Progressive είναι να κατανοούμε τα σημερινά μας όρια, ώστε αύριο να τα ξεπεράσουμε

Η εξαιρετική progressive τετράδα έχει μια ξεχωριστή πορεία μέσα στα χρόνια η οποία σημαδεύεται από εντυπωσιακές, αλλά και τραγικές στιγμές. Η άνοδος, η καθιέρωση εντός κι εκτός ελληνικών συνόρων μέσα από σπουδαίες κυκλοφορίες και μετά το χτύπημα της μοίρας:  Η απώλεια του keyboardίστα και αδερφικού τους φίλου Μάκη Τσαμκόσογλου. Και από εκεί η επανεκκίνηση με την κυκλοφορία του “Orbit” και νέο γύρο εμφανίσεων.

Τους ρωτώ εάν, τελικά η απώλεια «μαθαίνεται» και μου απαντούν «δεν γίνεται διαφορετικά, δεν μικραίνει η απώλεια. Ευτυχώς για εμάς η μουσική, κι η δημιουργία εν γένει, είναι πολύ βοηθητική στην απόπειρα αυτή, με έναν τρόπο συλλογικό».

Τώρα ήρθε η ώρα να ολοκληρωθεί και ο κύκλος του “Orbit” με δύο συναυλίες στο Gagarin 205 της Αθήνας, την Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου και στο WE της Θεσσαλονίκης το Σάββατο 9 Δεκεμβρίου.

Και μετά; Μετά ολοκληρώνεται ο νέος δίσκος και ετοιμάζονται για την κυκλοφορία του μας λέει ο κιθαρίστας Κώστας Κωνσταντινίδης, προαναγγέλλοντας πως θα ακούσουμε και νέο υλικό στα επικείμενα live.

Με τις δύο συναυλίες στην Ελλάδα ολοκληρώνεται η ευρωπαϊκή σας περιοδεία; Ποιο συναίσθημα επικρατεί λίγο πριν την επιστροφή; 

Το κυρίαρχο συναίσθημα μας είναι η προσμονή για τα ελληνικά live σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Για να κλείσει ο κύκλος του Orbit με τον πιο ζεστό τρόπο και να επανέλθουμε με νέο υλικό.

Η καλύτερη και η χειρότερη ιστορία από το πρόσφατο tour;

Οι ιστορίες είναι πολλές, αν και οι περισσότερες είναι καταδικασμένες να μείνουν μέσα στις πόρτες του van. Από τις καλύτερες αναμνήσεις, η πρώτη συναυλία της περιοδείας στη Λάρνακα και η τελευταία μας στην Cluj-Napoca, όπου η ενέργεια του κόσμου μας έκανε να νιώσουμε σαν στο σπίτι. Η οδήγηση στους δρόμους των Βαλκανίων με βροχή, είναι στα όρια του μετατραυματικού, αν πρέπει να μοιραστώ και μια κακή εμπειρία.

Πόσο εύκολο είναι να βάλετε μια «παύση» στην καθημερινότητά σας για να βγείτε στον δρόμο;

Δεν είναι εύκολο, αλλά με τη δομή που έχει η καθημερινότητα όλων μας δεν είναι κι ακατόρθωτο. Μας έχει γίνει απαραίτητη αυτή η φυγή, να είμαστε κάθε μέρα σε άλλη πόλη, δυναμώνοντας τη σχέση της ομάδας και την επικοινωνία μας με τον κόσμο. Με έναν παράδοξο τρόπο, παρά το εξαντλητικό πρόγραμμα, αυτή η εμπειρία μας ξεκουράζει. 

Το #rise_evolve ως μήνυμα και η κυκλοφορία του “Orbit” ήρθαν σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή για τη μπάντα. «Μαθαίνεται», τελικά, η διαχείριση της απώλειας;

Νομίζω δεν γίνεται διαφορετικά, μόνο μαθαίνεται. Δεν πιστεύω πως μικραίνει ποτέ μια απώλεια, αλλά πως διευρύνεται η δυνατότητα μας να την κατανοήσουμε, να την χωρέσουμε. Μεγαλώνουμε μέσα από αυτήν. 

Ευτυχώς για εμάς η μουσική, κι η δημιουργία εν γένει, είναι πολύ βοηθητική στην απόπειρα αυτή, με έναν τρόπο συλλογικό. Και στο κομμάτι της σύνθεσης και παραγωγής όπου υπάρχει η αίσθηση της ομάδας, αλλά και στην συναυλία όπου δημιουργείται κάτι σπουδαιότερο. 

Κλείνει, λοιπόν, ο κύκλος του “Orbit”. Οι Mother of Millions επιστρέφουν στο στούντιο; Νέο υλικό θα ακούσουμε σε αυτά τα δύο live;

Μέσα σε ένα setlist που περιέχει τραγούδια από όλες μας τις περιόδους, έχουμε ετοιμάσει και κάτι από το νέο άλμπουμ για τις επερχόμενες συναυλίες. Ολοκληρώνουμε τις ηχογραφήσεις για το νέο δίσκο αυτήν την περίοδο και θα έχουμε πολύ σύντομα νέα για την κυκλοφορία του.

Να περιμένουμε ακόμη ένα concept album;

Θα είναι concept ναι, όχι με την παραδοσιακή θεατρική του έννοια. Αλλά υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ των κομματιών, μια θεματική που διαπνέει όλο το δίσκο. Πάντα αντιμετωπίζαμε τις δουλειές μας ως ενιαία έργα. Χωρίς να χάνουν τα τραγούδια την αυτοτέλεια τους, να μπορεί ένας ακροατής να βιώσει μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία ακούγοντας το άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος.

Και μια τελευταία ερώτηση. Τι είναι για τους Mother of Millions progressive στη μουσική και τι στην καθημερινή ζωή;

Να κατανοούμε τα σημερινά μας όρια, ώστε αύριο να τα ξεπεράσουμε. Η αφοσίωση στην εξέλιξη, η ασταμάτητη εργασία πάνω σε αυτήν. Όχι με εμμονή σε αόριστους στόχους, αλλά με πείσμα στην ίδια την κίνηση, προς τα μπροστά.

Προοδευτικά βέβαια δεν είναι τα ευχολόγια, αλλά η ανάληψη ευθύνης και η δράση για ό,τι είναι καλύτερο για τη ζωή μας. Είτε πρόκειται για τη μουσική, είτε για την καθημερινότητα, συνήθως αυτό συμβαίνει όταν βγαίνουμε απ’ το καβούκι μας και το παλεύουμε με περισσότερους.