Ύστερα από περισσότερο από δέκα χρόνια σιωπής, οι Burst επιστρέφουν στη σκηνή. Το σουηδικό συγκρότημα, που διαλύθηκε το 2009 αφήνοντας πίσω του το θρυλικό Lazarus Bird, βρήκε ξανά αφορμή να ενωθεί μέσα από μια συλλεκτική επανέκδοση των δίσκων του και μερικές ζωντανές εμφανίσεις που έμελλαν να ξυπνήσουν την παλιά σπίθα.
Ο Jesper Liveröd μιλάει στην efsyn city για τη χαρά της επανασύνδεσης, την πρόκληση του να επιστρέφεις χωρίς να γίνεσαι “nostalgia act”, τις αναμνήσεις μιας πορείας γεμάτης ένταση και περιπέτεια, αλλά και την ανυπομονησία του συγκροτήματος να συναντήσει ξανά το ελληνικό κοινό αυτόν τον Σεπτέμβρη.
Μετά από περισσότερο από μια δεκαετία απουσίας, τι έκανε το τώρα τη σωστή στιγμή για να επιστρέψουν οι Burst;
Λοιπόν, πεθάναμε το 2009. Ο λόγος που επαναφέραμε το συγκρότημα πριν μερικά χρόνια είχε να κάνει με τη δισκογραφική Pelagic Records, η οποία επανέκδωσε τους παλιούς μας δίσκους σε ένα κομψό box set με νέο εικαστικό και διάφορα «συλλεκτικά» Burst πραγματάκια. Για να γιορτάσουμε την κυκλοφορία, δώσαμε μερικές συναυλίες στη Σουηδία και στο ολλανδικό φεστιβάλ Roadburn. Και μετά προσθέσαμε άλλη μία, και άλλη μία. Δύο χρόνια αργότερα, συνεχίζουμε να κάνουμε κάποιες περιστασιακές εμφανίσεις, όπως οι δύο επερχόμενες συναυλίες στην Ελλάδα. Αλλά δεν ξέρω αν θα υπάρξει κάτι παραπάνω από αυτό. Ή αν θα έπρεπε καν. Οι μπάντες διαλύονται και ανασταίνονται συνεχώς, και πολύ συχνά οι επιστροφές τους καταλήγουν σε παρωδίες της παλιάς τους δόξας.
Όσο για τους Burst, νομίζω ότι καταφέραμε να μείνουμε ζωντανοί σε ένα μη-προσωρινό πλαίσιο, γιατί η δημιουργική μας σπίθα υπάρχει ακόμη. Ζούμε διαφορετικές ζωές, μακριά ο ένας από τον άλλον, αλλά οι μουσικοί και προσωπικοί μας δεσμοί μέσα από αυτή τη μπάντα είναι βαθιοί. Και καθώς το παίξιμό μας και οι εμφανίσεις μας σήμερα ξεπερνούν το παρελθόν, νιώθω ότι μπορούμε να αποδώσουμε δικαιοσύνη στο συγκρότημα, περισσότερο παρά ποτέ. Όμως δεν θέλω να καταντήσουμε ένα γαμημένο “nostalgia act”, οπότε πρέπει να δημιουργήσουμε νέα, ουσιαστική μουσική, αλλιώς όλο αυτό θα σταματήσει σύντομα να υπάρχει. Εκεί βρισκόμαστε τώρα: δοκιμάζουμε το έδαφος και προσπαθούμε να δούμε αν υπάρχει νέα μουσική μέσα μας. Ποιος ξέρει, ίσως η Ελλάδα να είναι ο τελευταίος μας σταθμός!
Πώς επανασυνδέεστε με κομμάτια όπως αυτά στο Lazarus Bird μετά από τόσα χρόνια; Είναι διαφορετικό να τα παίζετε σήμερα;
Ω, ναι. Δεν μας πήρε πολύ να ξαναβρούμε τη φόρμα μας, προκειμένου να παίξουμε αυτά τα κομμάτια και έπαιξε τον ρόλη της σε αυτό και η “μυϊκή μνήμη”. Είναι επίσης συναρπαστικό να ανακαλύπτουμε νέα layers στη μουσική αλλά και μια εξωστρέφεια στους μεταξύ μας συσχετισμούς, ως μουσικοί και φίλοι. Είχαμε εκ των πραγμάτων αναπτύξει εδώ και χρόνια μια ξεχωριστή μουσική γλώσσα και σχέση μεταξύ μας, οπότε η επιστροφή στην σκηνή και στο στούντιο μοιάζει σαν επιστροφή στο σπίτι. Νομίζω λειτουργούμε καλύτερα πλέον, και μουσικά βρισκόμαστε στην καλύτερη φάση μας. Είναι λες και η απόσταση έβαλε τα πράγματα σε προοπτική, και αυτό μετουσιώθηκε σε μουσική. Τα κομμάτια μας ρέουν πιο ελεύθερα και αποκτούν μια νέα ταυτότητα όταν τα παίζουμε ζωντανά. Νομίζω ακούγονται καλύτερα από ποτέ!
Ποια είναι η πιο προσωπική ή συναισθηματική ανάμνηση που κρατάτε από την αρχική πορεία της μπάντας;
Γαμώτο, μιλάμε για δεκαετίες αναμνήσεων. Το να είσαι σε συγκρότημα είναι ταυτόχρονα ένα κοινωνικό πείραμα, μια ταξιδιωτική περιπέτεια και μια δημιουργική δοκιμασία. Οι δυσκολίες και οι συγκρούσεις που βιώνεις ισοσκελίζονται από την έξαψη μιας νέας ιδέας, τη συγκίνηση μιας τέλειας συναυλίας ή την τρέλα μιας μεθυσμένης βραδιάς σε μια μακρινή χώρα.
Ορισμένα σκηνικά, όπως μου έρχονται τώρα:
- Να ρισκάρουμε τη ζωή μας ανεβαίνοντας νύχτα στη σκεπή του Studio Fredman, κομμάτια από κρασιά, κατά τις ηχογραφήσεις του Prey on life το 2002.
- Το αποχαιρετιστήριο live στο Γκέτεμποργκ το 2009, όπου τα συναισθήματά μας ξεχείλιζαν όσο και ο ιδρώτας του κοινού. Θυμάμαι τον τραγουδιστή μας να κατεβαίνει από τη σκηνή στη μέση του σετ για να ξυρίσει το κεφάλι του.
- Να καθόμαστε στο σπίτι του διοργανωτή κατά την πρώτη μας εμφάνιση στην Αθήνα (2004 αν δεν κάνω λάθος), και να γίνεται ένας μικρός σεισμός. Έβγαλε έναν ήχο, μια δόνηση. Τεκτονική μουσική.
- Να περιοδεύουμε στις ΗΠΑ με το παλιό tour bus των Mötley Crüe, που χάλασε στη μέση της Φλόριντα.
- Εκείνη τη φορά που ο Kerry King με φώναξε backstage σε συναυλία των Slayer, επειδή του άρεσαν οι Burst και ήθελε να κάνουμε παρέα.
- Να βλέπω τα γαμημένα war pigs να βομβαρδίζουν το Κίεβο στην Ουκρανία, χτυπώντας τα ίδια κτίρια όπου είχαμε παίξει live σε περιοδεία χρόνια πριν.
Πώς βλέπετε το σημερινό τοπίο της heavy μουσικής σε σχέση με τότε που το αφήσατε πίσω;
Προφανώς δεν μπορώ να παρακολουθώ τα πάντα όπως παλιά. Η ροή είναι απλά τεράστια. Ψάχνω συνεχώς για νέα μουσική, αλλά οι προτιμήσεις μου έχουν διευρυνθεί ενώ ταυτόχρονα ο πήχης για το τι θεωρώ καλό έχει ανέβει. Είμαι αρκετά απαιτητικός. Παρατηρώ όμως ότι το σημερινό τοπίο απαιτεί εντελώς νέα πράγματα από τις μπάντες. Θα ήμουν τρομερά αγχωμένος αν ήμουν μια νέα μπάντα που ξεκινούσε τώρα, προσπαθώντας να ξεχωρίσει μέσα στο τσουνάμι μουσικής που μας κατακλύζει. Ο ρυθμός, οι απαιτήσεις των social media 24/7, η συνεχής πίεση για περιεχόμενο, τα ελάχιστα περιθώρια προσοχής που δίνονται στις νέες κυκλοφορίες, η fast food καταναλωτική προσέγγιση στον πολιτισμό που όμως χρειάζεται και αξίζει την αφοσίωση. Παραπονιέμαι, αλλά δεν είμαι διαφορετικός. Είμαι τόσο ανυπόμονος όσο όλοι. Μου λείπει η εποχή που ένα νέο άλμπουμ μπορούσε να με κατακλύσει, να το ζω και να το αναπνέω για εβδομάδες και μήνες.
Τι ανυπομονείτε περισσότερο να ζήσετε στην Ελλάδα αυτόν τον Σεπτέμβρη;
Δεν μπορώ να επαινέσω ή να απορρίψω κατηγορηματικά καμία χώρα όσον αφορά τις περιοδείες. Κάθε χώρα που επισκεφθήκαμε όλα αυτά τα χρόνια είχε ωραία και άσχημα στοιχεία από την οπτική μιας μπάντας. Αλλά υπάρχει κάτι με την Ελλάδα που πάντα “κούμπωνε” με τους Burst. Πάντα μας υποδέχονταν με ανοιχτές αγκάλες και μας χάριζαν υπέροχες εικόνες και όλα αυτά, αλλά υπάρχει και ένα τρελό πάθος για την προοδευτική, heavy μουσική. Αυτό κάπως ευθυγραμμίζεται με αυτό που κάνουμε. Είναι λες και οι Έλληνες fans έχουν τις δικές τους μουσικές νόρμες, και είναι κάτι που μας έγινε αμέσως αντιληπτό. Αυτό που περιμένω πιο πολύ είναι να ξαναβρεθούμε σε εκείνο το περιβάλλον!
Νιώθετε πίεση στο να πρέπει να ανταποκριθείτε στην κληρονομιά σας ή προσεγγίζετε αυτή την επανένωση με πιο ελεύθερη διάθεση;
Θα είχε ενδιαφέρον να ξέραμε ποια είναι αυτή η “κληρονομιά”. Υπάρχει όντως; Δεν ξέρω τι περιμένει ο κόσμος από εμάς. Η μόνη πίεση που νιώθω είναι αυτή που βάζουμε εμείς στους εαυτούς μας. Δεν μπορούμε, και δεν πρέπει, να είμαστε αυτό που ήμασταν πριν 15 χρόνια. Η μουσική και οι ζωντανές εμφανίσεις πρέπει να προχωρούν. Οι Burst του 2025 είναι κάτι άλλο. Και πρέπει να είναι κάτι άλλο. Δεν μου αρέσει η ιδέα του να γίνουμε μια νοσταλγική μπάντα, στο ξαναείπα. Οπότε ακόμα κι αν τα κομμάτια που παίζουμε γράφτηκαν χρόνια πριν, τα προσεγγίζουμε διαφορετικά. Επειδή παίζουμε σπάνια πια, οι εμφανίσεις μας πρέπει να είναι ξεχωριστές κάθε φορά.
Αν οι Burst δεν είχαν κάνει ποτέ διάλειμμα, πώς νομίζετε ότι θα ακουγόταν η μουσική σας το 2025;
Ε, τι να σου πω, δεν έχω ιδέα, πραγματικά. Το πιο συναρπαστικό με το να είσαι στους Burst είναι ότι ποτέ δεν ξέραμε πού θα κατέληγαν τα πράγματα. Το Lazarus ήταν πολύ πειραματικό, οπότε ίσως να είχαμε πάρει την αντίθετη πορεία. Ίσως να γινόμασταν πιο συμπυκνωμένοι αντί να απλώνουμε συνεχώς σε όλο και μεγαλύτερα και πιο περίπλοκα τραγούδια. Ίσως να είχαμε μπει ακόμη πιο βαθιά σε άγνωστα εδάφη και είδη. Θα ήθελα κι εγώ να ξέρω πώς θα είχε εξελιχθεί αυτή η πορεία!
_________
Οι Σουηδοί Burst εμφανίζονται μαζί με τους Βρετανούς Svalbard ζωντανά, την Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου στην Θεσσαλονίκη και το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα.
Εισιτήρια προπωλούνται μέσω της more.com και του δικτύου καταστημάτων της.
