Ήταν δυνατόν να γίνει τελικός Champions League σε ιταλική πόλη και να μην έχει μεγάλες πιθανότητες να «πάει» στα πέναλτι; Να, που κάποιες ιδιόμορφες παραδόσεις «ξεκινάνε», «χτίζονται» μέσα στο χρόνο, και «αποκτούν και θεμέλια και ορόφους»… Στο “τέλος της παράστασης” όλοι θα σταθούν στον πρωταγωνιστή, που είθισται να είναι ο τελικός νικητής. Οι αναλύσεις, η ουσία της αναμέτρησης, τα “κλειδιά” και τα καθοριστικά σημεία, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα και αφορούν κυρίως σε όσους ασχολούνται με αυτά επισταμένα. Γιατί, η Lady Hope γνωρίζει πολύ καλά πως ο νικητής “μαζεύει όλες τις μάρκες”…
[… Ο αριθμός 11 αποτελεί ένα άτυπο “αρχιτεκτονικό σύμβολο” (με δύο “κολόνες”) που αποτυπώνει την κυριαρχία της Ρεάλ Μαδρίτης στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Διεύρυνε, μάλιστα, ακόμα περισσότερο τη διαφορά της από τη δεύτερη θέση στη λίστα των τροπαιούχων όλων των εποχών. Για πολλά χρόνια, απροσδιόριστο ακόμα πόσα…, θα είναι στην πρώτη θέση του σχετικού πίνακα και θα μπορεί να υπερηφανεύεται πως ήταν, είναι, και θα παραμείνει για πολύ καιρό ακόμα, η “βασίλισσα” της ποδοσφαιρικής Ευρώπης… Έχει καμία σημασία αν τα δοκάρια αποτέλεσαν τον καλύτερο “σύμμαχο” της Ρεάλ; Θα σταθει κανείς παραπάνω στον Σέρχιο Ράμος ή στο γεγονός πως ο τελικός τελείωσε με το εύστοχο πέναλτι του Κριστιάνο Ρονάλντο; Θα γίνει μεγάλος προπονητής στο μέλλον ο Ζινεντίν Ζιντάν;
Για μια Ρεάλ, λοιπόν, που επέστρεψε στις παλιές της συνήθειες να κατακτάει κάθε δύο χρόνια το τρόπαιο. Το είχε κάνει το 1998, το 2000, και το 2002. Να την “ξεγράψουμε” από τώρα για του χρόνου (είναι και αυτό το “απαγορευτικό” στα repeat…) και να την “περιμένουμε” με “περισσή σιγουριά” το 2018; Πάντως, είναι εντυπωσιακό πως στη συντριπτική πλειοψηφία των σχετικών θριάμβων της Ρεάλ Μαδρίτης ακολουθεί μεγάλη διοργάνωση εθνικών ομάδων! Είτε Μουντιάλ, είτε Euro… Oκτώ φορές στις έντεκα στέψεις της ως Πρωταθλήτρια Ευρώπης, καθώς μόνο το 1956, το 1957, και το 1959, το “πήρε” και μετά δεν είχε μεγάλο τουρνουά εθνικών…
Όσο για την Ατλέτικο, πού να σταθεί κανείς; Στο ότι έφτασε δύο φορές σε τρεις αγωνιστικές περιόδους στον τελικό και -μένοντας αήττητη στα δύο ενενηντάλεπτα- δεν “σήκωσε την κούπα”; Έχει σημασία το πώς τα χάνει ή ότι απλά τα χάνει; Κάπως έτσι βγαίνουν οι χαρακτηρισμοί του λούζερ. Όμως, δεν ταιριάζει σε μια ομάδα που πάλεψε όλες τις φορές, κάνοντας υπέρβαση στη γενική εικόνα. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί ταιριάζουν σε ομάδες που φτάνουν κατά τύχη κάπου και χάνουν δίχως να παλέψουν. Η Ατλέτικο δεν είναι λούζερ, είναι άτυχη και θύμα των ιδιοτροπιών του ποδοσφαίρου. Γιατί αυτή κάνει αυτό που μπορεί αναλογικά, αλλά αυτό δεν φτάνει…]
Το ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό μυθιστόρημα κάθε χρόνο γεμίζει με ένα καινούριο κεφάλαιο. Οι τελικοί του Champions League του αιώνα που διανύουμε ξεκίνησαν με τον εμφύλιο Ρεάλ Μ.-Βαλένθια. Ε, από τότε έχουμε δει άλλους δύο ισπανικούς, ένα γερμανικό, έναν αγγλικό και έναν ιταλικό… Σαν να καθιερώθηκε η περίσταση, και να σηματοδοτεί κάτι. Όμως, πια, ξεχνάμε τους συλλόγους και αρχίζουμε όλοι να προετοιμαζόμαστε, όπως και οι ομάδες που θα συμμετάσχουν, για τα επερχόμενα Euro και Κόπα Αμέρικα του (μη) “σωτήριου” έτους 2016… Γιατί, ακόμα και όταν υψώνονται τρόπαια στον ουρανό, η μπάλα δεν σταματάει να γυρίζει… Έχει βάλει ήδη πλώρη για άλλα…
