1. Όταν αποφάσισα πίσω στο 2009 να πάρω μαζί την ακουστική μου κιθάρα πηγαίνοντας στη Σύρο να επισκεφτώ τη φίλη μου τη Χρυσαλένα όπου έμενα τότε (η οποία είναι παρεμπιπτόντως η φωτογράφος εξωφύλλου του δίσκου) και μέσα σε ένα 3ήμερο γεννήθηκε το ‘Little boxes’ και μαζί η ιδέα να κάνω κάποια στιγμή κάποιο solo project.
2. Η ‘γνωριμία’ και στη συνέχεια ο εθισμός από το 2010 έως τώρα με τη μουσική και το songwiting process του John Mayer του οποίου το vibe έχω επιχειρήσει πολλές φορές να προσεγγίσω στα τραγούδια μου.
3. Δυο μόλις πρόβες το 2014 με διαφορετικούς μουσικούς από αυτούς που εν τέλει έπαιξαν στο δίσκο, στις οποίες στήθηκε ένας πρώτος κορμός για τα τραγούδια. Δυστυχώς εκείνο τον καιρό λόγω μεγάλων οικονομικών δυσκολιών αναγκάστηκα να παρατήσω την όλη διαδικασία και σκέψη για το δίσκο.
4. Οι αντίστοιχες πρόβες στο home studio του φίλου Βασίλη το 2021 όπου με καφεδάκι, μεράκι και παρέα τα κατοικίδια φίδια του, στήσαμε τις τελικές δομές των τραγουδιών και το μεγαλύτερο μέρος της ενορχήστρωσης του δίσκου.
5. Το 3ήμερο lock out στο Noisy Residence studio όπου ηχογραφήθηκε η συντριπτική πλειοψηφία αυτού που ακούτε δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ non stop για 12-14 ώρες κάθε μέρα.
6. Όταν διάβασα ένα άρθρο σε κάποιο web magazine για τον ‘τρελό Τom της Πλάκας’ που με οδήγησε στο να γράψω το στόρι για το ‘Minor Tom’.
7. To pling (όπως λέει κι ο Βαγγέλης ο Μόσχος που είναι υπεύθυνος για την παραγωγή κ τη μίξη του δίσκου) που ακούγεται σε κάποιο σημείο στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Κάτι έγινε με μια χορδή που κρεμόταν από την κιθάρα η οποία κουνήθηκε κ κάπου χτύπησε με αποτέλεσμα να ακουστεί άθελά μας μέσα στο take αλλά επειδή μας άρεσε αποφασίσαμε να το κρατήσουμε ως είχε.
8. Ένα ταξίδι στην Αμερική το 2014 και μια βόλτα στο Brooklyn που μου έδωσε την ιδέα να γυρίσω στο σπίτι του φίλου μου το Χάρη που με φιλοξενούσε και με τη βοήθεια του ξαδέρφού του Adam να γράψουμε (και να γυρίσουμε ένα πολύ πρόχειρο video on the spot) για το Angela.
9. Η ακρόαση του test press στο studio όπου επιβεβαιώσαμε παρέα με το Βαγγέλη το Μόσχο (ακόμα και μετά από μήνες και άπειρες ακροάσεις) ότι τελικά μας αρέσει πολύ αυτό το δισκάκι!
10. Η στιγμή που έφτασαν τα βινύλια και άνοιξα τις κούτες και είδα το δίσκο στα χέρια μου. Τα χρώματα, η εκτύπωση, οι φωτογραφίες, η ποιότητα της κοπής ήταν ακριβώς όπως έπρεπε και η ολοκλήρωση αυτής της δουλειάς ήταν αν μη τι άλλο συγκινητική.
