Δέκα χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία «επανεμφάνιση» μιας σημαντικής μπάντας για τη σκηνή της Θεσσαλονίκης.
Οι The Skelters μας εξέπληξαν φέτος με τη δισκογραφική τους επιστροφή, η οποία στέλνει και το δικό της μήνυμα, καθώς πρόκειται για ένα concept album που εξιστορεί πότε σατιρικά και πότε με την πρέπουσα σοβαρότητα την… κόλαση της καθημερινότητας ενός καλλιτέχνη που ζει και δημιουργεί στην Ελλάδα.
Η efsyn city τους συνάντησε και τους ζήτησε να μας βάλουν στον κόσμο του «Con Man’s Chronicles», αλλά και να μας αναλύσουν την πορεία της μπάντας και για μεγάλα τους σχέδια για το μέλλον.
Μιας και είναι η πρώτη μας συνάντηση πάμε λίγο πίσω στα 90ς; Πώς δημιουργήθηκε η μπάντα και τι προκλήσεις έχετε αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα;
Angel: Η μπάντα δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 1996, όταν οι γονείς μου αγόρασαν στον αδερφό μου τον Dani το πρώτο του drum set. Έτσι ξεκινήσαμε να παίζουμε στο υπόγειο του σπιτιού μου, εγώ στην κιθάρα και τη φωνή και ο Dani στα drums.
Οι προκλήσεις ήταν πολλές από την αρχή. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσαμε εύκολα να βρούμε τα κατάλληλα άτομα για να συμπληρώσουν το σχήμα, ειδικά μπασίστα. Μέχρι το 2001 ουσιαστικά ο πυρήνας της μπάντας ήμασταν πάντα εγώ και ο Dani, με διάφορα άτομα να περνούν κατά καιρούς από το συγκρότημα, χωρίς όμως να υπάρχει κάποια σταθερή σύνθεση. Τότε προστέθηκε ο φίλος μας Σταύρος Αμανατίδης στην κιθάρα και τα φωνητικά (και κατά διαστήματα στο μπάσο), με τον οποίο γνωριζόμασταν ήδη από το 1998. Στα τέλη του 2003 μπήκε στο συγκρότημα και το τέταρτο μέλος, ο Θοδωρής Νικολάου στο μπάσο.
Με αυτή τη σύνθεση πορευτήκαμε για αρκετά χρόνια, κάνοντας αμέτρητα live σε όλη την Ελλάδα, συμμετέχοντας σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, κυκλοφορώντας τα δύο πρώτα μας άλμπουμ, “Explain To Me” και “Revive”. Το 2016 ο Σταύρος αποχώρησε από τη μπάντα και τη θέση του ανέλαβε ο Κωστής Βογιατζόγλου, ενώ το 2023 ολοκληρώθηκε μετά από περίπου 20 χρόνια και η συνεργασία μας με τον Θοδωρή. Τότε ανέλαβα εγώ το μπάσο, αναγκαστικά αλλά και συνειδητά, αφού το να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος δεν ήταν καθόλου εύκολο.
Όλα αυτά αποτελούν κομμάτι των προκλήσεων της πορείας μας. Οι αποχωρήσεις δεν είχαν να κάνουν με συγκρούσεις, αλλά με διαφορετική αντίληψη για τη μουσική, εμείς τη βλέπαμε πάντα όχι μόνο ως τη μεγαλύτερη αγάπη μας, αλλά και ως τρόπο ζωής και βιοπορισμού.
Η μεγαλύτερη δυσκολία, όμως, ήταν ότι σε κάθε εποχή οι συνθήκες άλλαζαν δραστικά. Έπρεπε κάθε φορά να προσαρμοζόμαστε από την αρχή. Στην αρχή μας έλεγαν «με αγγλικό στίχο δεν θα κάνετε τίποτα», μετά «με ροκ δεν πάτε πουθενά», και σήμερα τα δεδομένα είναι πάλι εντελώς διαφορετικά. Ουσιαστικά, κάθε φορά ξεκινάς από το μηδέν — και αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση, να συνεχίζεις να δημιουργείς, να εξελίσσεσαι και να μην σταματάς ποτέ!
Η μουσική σας κατεύθυνση προέκυψε ή είχατε από τον πρώτο καιρό στο μυαλό σας τι θέλετε να κάνετε;
Angel: Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν 4–5 χρονών να παίζει στην τηλεόραση το “Born in the U.S.A.” του Springsteen κι εγώ να βάζω μπαντάνα στο κεφάλι, να πιάνω τη σκούπα σαν να ήταν κιθάρα και να κάνω ό,τι έβλεπα να κάνει ο Bruce στο video! Η μουσική των ’80s ήταν τα πρώτα μου ακούσματα που είχα.
Το μεγάλο όμως μπαμ για μένα ήρθε τον Νοέμβριο του 1995 όταν ανακάλυψα τους Beatles. Εκεί είπα: Αυτό είναι! Αυτό θέλω να κάνω. Να γίνω σαν αυτούς! Και ο John Lennon ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο ταυτιζόμουν απόλυτα, εκείνος που με ενέπνευσε να φτιάξω τη δική μου μπάντα και να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο.
«Επιστρέφοντας» λοιπόν στο 2026 έχουμε και νέα κυκλοφορία. Σαν πολύς καιρός δεν πέρασε από το προηγούμενο άλμπουμ;
Angel: Ναι, πέρασε αρκετός χρόνος. Όμως γνωρίζοντας πόσο δύσκολο ήταν κάθε φορά να ακουστεί η δουλειά μας ευρύτερα, η κυκλοφορία ενός άλμπουμ κατέληγε συχνά σε απογοήτευση. Οι δισκογραφικές εταιρείες δεν έκαναν ποτέ όσα έπρεπε για να στηρίξουν και να προωθήσουν το προϊόν κι αυτό μας επηρέαζε άμεσα και κυρίως αρνητικά.
Παρόλα αυτά, ήδη από το 2019 είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε σοβαρά ένα νέο ξεκίνημα. Εγώ είχα ήδη κάποια δικά μου κομμάτια έτοιμα και μέσα στο 2020, στην περίοδο της καραντίνας έγραψα κι άλλα. Με την προσθήκη ορισμένων τραγουδιών του Κωστή αποφασίσαμε να τα ηχογραφήσουμε με στόχο τη δημιουργία ενός νέου άλμπουμ.
Ωστόσο, λόγω καθυστερήσεων στις ηχογραφήσεις του μπάσου από τον Θοδωρή, το όλο εγχείρημα πήγε αρκετά πίσω. Παρότι οι υπόλοιποι είχαμε ολοκληρώσει τα μέρη μας, τα δύο κομμάτια που είχαμε ξεκινήσει να δουλεύουμε τελείωσαν τελικά στα τέλη του 2022, την ώρα που υπήρχαν ήδη και άλλα δικά μου τραγούδια σε αναμονή.
Όλη αυτή η κατάσταση μας πήγε αρκετά πίσω χρονικά. Έτσι, μέσα στο 2023 πήραμε την απόφαση να αφήσουμε πίσω ό,τι είχε ήδη ηχογραφηθεί και να ξεκινήσουμε κάτι εντελώς καινούργιο, να δημιουργήσουμε ένα άλμπουμ από την αρχή, αποκλειστικά από τους τρεις μας πλέον.
Η διαδικασία παραγωγής και σύνθεσης;
Angel: Από τη στιγμή που αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε το νέο άλμπουμ ως τρίο, ξεκινήσαμε πρόβες στο home studio μας στα τέλη Οκτωβρίου του 2023. Ο Κωστής ερχόταν στο studio και ξεκινούσαμε να δουλεύαμε πάνω σε ιδέες που είχα ήδη στο στο μπάσο είτε καποια riff που έπαιζα εκείνη την στιγμή στο μπάσο. Έτσι γεννήθηκε το πρώτο κομμάτι, το “Falling Thunder”, και στη συνέχεια ακολούθησαν τα “That’s Right”, “Lonely Rider”, “Pro Soul”, “Time To Trap” και “Awesome”.
Στην αρχή της διαδικασίας συνθέταμε πρώτα τη μουσική και μετά γράφαμε τους στίχους. Οι πρόβες ηχογραφούνταν live, τις ακούγαμε επιτόπου και αποφασίζαμε τι θα κρατήσουμε και τι όχι. Στη συνέχεια, ο καθένας ηχογραφούσε τα μέρη του στο προσωπικό του home studio: εγώ μπάσο, κύρια φωνή και φωνητικά, ο Κωστής κιθάρες, φωνή, φωνητικά και κάποια keyboards και ο Dani drums και φωνητικά. Αυτή η φάση ολοκληρώθηκε περίπου τον Ιανουάριο του 2024.
Ακολούθησε μια παύση στο project, αλλά το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε. Κατά τη διάρκεια των live εμφανίσεων εκείνης της περιόδου, μετά τα live πηγαίναμε στο σπίτι μας στη Χαλκιδική και τα μεσημέρια καθόμασταν και γράφαμε τους στίχους για τα νέα κομμάτια.
Τον Ιανουάριο του 2025, μέσα σε δύο πρόβες, συνθέσαμε τη μουσική πάνω σε αυτούς τους στίχους και έτσι δημιουργήθηκαν τα “Down To Earth”, “Begging For Reprise”, “Legacy” και “A Never Ending Story”, ενώ προσθέσαμε και επιπλέον στίχους στο “Awesome”. Ακολούθησαν οι τελικές ηχογραφήσεις και ο Κωστής ανέλαβε τη μίξη ολόκληρου του άλμπουμ.
Το βασικό σκεπτικό του Con Man’s Chronicles ήταν ό,τι ακούει ο ακροατής στον δίσκο να μπορεί να αποδοθεί και ζωντανά, χωρίς να λείπει τίποτα. Γι’ αυτόν τον λόγο αποφύγαμε τα overdubs, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα άλμπουμ τριών οργάνων και τριών φωνών, που μπορεί να παιχτεί αυτούσιο live και να ακούγεται ακριβώς όπως στον δίσκο.
Ποιο είναι το μήνυμά σας μέσω του “Con Man’s Chronicles”;
Kostis: Μέσα από το concept του Con Man’s Chronicles, το ταξίδι του πρωταγωνιστή μας διδάσκει πως η προσωπική λύτρωση απαιτεί ειλικρίνεια. η αλλαγή δεν έρχεται όσο κατηγορούμε το περιβάλλον μας για τις αποτυχίες μας. έρχεται τη στιγμή που σταματάμε να “δείχνουμε” τα λάθη των άλλων και τολμάμε να καθρεφτιστούμε στα δικά μας. κάθε τραγούδι είναι μια υπενθύμιση πως ο δρόμος για έναν “καλύτερο εαυτό” περνά μέσα από την αποδοχή της δικής μας ευθύνης
Ως μουσικός κι εγώ μπορώ να… συνδεθώ άμεσα με το άλμπουμ. Η απόφαση για ένα τέτοιο concept δίσκο πώς σας ήρθε; Ήταν περισσότερο ανάγκη να σατιρίσετε πράγματα και καταστάσεις ή να τα βγάλετε από μέσα σας;
Dani: Η ιδέα του album να γίνει concept ήρθε κατά τη διάρκεια της δημιουργίας των πρώτων τραγουδιών.
Θέλαμε να γράψουμε στίχους οι οποίοι λένε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι καλλιτέχνες μέσα από τη δουλειά τους. Η έμπνευση αυτών των στίχων ήταν το αποτέλεσμα των 25 και βάλε χρόνων που είμαστε σε αυτή τη δουλειά. Αφού γράψαμε τους στίχους στο πρώτο τραγούδι με αυτό το θέμα, το ξανακάναμε και στο μεθεπόμενο. Έτσι ήρθε και η ιδέα του να φτιάξουμε μία ιστορία και εν τέλει ένα concept album. Σίγουρα υπάρχουν σατιρικοί στίχοι σε κάποια τραγούδια αλλά και στίχοι με πολύ πιο βαθύ νόημα. Ειδικά το A Never Ending Story έχει στίχους που έχουν πολλά μηνύματα.
Υπάρχει σάτιρα, υπάρχει κριτική μέσα στα τραγούδια. Αισιοδοξία υπάρχει;
Dani: Σε κάποια τραγούδια υπάρχει αισιοδοξία, αλλά δυστυχώς το γενικότερο πλαίσιο είναι πιο “σκοτεινό”. Η φύση του concept του album επειδή είναι βγαλμένη από την πραγματική ζωή δεν μπορεί να είναι και πολύ αισιόδοξη. Έχουμε δει και ακούσει πολλά σε αυτή τη δουλειά και είναι αποκαρδιωτικό, οπότε πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και δώσουμε στο κόσμο ένα μήνυμα μέσα από τις δικές μας εμπειρίες.
Και μια κλισέ ερώτηση που σχετίζεται όμως άμεσα και με τον ίδιο τον δίσκο. Αξίζει, τελικά, να παίζει κάποιος rock στην Ελλάδα; Και τι μπορεί να περιμένει από αυτό;
Kostis:Το Rock δεν ήταν ποτέ ιδιεταίρως δημοφιλές στην Ελλάδα, και είναι ακόμη λιγότερο στις μέρες μας, κυρίως απο τη νέα γενιά η οποία έχει στραφεί σε άλλα είδη μουσικής τα οποία βασίζονται στην πρόζα, τους επαναλαμβανόμενους ρυθμούς και την ενορχήστρωση μέσω computer και AI.Πιστευω όμως πως η δυναμική του Rock πάντα θα έχει τους «πιστους» της, και τους ανθρώπους που θα έχουν να πάρουν κάτι απο αυτο!
Έχετε ξεχωρίσει κάποια σχήματα της δικής μας σκηνής; Παρακολουθείτε τα μουσικά τεκταινόμενα στη χώρα;
Angel: Ναι, παρακολουθώ τα μουσικά τεκταινόμενα στη χώρα και πάντα με ενδιαφέρει να ανακαλύπτω νέες, ποιοτικές μουσικές. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει στην ελληνική σκηνή πολύ αξιόλογα συγκροτήματα με ενδιαφέροντα τραγούδια και ταυτότητα, τα οποία όμως δυστυχώς δεν άντεξαν τις συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα και τελικά διαλύθηκαν.
Ένα σχήμα που ξεχωρίζω και μου αρέσει ιδιαίτερα είναι οι Whereswilder, με πολύ καλό ήχο και έντονο ’60s ύφος, στοιχεία που εκτιμώ ιδιαίτερα ως ακροατής..
Τι λένε τα επόμενα σχέδια για τους “Skelters”; Συναυλίες εντός και εκτός της πόλης σας έχουμε; Angel: Aυτή την στιγμή έχουμε κάποιες εμφανίσεις ήδη κλεισμένες στην
Θεσσαλονίκη και αναμένονται και νέες, στις 12 Φεβρουαρίου θα παίξουμε στους Πειρατές στον Εύoσμο και στις 21 Φεβρουαρίου στο Crazy Donkey στους Νέους Επιβάτες!
Για τα υπόλοιπα live μας ο κόσμος μπορεί να ενημερώνετε απο το site μας https://www.theskelters.com/tour αλλα και από τα social media μας.
.jpg)
