Το δεύτερο τραγούδι από το επικείμενο νέο άλμπουμ των Ελένης Τσαλιγοπούλου – Κώστα Λειβαδά είναι ένα πολύ ωραίο χασάπικο, σε στίχους της Αγλαΐας Σφήκα, που αν και φαινομενικά δείχνει «ψύχραιμο» από μέσα του «φωνάζει».
Μας λέει όμως καλύτερα περί τίνος πρόκειται ο Κώστας Λειβαδάς: «Συμβαίνει, τις φορές που τα πράγματα μας πάνε καλυτέρα και η χαρά επιστρέφει σιγά σιγά, να είναι τότε ακριβώς η στιγμή που συνειδητοποιούμε ποιοι μας λείπουν περισσότερο… Ειδικά μετά τα μεγάλα ζόρια. Και αυτό γίνεται γιατί είναι τα καλά που θέλουμε να μοιραστούμε με εκείνους που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν πιο πολύ στη ζωή μας, το φως που αυθόρμητα και αβίαστα φέρνει κατευθείαν στο μυαλό και την καρδιά τούς αγαπημένους μας και όχι το σκοτάδι που μοιραία γεννάει την ανάγκη μας από ασθενή θέση…
Τα λόγια της Αγλαΐας Σφήκα γράφτηκαν πάνω ακριβώς σε αυτή την ιδέα και την αίσθηση που κι εγώ και όλοι λίγο πολύ έχουμε νιώσει και με συγκίνησαν αμέσως… Είναι και μια αφοπλιστική απάντηση σε κάθε survival ή/και success story που μέσα στη διαδρομή τους μας διέφυγε σαν λεπτομέρεια το πιο σημαντικό και στέρεο – η αγάπη. Αυτή η ομολογία όμως και το ξύπνημα είναι που γεννάει τα θαύματα και τα επόμενα βήματα στην αληθινή ζωή».
-980x515.png)