Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ξεκίνησε το «Athens Photo World 2021» και είναι καλύτερο από ποτέ. Από σήμερα 21 Μαΐου και μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, παρουσιάζει μια σειρά εκθέσεων και εκδηλώσεων που στοχεύουν στην ανάδειξη του έργου των σύγχρονων φωτορεπόρτερ, της ελληνικής και της διεθνούς ειδησεογραφίας. Και αγκαλιάζει διαφορετικές γειτονιές κι εμβληματικούς χώρους της Αθήνας.

Το φετινό «Athens Photo World» επικεντρώνει ένα τμήμα των εκδηλώσεών του στον αθλητισμό, καθώς η χρονιά είναι πλούσια σε αθλητικές διοργανώσεις. Η έκθεση «Sports ‘n’ the City» θα φιλοξενηθεί στην περίφραξη του Εθνικού Κήπου από σήμερα μέχρι και τις 30 Μαΐου. Εκεί θα βλέπουμε 46 εντυπωσιακές φωτογραφίες αθλητικής θεματολογίας από ελληνικές και διεθνείς διοργανώσεις μέσα από τον φακό των φωτογράφων Γιώργου Ματθαίου και Vladimir Rys.

Η ρουτίνα… πεθαίνει στις πίστες της F1

Ο Vladimir Rys θεωρείται ένας από τους καλύτερους φωτογράφους της Φόρμουλα 1. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πράγα, άρχισε να φωτογραφίζει στη νεαρή ηλικία των 15 ετών και εδραίωσε τη φήμη του κερδίζοντας πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Red Bulletin’s Formula One το 2008. «Οι διοργανώσεις όπως το Athens Photo World είναι πολύ σημαντικές για την προβολή της δουλειάς μας και είναι μια αναγνώριση για κάθε φωτογράφο/φωτορεπόρτερ, καθώς του δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσει το έργο του συνολικά στο κοινό», λέει ο ίδιος στην «Εφ.Συν.».

● Πόσο γρήγορο είναι το κλικ για να έχεις την τέλεια εικόνα στη Φόρμουλα 1;

Κάποιες φορές το πιο αργό κλικ φέρνει την πιο ωραία φωτογραφία. Η Φόρμουλα 1 είναι ένα θέμα το οποίο φωτογραφικά μπορείς να το επεξεργάζεσαι δεκαετίες, ωστόσο πάντα να νιώθεις ότι βελτιώνεσαι. Κάθε πίστα είναι διαφορετική, κάθε χώρα έχει διαφορετικό φως και συνθήκες, κάθε αγώνας είναι μια καινούργια παράσταση. Δύσκολα μπαίνεις σε μια ρουτίνα σε τέτοιο περιβάλλον και αυτό είναι που με ενθουσιάζει τόσο πολύ.

Η ρουτίνα… πεθαίνει στις πίστες της F1

● Ποια πίστα σε εξιτάρει περισσότερο;

Μονακό, Σιγκαπούρη, Ιμολα, Μόντσα… Το Μονακό ξεχωρίζει. Είναι απλά μοναδικό. Η ατμόσφαιρα, η πόλη, το γαλλικό γούστο. Το να στέκεσαι μέσα στο τούνελ, οι οδηγοί να περνάνε 1,5-2 μέτρα από δίπλα σου και όλα τα ρούχα πάνω σου να τρέμουν από τις δονήσεις και τον ήχο των μονοθέσιων είναι ένα απίστευτο συναίσθημα. Φωτογραφικά, είναι απλά μια πανδαισία για εμάς τους φωτογράφους και ένα από τα highlights της σεζόν.

● Ησουν ο μόνος φωτογράφος τον Οκτώβριο του 2014 στη στροφή 7, τη στιγμή του τραγικού δυστυχήματος του Jules Bianchi. Εκείνη τη μέρα σκέφτηκες -έστω και μία στιγμή- να σταματήσεις να φωτογραφίζεις τους αγώνες;

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η σκέψη δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό. Ηταν ωστόσο μια εμπειρία την οποία δεν πίστευα πως θα ζούσα και ελπίζω να μην την ξαναζήσω ποτέ. Ως φωτογράφος, όταν είσαι εκεί, ενστικτωδώς θέλεις να τραβήξεις το συμβάν, ενώ όλοι στην πίστα, όντας εκπαιδευμένοι για τέτοιες περιπτώσεις, γνωρίζουν τις πρώτες βοήθειες και ακολουθούν ένα πρωτόκολλο μέχρι να έρθει το Medical Car με τον γιατρό. Δυστυχώς γρήγορα κατάλαβα ότι η κατάσταση δεν είναι καλή, οπότε μετά από λίγο άφησα την κάμερά μου κάτω.

Η ρουτίνα… πεθαίνει στις πίστες της F1

● Και τι έγιναν οι φωτογραφίες εκείνες;

Δεν δημοσιεύτηκαν πουθενά και ποτέ δεν θα δημοσιευτούν. Αν και μου πρότειναν να τις πουλήσω, δεν το έκανα και δεν θα το έκανα ποτέ, από σεβασμό στον οδηγό και την οικογένειά του. Μου τις ζήτησαν η ομάδα του Bianchi, η FIA και η οικογένειά του. Ολοι αυτοί τις έλαβαν και εκεί τελείωσε ο ρόλος μου σε αυτήν την τραγική ιστορία. Κάπου κάπου ξεχνάμε ότι ο μηχανοκίνητος αθλητισμός είναι επικίνδυνος και τέτοια συμβάντα μάς το θυμίζουν.

Η ρουτίνα… πεθαίνει στις πίστες της F1

● Ποιες είναι οι αξίες που έχει αφήσει με τη δουλειά και το παράδειγμά του ο Γιάννης Μπεχράκης;

Τον Γιάννη τον γνώρισα αρκετά χρόνια πριν, στη Φόρμουλα 1 στο Μπαχρέιν. Φυσικά, ήξερα ήδη τη δουλειά του. Τότε έμενα στη Γερμανία και ο Γιάννης ήταν ένας από τους 2-3 top φωτορεπόρτερ. Ανεξάρτητα από το ότι ασχολούμουν πάντα περισσότερο με το αθλητικό ρεπορτάζ, οι ιστορίες και το έργο του ήταν γνωστά σε όλους μας. Ο χαμός του είναι τεράστια απώλεια για όλο τον κόσμο του φωτορεπορτάζ. Ο Γιάννης ήταν δημιουργικά στα καλύτερά του χρόνια και αναρωτιέμαι πόσα ακόμη είχε να μας δείξει με τις φωτογραφίες του. Για κάθε νέο φωτορεπόρτερ αποτελεί μεγάλο κίνητρο και τεράστια έμπνευση διαχρονικής φωτογραφικής αισθητικής.