Η Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων είναι ήδη μια μεγάλη ομάδα. Οι παίκτες της όμως δεν είναι ακριβοπληρωμένοι σταρ. Μένουν στα καμπ του Ελαιώνα, του Ελληνικού, του Σκαραμαγκά και του Σχιστού, περιμένοντας οι περισσότεροι τη μετεγκατάσταση και όχι τη μεταγραφή στην Ευρώπη.
Εδώ και περίπου δύο μήνες η πρώτη οργανωμένη ομάδα ποδοσφαίρου προσφύγων στη χώρα μας έχει ξεκινήσει προπονήσεις στο δημοτικό γήπεδο στα Καμίνια του Πειραιά, με στόχο από την επόμενη σεζόν να αγωνιστεί στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πειραιά, ενώ φέτος αγωνίζεται στο πρωτάθλημα εταιρειών.
«Ξεκινήσαμε τέλος Σεπτέμβρη-αρχές Οκτώβρη με τη βοήθεια της οργάνωσης “Γη”. Στην αρχή έκανα προπόνηση σε κάποια μικρότερα παιδιά που βρίσκονται στο καμπ του Σκαραμαγκά και κάποιους παίκτες από εδώ.
»Σιγά σιγά παίξαμε φιλικά με κάποιες άλλες ομάδες στον Πειραιά και είχαμε την ιδέα να φτιάξουμε μια ομάδα στην οποία θα βρίσκονται οι καλύτεροι από όλα τα hotspots.
»Τον Νοέμβρη δουλέψαμε αυτό το πρόγραμμα και τον Δεκέμβρη ξεκινήσαμε κανονικά. Εχουμε μπει σ’ ένα πρωτάθλημα και προχωράμε», μας λέει ο προπονητής Ανδρέας Σαμπάνης, που τρεις φορές την εβδομάδα μαζεύει την ομάδα, η οποία απαρτίζεται από πρόσφυγες από τη Συρία, τον Ιράν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και ορισμένες άλλες εθνικότητες, στο γήπεδο στα Καμίνια που παραχώρησε ο Δήμος Πειραιά.
Εξαιρετικό κλίμα
«Από τους 40 που ενδιαφέρονταν μείνανε οι καλύτεροι 24 και στην αποστολή της ομάδας μπαίνουν οι 18. Σημασία δεν έχει η νίκη ή η ήττα, θέλουμε να παίζουν όλοι. Το κλίμα στην ομάδα είναι εξαιρετικό και μετά την προπόνηση τρώμε όλοι μαζί στο εστιατόριο απέναντι από το γήπεδο».
Ενα άλλο πρόβλημα της ομάδας, όπως μας λέει ο κ. Σαμπάνης, είναι πως δεν «χάνει» τους παίκτες του λόγω τραυματισμών ή καρτών αλλά όταν μετεγκαθίστανται σε χώρες της Ευρώπης (οι περισσότεροι βρίσκονται στην Ελλάδα από 8 έως 12 μήνες και περιμένουν) με αποτέλεσμα να ψάχνει για αντικαταστάτες, κάτι που δεν αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολο αφού υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον.
Πρόσφατα, για παράδειγμα, μετεγκαταστάθηκε στη Γερμανία ο βασικός τερματοφύλακας και τώρα γίνονται δοκιμές για τον αντικαταστάτη του.
«Η οικογένειά μου παραμένει στη Συρία, ο αδερφός μου είναι στη Γερμανία και θέλω να τον βρω. Είμαι 9 μήνες στην Ελλάδα. Τώρα ζω σε διαμέρισμα.
»Βρισκόμουν 4 μήνες σε καμπ στη Μυτιλήνη, η κατάσταση εκεί ήταν δύσκολη. Επαιζα ποδόσφαιρο στη Συρία, αλλά τα τελευταία τρία χρόνια όχι, λόγω του πολέμου.
»Μου αρέσει πολύ η εμπειρία της ομάδας, έχω κάνει πολλούς φίλους. Μικρός ονειρευόμουν να γίνω ποδοσφαιριστής, τώρα πια δεν ξέρω», μας λέει ο Ιμπραήμ, Σύρος κουρδικής καταγωγής, που θυμίζει «θηρίο στο κλουβί» από τον πάγκο όπου βρίσκεται λόγω τραυματισμού.
Αγωνίζεται στα χαφ. Αγαπημένες του ομάδες είναι η Μπαρτσελόνα και η Εθνική Βραζιλίας και νούμερο ένα θεωρεί τον Λιονέλ Μέσι.
Για δύο διαφορετικές τραγωδίες, αυτή στο Χαλέπι και εκείνη της βραζιλιάνικης ομάδας Σαπεκοένσε, συζητήσαμε λίγο μετά με τον Αλάασικ, 20 χρόνων, που μεγάλωσε στη μαρτυρική συριακή πόλη και σπούδαζε φιλοσοφία:
«Είναι λυπηρό να βλέπω αυτές τις εικόνες από το Χαλέπι στην τηλεόραση και το ίντερνετ. Εφυγα μακριά λόγω του πολέμου. Αν ήμουν εκεί, μπορεί να είχα πεθάνει.
»Η Ελλάδα μου αρέσει. Ημουν στη Θεσσαλονίκη και εδώ και 9 μήνες στον Σκαραμαγκά. Περιμένω συνέντευξη για τη μετεγκατάσταση. Εχω συγγενείς σε διάφορες χώρες στην Ευρώπη, αλλά δεν είναι εύκολο».
Οταν μας λέει ότι αγαπημένος του παίκτης είναι ο Ροναλντίνιο, τον ρωτάμε για τη Σαπεκοένσε, στην οποία αναμένεται να αγωνιστεί ξανά ο Βραζιλιάνος άσος, και δηλώνει ενημερωμένος για την πρωτοβουλία του και χαρούμενος με αυτή την εξέλιξη.
Και ο Νικοπολίδης!
Με την ομάδα έχουν επίσης εμπλοκή ως προπονητής ο Μοχάμεντ Αφάς, παλαίμαχος Σύρος διεθνής που από το 1993 έως το 2004 αγωνίστηκε στη χώρα μας με τη φανέλα της Προοδευτικής και του Ιωνικού, και ο πρωταθλητής Ευρώπης το 2004, Αντώνης Νικοπολίδης, που συμμετέχει εθελοντικά ως τεχνικός διευθυντής:
«Είναι χαρά και τιμή μου ότι είμαι εδώ μαζί με αυτά τα παιδιά για να υποστηρίξω την κοινή προσπάθεια που βλέπουμε ήδη ότι αποδίδει καρπούς.
»Στόχος όλων όσοι είμαστε κοντά τους είναι να τους δίνουμε τη δυνατότητα να ξεφεύγουν για λίγες ώρες από τα προβλήματα που τους έφεραν εδώ και από τις σκέψεις για το μέλλον τους και η ανταπόκρισή τους, η συμπεριφορά τους όπως και το πνεύμα συνεργασίας τους μας αποζημιώνουν.
»Μερικά από τα παιδιά αυτά δείχνουν ότι με συστηματική δουλειά θα μπορούσαν να εξελιχθούν και να παίξουν ποδόσφαιρο σε υψηλότερο επίπεδο», μας είπε ο πρώην τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού και νυν προπονητής της Εθνικής Ελπίδων.
Την Ελπίδα Προσφύγων θα ζήλευαν αρκετές ομάδες μεγαλύτερων κατηγοριών, καθώς διαθέτει άρτιο τεχνικό τιμ, γιατρό και υπεύθυνο Τύπου.
Για να δημιουργηθεί η Ελπίδα ή Hope Refugees Football Club, όπως είναι η διεθνής ονομασία της, συνέβαλαν η οργάνωση «Γη», ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Πειραιά, το Συμβούλιο Ενταξης Μεταναστών Πειραιά και ο Σύνδεσμος Προπονητών Ποδοσφαίρου Πειραιά, ενώ το όλο εγχείρημα βρίσκεται υπό την αιγίδα της UEFA.
Το ενδιαφέρον των ΜΜΕ είναι πολύ μεγάλο και την Τετάρτη το ισπανικό πρακτορείο ειδήσεων (EFE) είχε αφιέρμα στην ομάδα και την ενασχόληση του Αντώνη Νικοπολίδη με αυτή.
Την περασμένη εβδομάδα η «Ελπίδα» πήρε την πρώτη της νίκη στο πρωτάθλημα εταιρειών, κερδίζοντας με 3-2 την ομάδα της Ernst&Young που βρίσκεται μάλιστα ανάμεσα στους πρωτοπόρους.
Τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη
Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν ομάδες που απαρτίζονται αποκλειστικά από πρόσφυγες.
Στη Γερμανία η FC Lampedusa αποτελείται από πρόσφυγες από τη δυτική Αφρική που ζούσαν σε κέντρο κράτησης στην ιταλική Λαμπεντούζα πριν φτάσουν στο Αμβούργο της Γερμανίας και φτιάξουν αυτή την ομάδα με τη βοήθεια της Ζανκτ Πάουλι, που φημίζεται για τον αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό χαρακτήρα της ως σωματείο.
Στην Ιταλία υπάρχει η Liberi Nantes στη Ρώμη, στην οποία αγωνίζονται μόνο αιτούντες άσυλο. Αντίστοιχη προσπάθεια στη Σκοτία είναι η United Glasgow FC που ξεκίνησε το 2011 με σκοπό την καταπολέμηση των διακρίσεων και την κοινωνική ένταξη. Το σήμα της είναι χαρακτηριστικό.
