Παρά τα κατάγματα στη λεκάνη και στη σπονδυλική στήλη, που σήμερα θα κριθεί αν χρειαστεί χειρουργική επέμβαση, ο Ιμράν, διασωληνωμένος στο νοσοκομείο, περιγράφει με ηρεμία όσα του συνέβησαν το βράδυ της Πέμπτης, όταν δύο άγνωστοι λήστεψαν το διαμέρισμα στην περιοχή της Ομόνοιας, όπου μένει μαζί με δύο συγγενείς του, και στη συνέχεια τον πέταξαν στον ακάλυπτο.
Τις φράσεις του στα πακιστανικά, που μεταφράζει για την «Εφ.Συν.» ο συγκάτοικός του, ο Οσμάν, τις συνοδεύει με έντονες χειρονομίες, όταν δείχνει πώς του έδεσαν με χειροπέδες τα χέρια πρώτα μπροστά στο στήθος, στη συνέχεια το ένα χέρι στο καλοριφέρ, γιατί το άλλο δεν χωρούσε, και πώς τον κουβάλησαν σηκωτό στον διάδρομο που βγάζει στην μπαλκονόπορτα.
Υστερα, στο τέλος της αφήγησης, ήρεμα πάλι, στην ερώτηση αν θέλει κάτι να πει, μια σκέψη ή ένα συναίσθημα, σκέφτεται λίγο και λέει: «Τι να θέλω; Εχω πάθει ζημιά. Δεν έχω χαρτιά, δεν μου άφησαν τίποτα. Θέλω βοήθεια, θέλω δουλειά».
Χωρίς κανονική δουλειά εδώ και τρία χρόνια που βρίσκεται στην Ελλάδα, χωρίς χαρτιά, αναγκασμένος να κάνει δουλειές του ποδαριού για να μπορέσει να συντηρήσει την τρίχρονη κόρη του, τα αδέλφια του και τη μητέρα του, που ζουν στο Πακιστάν, τα έχασε ξαφνικά όλα ένα βράδυ, που παραλίγο να του στερήσει και τη ζωή του.
Ηταν γύρω στις 9.30 με 10.00, όταν δύο άγνωστοι με τζιν και τι-σερτ τον πλησίασαν στον δρόμο, μπροστά σε περαστικούς και ανθρώπους που ζουν και εργάζονται στην περιοχή. «Ασφάλεια», του είπαν και του ζήτησαν να τους οδηγήσει στο διαμέρισμά του στον τρίτο όροφο.
Οταν τον έδεσαν στο καλοριφέρ, κατάλαβε. «Δεν είστε ασφάλεια», τους φώναξε, αλλά ήταν αργά. Τους έβλεπε να ψάχνουν τα συρτάρια και τα ντουλάπια, να μαζεύουν λάπτοπ, τάμπλετ, κινητά και χρήματα σ’ ένα σημείο του δωματίου κι ύστερα να φέρνουν δυο βαλίτσες από το διπλανό δωμάτιο και να τα βάζουν μέσα.
Υστερα, να κάθονται στην κουζίνα και να τρώνε μια λεκάνη κεράσια που βρήκαν στο ψυγείο, να του δίνουν κι αυτού, που δεν είχε βάλει μπουκιά στο στόμα όλη μέρα λόγω του Ραμαζανιού, κι ύστερα πάλι να τον λύνουν, να του λένε να μη φωνάζει και να τον σηκώνουν στα χέρια πηγαίνοντας προς το μπαλκόνι.
Επεσε, ευτυχώς, στην ταράτσα του απέναντι κτιρίου, έξι εφτά μέτρα πιο κάτω, ένα εγκαταλειμμένο ξενοδοχείο γεμάτο από τα σκουπίδια που πετούν από τα μπαλκόνια οι ένοικοι των πολυκατοικιών. Στο περβάζι της ταράτσας βρίσκονται σήμερα ακόμα εκεί ανέγγιχτα το μπουκάλι νερό και το μήλο που του έφεραν οι γείτονες όσο περίμεναν το ασθενοφόρο που ειδοποίησαν, όταν βγήκαν παραξενεμένοι από τον γδούπο και άκουσαν τις φωνές του.
Παράπλευρες απώλειες
Το μπαλκόνι του δικού του διαμερίσματος έχει παντού μουντζούρες από τη σκόνη για δακτυλικά αποτυπώματα, μετά την έρευνα της αστυνομίας. Στις φωτογραφίες που του έδειξαν οι αστυνομικοί αναγνώρισε τους δύο δράστες.
Αλλά η αστυνομική έρευνα είχε παράπλευρες απώλειες. Ο γαμπρός του και μια γειτόνισσα, που έσπευσαν στο αστυνομικό τμήμα για να καταθέσουν, κρατήθηκαν για απέλαση. Δεν είχαν χαρτιά, καθώς δεν μπορούσαν να μαζέψουν ένσημα μέσα στην κρίση, και οδηγήθηκαν στα κέντρα κράτησης στην Αμυγδαλέζα και στο Ελληνικό, παρ’ όλο που οι μάρτυρες ρατσιστικών εγκλημάτων και πράξεων βίας απαγορεύεται να απελαύνονται.
