Οι κατηγορίες των οχημάτων ήταν διαχωρισμένες με σαφήνεια επί δεκαετίες. Από τη μία, υπήρχαν άνετα αυτοκίνητα για τον δρόμο, ενώ από την άλλη, τα πιο καθαρόαιμα προορίζονταν για οδήγηση εκτός δρόμου, κυρίως στην εξοχή ή στα δύσβατα βουνά.
Ωστόσο, τέτοια οχήματα δεν ήταν απολαυστικά στην άσφαλτο. Ολα αυτά άλλαξαν άρδην το 1991, καθώς η Opel παρουσίασε ένα τετρακίνητο όχημα ελεύθερου χρόνου με την ονομασία Frontera («σύνορο» στα ισπανικά) στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης. Πριν από τριάντα χρόνια, το Opel Frontera ήδη συνδύαζε βέλτιστες ικανότητες εκτός δρόμου με καλή συμπεριφορά στον δρόμο και σύγχρονη σχεδίαση.
Με το Frontera, η γερμανική μάρκα ίδρυσε την κατηγορία 4×4 all-rounders και από εκεί και μετά η τετρακίνηση αναπτύχθηκε με ραγδαίους ρυθμούς. Στη Γερμανία, το νέο αυτοκίνητο αναδείχτηκε off-roader της χρονιάς το 1991 και το 1992.
Μέχρι το 1993, το Frontera είχε ήδη αφήσει πίσω τον ανταγωνισμό και κατείχε την πρώτη θέση στις ταξινομήσεις. Το 1993 και το 1994, ήταν το off-roader με τις καλύτερες πωλήσεις στην Ευρώπη, με τη Γερμανία ως τη μεγαλύτερη αγορά του. Περισσότερα από 320.000 οχήματα ταξινομήθηκαν, εκπληκτικές πωλήσεις για ένα μοντέλο με όνομα που σημαίνει «σύνορο». Το Frontera πολύ σύντομα εξελίχθηκε από «bestseller» σε «trendsetter».
Μία διεθνής ομάδα μηχανικών εξέλιξε το Frontera ειδικά για την ευρωπαϊκή αγορά. Δυναμική εμφάνιση, άνεση επιβατικού αυτοκινήτου, λειτουργικότητα και καλή συμπεριφορά ήταν οι πρωταρχικοί στόχοι. Το νέο AWD μοντέλο αναπτύχθηκε σε συνεργασία με την εταίρο της Opel εκείνη την εποχή, Isuzu.
Η ιαπωνική εταιρεία ήταν εξειδικευμένη στα off-roaders από το 1981. Το Frontera κατασκευαζόταν από την κοινοπραξία IBC Vehicles στο Luton. Σήμερα, εκεί κατασκευάζονται το Vivaro και το Zafira Life.
Το Frontera λανσαρίστηκε στην αγορά στα τέλη του 1991 σε δύο εκδόσεις. Το δίθυρο Frontera Sport με σκληρή οροφή (hard top) και κοντό μεταξόνιο είχε την ισχύ ενός δίλιτρου βενζινοκινητήρα που –όπως και στα υπόλοιπα Opel– απέδιδε 115 hp. Το πεντάθυρο Frontera με μακρύ μεταξόνιο χρησιμοποιούσε τον βενζινοκινητήρα 2.3L με υψηλή ροπή, γνωστό από το Omega (125 hp) ή τον 2.3 turbo diesel (100 hp). Και οι δύο βενζινοκινητήρες διέθεταν τριοδικό καταλυτικό μετατροπέα, στάνταρ.
Το σύστημα μετάδοσης αποτελείτο από ένα πεντατάχυτο μηχανικό κιβώτιο και μία μονάδα τετρακίνησης, ώστε ο οδηγός να μπορεί να αλλάζει μεταξύ πίσω κίνησης και τετρακίνησης με μακριές και κοντές σχέσεις. Ενα πίσω διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης ήταν προαιρετική επιλογή.
Το Frontera διέθετε ανεξάρτητο πλαίσιο τύπου σκάλας με βάσεις έδρασης για την ανάρτηση και τον κινητήρα. Το αμάξωμα συνδεόταν με το πλαίσιο με ειδικές ελαστικές βάσεις –δέκα για το δίθυρο και 12 για το πεντάθυρο– που πρόσφεραν βέλτιστη μόνωση από θορύβους και κραδασμούς. Τα έξι εγκάρσια στοιχεία του πλαισίου τύπου σκάλας διασφάλιζαν μέγιστη στρεπτική ακαμψία σε συνθήκες off-road οδήγησης.
