Οι inner:i μόλις κυκλοφόρησαν έναν ιδιαίτερα ενδιαφέρον δίσκο, τον πρώτο τους, με τον τίτλο «Lavender» και μπαίνουν δυναμικά στην ελληνική δισκογραφία.
Ορμώμενοι από την Αθήνα και τον Βόλο οι Χριστόφορος Ραζής, Σπύρος Χαρμάνης και Αντώνης Καναράς, συνδυάζουν την εμπειρία τους στην εναλλακτική σκηνή και στήνουν ένα heavy progr άλμπουμ που θα μας απασχολήσει.
Για να «γιορτάσουμε» μαζί τους την κυκλοφορία, τους ζητήσαμε να διαλέξουν δέκα πρώτους δίσκους που έχουν λατρέψει.
Massive Attack – Blue Lines (1991)
Ο δίσκος που έθεσε τα θεμέλια για αυτό που ονομάστηκε trip hop. Φρέσκος ήχος ακόμα και σήμερα, πατάς play , μπαίνει η μπασογραμμή απ’ το “stratus” και απλά αφήνεσαι.
Portishead – Dummy (1994)
Σκοτεινό, μελαγχολικό ταξιδιάρικο και μια Beth Gibbons που το απογειώνει. Αξεπεραστο.
King Crimson – In the of court of the Crimson king (1969)
Progressive rock , jazz, folk, κλασσική, ψυχεδέλεια. Όλα σε ένα.
Ξεχειλίζει λυρικότητα απ’ την μια και απ’ την άλλη τραβάει τα όρια σε άλλα επίπεδα. Ian McDonald από άλλο πλανήτη καθορίζει τον ήχο του άλμπουμ.
Black Sabbath – Black Sabbath (1970)
Πρόκειται για ένα ιστορικό ντεμπούτο που ουσιαστικά θεμελίωσε το heavy metal. Η εμβληματική, χαρακτηριστική φωνή του Ozzy, τα αργά riffs και η αποκρυφιστική ατμόσφαιρα που έχει ο δίσκος, δημιούργησαν έναν ήχο που ακόμα και σήμερα καταφέρνει να είναι επιδραστικός.
Marillion – Script for a Jester’s Tear (1983)
Ένα από τα πιο σημαντικά neo-prog άλμπουμ, που αναβίωσε το progressive rock των ‘70s με μια πιο σύγχρονη για την εποχή του προσέγγιση. Ένα άλμπουμ με έντονο συναισθηματικό βάθος και την χαρακτηριστική θεατρική ερμηνεία του Fish.
Alice in Chains – Facelift (1990)
Ένα άλμπουμ με σημαντική επιρροή, τόσο στον grunge ήχο του Seattle, όσο και στο μέταλ και το alternative παγκοσμίως. H χαρακτηριστική φωνή του Layne Staley, σε συνδυασμό με τα heavy κιθαριστικά riffs και τα φωνητικά του Jerry Cantrell, αφήνουν ένα μοναδικό μουσικό αποτύπωμα.
Rage Against the Machine – Rage Against the Machine (1992)
Εκρηκτικό ντεμπούτο που ένωσε το rap και τον σκληρό ήχο με πρωτοφανή τρόπο για την εποχή του. Επιθετικό, πολιτικοποιημένο, με καταπέλτη frontman Zack de la Rocha και το αντισυμβατικό και ‘σύγχρονο’ παίξιμο του Tom Morello στη κιθάρα.
The Mars Volta – De-Loused in the Comatorium (2003)
Τραγική ιστορία concept, τρομερά όμορφος δίσκος από την πρώτη νότα.
Rory Gallagher – Rory Gallagher (1971)
Η απαρχή μιας πανέμορφα ειλικρινούς σχέσης ζωής
Led Zeppelin – Led Zeppelin (1969)
Νομίζεις ότι μπάντα παιζει διπλα σου. Ο Page μπλέκει bluse rock country και δημιουργεί αυτόν τον μοναδικό Zeppelin ήχο, ο Bonham απ το πρώτο λεπτο ακούγεται τεράστιος με τον John Paul Jones δίπλα να δημιουργούν ενα ακραίο rhythm section και o Plant να ερμηνεύει δίχως αύριο. Η Αρχή.
