Κοντεύουν σαράντα χρόνια από τη δημιουργία των θρυλικών Senser και έχουν περάσει 32 χρόνια από την κυκλοφορία του εμβληματικού “Stacked Up” κι όμως η βρετανική μπάντα παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ.
Ίσως και να είναι στη σύγχρονη εποχή ακόμη πιο επίκαιρη, καθώς οι στίχοι τους για ταξικές ανισότητες, περιβαλλοντική καταστροφή και η περιγραφή μιας δυστοπίας μάλλον μας κάνει να καταλάβουμε ότι ελάχιστα έχουν αλλάξει πρακτικά από τις αρχές του 1990 έως και σήμερα.
Μέσα σε μια πραγματική «εποχή του πανικού» (όπως η μεγάλη τους επιτυχία “Age of Panic”) οι Senser επιστρέφουν σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα στις 27 και 28 Μαρτίου αντίστοιχα για δύο συναυλίες που αναμένουμε με ανυπομονησία.
Μιλήσαμε μαζί τους για την πρωτοπορία που οι ίδιοι είχαν συνδυάζοντας heavy, ηλεκτρονικά και hip hop στοιχεία, για την ζοφερή κατάσταση του πλανήτη, αλλά και για την ελπίδα που είναι πάντα παρούσα.
Και το μήνυμά τους: Συνεχής αντίσταση, υπομονή, αλληλεγγύη, συμπόνοια.
Επιστρέφετε στην Ελλάδα μετά από πολύ καιρό. Το ξέρετε ότι έχει πολλούς φίλους εδώ πέρα έτσι;
Ναι το γνωρίζουμε και μας αρέσει πολύ αυτό. Οι άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν πολλά κοινά με τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε για τη μουσική και την πολιτική. Υπάρχει αγάπη για την σκληρή μουσική και κάποιες πολύ cool μπάντες από την Ελλάδα. Περάσαμε φοβερά πίνοντας τσίπουρο με τους Villagers of Ioannina City. Πάντα περνάμε τέλεια στην Ελλάδα.
Πιστεύω ότι ακόμη και μετά από 30 χρόνια ο κόσμος ακόμη χρειάζεται μια μπάντα σαν τους Senser, όχι μόνο μουσικά, αλλά και στιχουργικά. Πιστεύετε ότι οι Senser έχουν συγκεκριμένη αποστολή σαν καλλιτέχνες;
Αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό να το λες. Πιστεύω ότι η αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε μουσική που τη θεωρούμε ενδιαφέρουσα και να παίξουμε με έναν τρόπο που το κοινό θα τον βρίσκει ενδιαφέρον. Να είμαστε ειλικρινείς με τα συναισθήματά μας και να μην συμβιβαζόμαστε.
Αλήθεια αισθάνεστε περισσότερο καλλιτέχνες ή ακτιβιστές;
Σίγουρα καλλιτέχνες. Δημιουργούμε τραγούδια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο καθένας μας ατομικά δεν είναι πολιτικά ενεργός. Και αυτά τα τραγούδια έχουν σίγουρα εμπνεύσει ανθρώπους να ενεργοποιηθούν με κάποιον τρόπο.
Ο τελευταίος σας δίσκος “Sonic Dissidence”είναι κάτι σαν κάλεσμα σε δράση; Με δεδομένο τι συμβαίνει στον πλανήτη στην εποχή μας;.
Μέχρι έναν βαθμό ναι. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά επίπεδα και ιδέες σε αυτόν τον δίσκο. Αλλά κάποια από τα τραγούδια έχουν μεγάλη ευθύτητα. Δεν είναι καιρός να θάψουμε τα κεφάλια μας στην άμμο. Τα πιο σκοτεινά ανθρώπινα ένστικτα βγαίνουν στην επιφάνεια στις κοινωνίες μας. Τα τεχνολογικά εργαλεία που ονειρευτήκαμε ότι θα μας απελευθερώσουν έχουν έχουν αξιοποιηθεί από ορισμένα εξαιρετικά κακόβουλα στοιχεία που δεν πιστεύουν πραγματικά στην ενσυναίσθηση.
Πίσω στο 1994 η μουσική σας ήταν ιδιαίτερα μοναδική. Πιστεύετε ότι μετά από τόσα χρόνια το hip hop έχει κυριαρχήσει και η πιο σκληρή μουσική είναι για «ηλικιωμένους»;
Θα έλεγα απολύτως και κατηγορηματικά όχι. Στη δουλειά μου ως δάσκαλος συναντώ πολλά νέα παιδιά που τους αρέσει η σκληρή μουσική και σχηματίζουν τη δική τους εικόνα από παλαιούς και νέους καλλιτέχνες. Τα φεστιβάλ σκληρής μουσικής είναι μερικά από τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Οι νέοι μπορούν να κάνουν hip hop πολύ πιο εύκολα. Αυτό σημαίνει ότι η μουσική παραγωγή είναι πολύ πιο προσιτή σε όλους. Μπορείς να ηχογραφήσεις multi track μουσική στο τηλέφωνό σου.
Μπορούν αυτές οι εποχές που ζούμε πιστεύετε ότι ευνοείται η εμφάνιση μιας μπάντας σαν τους Senser; Ίσως το σύστημα είναι ακόμη πιο εχθρικό σήμερα; Είδαμε τι συνέβη με μπάντες όπως οι Kneecap και οι Bob Vylan.
Έτσι πιστεύω. Αυτές οι μπάντες ξεπουλάνε σε μεγάλες αρένες σε όλο τον κόσμο. Θέλουμε κάποιοι να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Οι νέοι άνθρωποι έχουν ανάγκη από κάποιον να πει με το όνομά τους τη γενοκτονία και την αδικία που οι ίδιοι βλέπουν κάθε μέρα. Ακραίος καπιταλισμός, τεράστια ανισότητα πλούτου και ξεκάθαρη περιφρόνηση για το περιβάλλον από μια τάξη γηραιών σεξουαλικών παραβατών.
Ποιο είναι, τελικά, το βασικό κοινωνικό αίτημα της εποχής μας; Και ποια είναι η μεγαλύτερη απειλή;
Αυτά που ήταν πάντα. Τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα μαζί με το να εκπληρούνται οι βασικές ανάγκες των ανθρώπων που βρίσκονται στον πάτο της πυραμίδας ιεράρχησης αναγκών του Μάσλοου. Επίσης το να διατηρήσουμε ένα σταθερό περιβάλλον. Η μεγαλύτερη απειλή είναι οι δισεκατομμυριούχοι και οι εταιρείες που έχουν καταφέρει να μεταμορφώσουν έναν κάθετο ταξικό πόλεμο σε οριζόντιο, ο οποίος βασίζεται στη φυλή, τη μετανάστευση, το φύλο κλπ. Και ο φασισμός που ακολουθεί όλα αυτά.
Ζούμε όντως στο «τέλος των καιρών»; Έτσι δείχνει σε αρκετά μέρη του πλανήτη.
Υπάρχει πάντα λόγος να ελπίζουμε. Υπάρχουν αρκετά καλά νέα στον κόσμο. Δεν φτάνουν στην επικαιρότητα με τον ίδιο τρόπο, αλλά υπάρχουν. Η τεχνολογία που έχουμε στα χέρια μας βοηθάει τους ανθρώπους να φέρουν ευαισθητοποίηση παρά όλα αυτά τα φθηνά ΑΙ και τα online bots που προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα. Το περιβάλλον, επίσης, έχει δείξει ότι μπορεί να αναρρώσει αρκετά γρήγορα εάν του δώσουμε τον χώρο.
Τέλος σε ορισμένους από τους στίχους σας λέτε ότι «ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί». Υπάρχει τρόπος να το διορθώσουμε;
Συνεχής αντίσταση, υπομονή, αλληλεγγύη, συμπόνοια.
-320x213.jpg)
