Ο δίσκος τους “The Jungle Within” μας έκανε αίσθηση, καθώς πρόκειται για μια ξεχωριστή κυκλοφορία με τις folk, αλλά και progressive αναφορές. Είναι ένα concept album που αφηγείται μια περιπετειώδη ιστορία, οπότε τι πιο ταιριαστό από το να τους ζητήσουμε να επιλέξουν δέκα concept δίσκους που έχουν αγαπήσει.
Γράφει ο Χρήστος Παπαδόπουλος (Eli).
Πάντα μου άρεσαν οι ιστορίες. Η γιαγιά μου μου’ λεγε ιστορίες. Και ήταν αγράμματη. Κι όμως η αφήγησή της ήταν καθαρή και προσωπική, σαν να ‘χε ζήσει η ίδια όλους τους μύθους του Αισώπου από κοντά, σαν να’ ταν κάποτε η ίδια χελώνα και λαγός, αλεπού και κόρακας, τζίτζικας και μέρμηγκας. Εγώ μάθαινα απ’ έξω τις διηγήσεις της και τη μάλωνα όταν ξεχνούσε έστω και μία λέξη. Μου αρέσουν ακόμα οι ιστορίες. Θεωρώ πως είναι το συγκολλητικό υλικό των κοινωνιών των ανθρώπων. Συγκρατούν τη συλλογική μνήμη, είναι μνήμες αγώνων, λαϊκών και εσωτερικών ξεριζωμών, μεταβολίζουν τον πόνο, το πένθος, καθαρίζουν την πληγή, κοινωνούν ενότητα και αλλαγή. Τις εμπιστεύομαι γιατί ενυπάρχουν στον άνθρωπο ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, τάξης και φυλής. Κλείνουν το μάτι σε μια –ουτοπική πια- ισότητα. Μπορούν να γεμίσουν το κενό ανάμεσά μας με κόσμους, εικόνες, λόγια θεραπευτικά και όσο υπάρχουν ιστορίες, όσο επιμένουμε να λέμε ιστορίες, κανείς δε μένει μόνος, ποτέ.
Η ιδέα του concept album «έκατσε» μέσα μου από νωρίς. Ο μπαμπάς μου έφερε στο σπίτι το The Wall των Pink Floyd όταν ήμουν 11 και το στερεοφωνικό μας απέκτησε κολλητό για τον επόμενο μήνα. Ήταν σαν τελετουργικό. Έβαζα ακουστικά και άκουγα κάθε μέρα το ίδιο άλμπουμ, ξανά και ξανά, ώσπου το έμαθα απ’ έξω, σαν τα παραμύθια της γιαγιάς μου. Πήρα ένα λεξικό κι έκανα μια περίπου μετάφραση των αγγλικών στίχων, για να μπορέσει η μάνα μου να μου κάνει ανάλυση των τραγουδιών. Μου μίλησε για τείχη, πραγματικά και μεταφορικά, τραύματα, μοναξιά, φασισμό, για τη Θάτσερ και τον Σίσυφο, τους Ναζί, την τοξική οικογένεια και την κρεατομηχανή της εκπαίδευσης. Τα είδα και αργότερα, στην ομώνυμη ταινία. Με συνεπήρε η ιδέα ότι ένα μουσικό άλμπουμ μπόρεσε να καταπιαστεί με τόσο σημαντικά κοινωνικοπολιτικά και ψυχολογικά ζητήματα και να τα αφηγηθεί με ενιαίο τρόπο, αρχή, μέση και τέλος, χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα έκφρασης: στίχο, μουσική, πρόζα, διάλογο,sound design.
Έκτοτε, το The Wall αποτελεί για εμένα μουσικό καταφύγιο, μέσα του ανακτώ τη δύναμη να μετουσιώνω τα δικά μου σκοτάδια σε φως.
Καμία αμφιβολία λοιπόν ποιο θα βρίσκεται στο Νο. 1 της λίστας με τα αγαπημένα μου concept albums. Φύγαμε για τα υπόλοιπα 9!
10. Pain of Salvation – BE
Από τη γέννηση του «Θεού» μέχρι την (αυτο)καταστροφή του ανθρώπινου είδους. Η metal ως είδος έχει ίσως τα περισσότερα concept albums και ως έφηβος, βούτηξα για τα καλά. Blind Guardian – Nightfall in Middle Earth, Opeth – Still Life, Iced Earth – The Dark Saga, Iron Maiden – Seventh Son of a Seventh Son κ.α. Διάλεξα το BE γιατί με κλείδωσε στα ακουστικά μου για καιρό σε δύσκολες στιγμές, όσο ήμουν στο Λύκειο. Αρκετά κινηματογραφικό, όχι ο καλύτερος δίσκος των Pain of Salvation, σίγουρα δίχασε το κοινό, αλλά εγώ τον αγάπησα και κλασικά τον έμαθα απ’ έξω. Θα μπορούσε να είναι το soundtrack των τελευταίων στιγμών ενός εμβρύου στην κοιλιά της μητέρας του.
9. David Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust (το soundtrack μιας απογείωσης στο διάστημα)
Χωρίς ξεκάθαρη αφηγηματική γραμμή, δεδομένου ότι ο Bowie είχε γράψει τα περισσότερα τραγούδια πριν γίνουν κομμάτι της ιστορίας του ZiggyStardust, αυτός ο δίσκος έχει μέσα αριστουργήματα της ροκ μουσικής. Starman, Moonage Daydream, Lady Stardust, Rock ‘n’ Roll Suicide κ.α. Μέσες άκρες είναι σαν να έγραψε την ίδια του την ιστορία ο Bowie, καθώς πρόκειται για έναν εξωγήινο που έρχεται να σώσει τους γήινους από το τέλος του κόσμου με τη μουσική του, προκαλεί την κοινή γνώμη με τις απόψεις και την εμφάνισή του και στο τέλος πεθαίνει πάνω στη σκηνή. Λέτε το τέλος του κόσμου να ξεκίνησε πριν περίπου… 10 χρόνια; Ο David Bowie θα μπορούσε να εκπέμπεται αέναα στο διάστημα για ενδεχόμενη επίτευξη επικοινωνίας με άλλους κατοικημένους γαλαξίες.
8. Black Country, New Road – Ants From Up There
Ο αγώνας του να αισθάνεσαι μικρός μπροστά σε μια τεράστια, διακαή επιθυμία. Ίσως ένα από τα καλύτερα ρεφρέν που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου (Chaos Space Marine), σίγουρα ένα από τα καλύτερα λάιβ (Δεκέμβρης 2023, Floyd) που έχω πάει, οι Black Country, New Road είναι μια νέα εμπειρία σε κάθε ακρόαση και ο ήχος τους σημείο αναφοράς της μουσικής των Eli and the Portraits, κι ας τους ρίχνουμε ένα χρόνο σε ηλικία! Χορέψτε αυτό το άλμπουμ μόνοι σας στο σπίτι, θα περάσουν όλα.
7. Queens of the Stone Age – Songs for the Deaf
Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτή τη δισκάρα. Ακούγοντάς το, δεν μπορείς να αποφύγεις αυτή την έκφραση που αποκαλούν stankface. Ένα άλμπουμ σταυροδρόμι που συναντιούνται οι LedZeppelin, οι Black Sabbath, οι Pearl Jam, οι Thin Lizzy, ο Rob Zombie, οι Kyuss, ο Cave, ο Cash κ.α. και πίνουν μπύρες όλοι μαζί παρέα. Ένα road trip κατά μήκος των Η.Π.Α. που όλοι μας έχουμε ονειρευτεί, φωνακλάδες ραδιοφωνικοί παραγωγοί, headbanging και groove μέχρι να ιδρώσουν και τα νύχια, ένα από καλύτερα κιθαριστικά κομμάτια που έχουν βγει (NoOneKnows) και μία από τις καλύτερες εισαγωγές όλων των εποχών, στο A Song for the Dead. Θα ήθελα αυτό το βινύλιο να το βρουν άθικτο και καρφωμένο στην έρημο οι εξωγήινοι μετά από χιλιετίες, και να φτιάξουν ξανά τον ανθρώπινο πολιτισμό ακούγοντάς το στο τέρμα.
6. Tom Waits – The Black Rider
Αν ο κοινός χώρος του θεάτρου και της μουσικής είναι ένας πλατύς ποταμός, τότε ο μόνιμος βαρκάρης του είναι ο Tom Waits. Ο αγαπημένος μου μουσικός γιατρός. Κάθε βόλτα στην μεγαλούπολη γίνεται ομορφότερη με τον βραχνό ποιητή στα ακουστικά. Εδώ σε ένα τραγικό, σκοτεινό και πανέμορφο παραμύθι του William S. Burroughs που δραματοποίησε ο Bob Wilson το 1990. Υποδειγματική συνοχή και ατμόσφαιρα, νιώθεις μέρος ενός περιπλανώμενου τσίρκου. Ο Tom Waits θα έπρεπε να συνταγογραφείται.
5. The Magnetic Fields – 69 Love Songs
Κάποια πράγματα δεν εξηγούνται με τη λογική. Τα περισσότερα βασικά. Ο έρωτας σίγουρα ένα απ’ αυτά. Οι Magnetic Fields προσεγγίζουν το παράλογο του έρωτα και γράφουν ουσιαστικά μια Βίβλο της Αγάπης σε 69 tracks. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην καθρεφτιστείς εκεί μέσα, αν έχεις ερωτευτεί έστω και μία φορά. Άλλο ένα σημείο αναφοράς της μουσικής των Eli and the Portraits. Must Watch για όποιον τους αγαπήσει, το ντοκιμαντέρ Strange Powers: Stephin Merritt and The Magnetic Fields.
4. 2L8 – New Battles without honor and humanity
Ήθελα πολύ να βάλω στη λίστα κάτι ελληνικό. Πέρασε φευγαλέα απ’ το μυαλό μου η Λιλιπούπολη, το soundtrack των παιδικών μας χρόνων, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έκλεινα το top 10 χωρίς να συμπεριλάβω μία από τις μεγαλύτερες επιρροές μας, τόσο σε σκηνική παρουσία, όσο και σε δομή και ατμόσφαιρα, από πριν υπάρξουμε καν ως ιδέα μάλιστα, τους 2L8. Οι 2L8 δώσανε στην ελληνική δισκογραφία πέντε full albums που για εμένα αποτελούν κληρονομιά, παρόλο που δεν έκαναν θόρυβο, ούτε αγκαλιάστηκαν από το χώρο με τη θέρμη που τους άξιζε. Ψάξτε τους, ακούστε τους ξανά και ξανά, συνθέσεις που μετακινούν την καρδιά από τη θέση της, που στην πλάτη τους κουβαλούν αγώνα, αγωνία και πόνο βαθύ, και που η καθαρή τους αφήγηση σου μιλάει στα μάτια και στο στομάχι, στα ίσια. None of us has a singing voice anymore. Keep singing.
3. Queensryche – Operation: Mindcrime
Δε θα πω πολλά για το Operation: Mindcrime. Είναι μια κατηγορία από μόνο του. Είναι hardrock, είναι metal, είναι μια ταινία που τραγουδιέται και βιώνεται στα σωθικά σου.
Αν η εξέγερση είναι soundtrack, σίγουρα περιέχει κομμάτια όπως το Revolution Coming, το ομώνυμο Operation Mindcrime, το Eyes of a Stranger, το Breaking the Silence.
2. Frank Zappa – Joe’s Garage
«Είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού» (Fredric Jameson, Slavoj Zizek). Αν το τέλος του κόσμου έρθει τελικά πριν το τέλος του καπιταλισμού, σίγουρα θα ήθελα να είναι μια όπερα που θα γράψει ο Frank Zappa. Το Joe’s Garage βγήκε το 1979 αλλά μίλησε για την ανθρωπότητα σε εμβέλεια 50 και 100 ετών μπροστά, όπως όλος ο Zappa άλλωστε. Θα είναι κρίμα να ξεχωρίσω κομμάτια, πρόκειται για δίσκο μεγατόνων, με χιούμορ που καίει απολαυστικά. Η Αμερική στα χειρότερά της, όπως την ξέρουμε δηλαδή.
1. Pink Floyd – TheWall
Τα περισσότερα τα είπα πιο πάνω. Έργο τέχνης, από τη γραμματοσειρά στο bookletμέχρι όλες τις liveεκτελέσεις του και την ταινία του 1982. Ανήκει στο μουσείο της ανθρωπότητας.
Παραλείψεις που πόνεσαν: Slint – Spiderland, Neutral Milk Hotel – In the Aeroplane Over the Sea, Mastodon – Leviathan, Green Day – American Idiot, Pink Floyd – Dark Side of the Moon, Pink Floyd – Animals, Εδώ Λιλιπούπολη, Tom Waits – Alice, The Who – Quadrophenia
…και τώρα στα δικά μας. Στον πρώτο μας δίσκο, The Jungle Within, αφηγούμαστε την ιστορία μιας ονειρικής ζούγκλας και των ζώων της που βιώνουν μια σύγκρουση με την ίδια τους τη φύση. Χρησιμοποιούμε το storytelling/πρόζα ως ραχοκοκαλιά του άλμπουμ και τα τραγούδια, τόσο σε στίχο όσο και σε μουσική, πλάθουν την ατμόσφαιρα και την εσωτερική κατάσταση της κάθε στιγμής της ιστορίας, δίνοντας έτσι και την αντίστοιχη κλιμάκωση. Κυκλοφορεί από τις 18 Νοεμβρίου 2025 σε Bandcamp, Youtube και streaming πλατφόρμες.
