρηξη με κίνδυνο για άνθρωπο κατά συναυτουργία», «Κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών κατά συναυτουργία», σε συνδυασμό με «Απόπειρα βαριάς σωματικής βλάβης» και του νόμου «Περί όπλων». Στη δικογραφία εμφανίζονται δυο ειδικοί φρουροί να με αναγνωρίζουν –ψευδώς- ανάμεσα σε μια ομάδα 300 ατόμων η οποία πραγματοποιούσε επιθέσεις εναντίον αστυνομικών. Για το ό,τι μαρτυρούν -πέραν του όρκου τους-  εμφανίζονται «απόλυτα βέβαιοι».

Το «κατά συναυτουργία» πληροφορήθηκα ότι αναφερόταν σε έναν από τους υπόλοιπους 8 συν-συλληφθέντες, του οποίου την ύπαρξή δεν γνώριζα καν, έπρεπε να ψάξω ποιος είναι ανάμεσά τους ρωτώντας, γνωριστήκαμε κατόπιν κατά τη διάρκεια της κράτησης μας, και παρότι συμφωνήσαμε να κρατήσουμε μια στοιχειώδη επικοινωνία όταν τελειώσουν όλα αυτά, δεν καταφέραμε να διατηρήσουμε καμία επαφή έκτοτε.

Το πέρασμά μας από εισαγγελείς και ανακριτή μόνο σε κάποιο καφκικό και μαζί σουρεαλιστικό πλαίσιο θα μπορούσε να το συλλάβει κανείς. Οποιοσδήποτε βρεθεί κάποια στιγμή -μάρτυρας απλά- των διαδικασιών αυτών, πραγματικά μόνο να σαστίσει μπορεί, αναλογιζόμενος πόσοι άνθρωποι θα έχουν καταστραφεί από αυτή την ακραία κακοποίηση της ίδιας της έννοιας της Δικαιοσύνης. Τελικά, μετά από ατελείωτες ώρες ταλαιπωρίας, και ενώ υπήρχε διάχυτος ο φόβος ότι η πολιτική απόφαση είναι να προχωρήσουν στην προφυλάκισή μας για παραδειγματισμό, αφεθήκαμε προσωρινά ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους. 

Το αποτέλεσμα αυτής της περιπέτειας; Τέσσερις μέρες φυλάκισης, πέντε χιλιάδες ευρώ νομικά έξοδα μέχρι αυτή τη στιγμή, απαγόρευση εξόδου από την χώρα και μηνιαία παρουσία σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου έως … να εκδικαστεί η υπόθεση. Να σημειωθεί ότι έξι μήνες μετά δεν έχει ολοκληρωθεί ούτε η προανάκριση. Μια συντηρητική εκτίμηση είναι ότι η υπόθεση θα έχει τελειώσει σε τέσσερα με πέντε χρόνια. Φυσικά, όπως μου συνέστησε ο δικηγόρος μου, ούτε λόγος για συμμετοχή σε οποιαδήποτε πολιτική εκδήλωση στο εγγύς μέλλον. Κοινώς, ποινή έχει ήδη επιβληθεί.   

Δεν θα αναφερθώ με λεπτομέρειες στις άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες κράτησης, τη σκόπιμη ταλαιπωρία με αχρείαστες χρονοτριβές ή την αυθαίρετη και κατά βούληση απαγόρευση επικοινωνίας με οικείους και νομική βοήθεια καθ’ όλη τη διάρκεια της. Αυτά είναι αυτονόητα. Για να κλείσω ευχάριστα ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στις α-φιλότιμες προσπάθειες των ανθρωποφυλάκων μας να μας δημιουργήσουν εντάσεις με ποινικούς συγκρατούμενους. Προσπάθειες οι οποίες έπεσαν στο κενό χάρη στην αδελφική αλληλεγγύη που επέδειξαν οι τελευταίοι.