Το ποδόσφαιρο όταν παίζεται στα ίσια -έστω και αν χρειάζεται για να διασφαλιστεί αυτό να κινητοποιηθεί ακόμη και η κυβέρνηση- είναι όντως απρόβλεπτο.
Η κατάσταση στην ΑΕΚ πριν από τον τελικό ήταν όπως ακριβώς την περιγράφαμε.
Ολίγον «μπάχαλο», ολίγον φόβος, ολίγον αποπροσανατολισμός, ειδικά μετά την ήττα και την κακή εμφάνιση στην Τούμπα.
Αλλά ενενήντα λεπτά στο γήπεδο, στάθηκαν αρκετά για να αλλάξουν όλα τα δεδομένα.
Η σεζόν της επιστροφής δεν χαρακτηρίζεται πλέον επιτυχημένη, αλλά θριαμβευτική.
Για μια ομάδα που άλλαξε τρεις φορές προπονητή μέσα στη σεζόν, με οικονομικά δεδομένα όσον αφορά το αγωνιστικό τμήμα σαφώς υποδεέστερα και από Παναθηναϊκό και από ΠΑΟΚ, τι άλλο εκτός από θρίαμβο συνιστά το να κατακτά το Κύπελλο με αντίπαλο τον Ολυμπιακό;
Τον οποίο μάλιστα είναι η δεύτερη φορά που κερδίζει σε τρεις συνολικά αναμετρήσεις φέτος.
Και μην ξεχνιόμαστε. Αν κερδίσει αύριο τον Πανιώνιο στο ΟΑΚΑ, έπειτα από δύο αγώνες στα playoffs θα είναι και πρώτη στον ειδικό βαθμολογικό πίνακα.
Βέβαια είναι πολύ δύσκολο να αντέξει η ΑΕΚ σε αυτή τη διαδικασία, ειδικά μετά την κορύφωση της έντασης και των συναισθημάτων που έφερε ο τελικός και η κούπα.
Το ξέρουν και μέσα στην ομάδα, αλλά δεν αγχώνονται από προχθές.
O,τι είναι να έρθει, ας έρθει πλέον, με το καλό εισιτήριο για το Europa League εξασφαλισμένο και ένα επιπλέον τρόπαιο να κοσμεί την τροπαιοθήκη της ΠΑΕ στη Σπύρου Λούη από χθες.
Περισσότερο απασχολεί η «φιέστα» που θέλουν να οργανώσουν αύριο στο ΟΑΚΑ στο ματς με τον Πανιώνιο και ας ξέρουν όλοι τους κινδύνους που κρύβουν τέτοιες καταστάσεις όταν συνδυάζονται με σοβαρές αγωνιστικές υποχρεώσεις.
Είπαμε, όλα αυτά είναι σε δεύτερη μοίρα πια στην ΑΕΚ. Oλοι νιώθουν ότι μεγαλύτερη σημασία έχει να δοθεί η ευκαιρία σε ακόμη περισσότερο κόσμο να πανηγυρίσει αύριο, στο γήπεδο πλέον, τη μεγάλη επιτυχία.
Πιθανότατα θα έχουμε και ετεροχρονισμένο «γύρο του θριάμβου».
Oσον αφορά την επόμενη μέρα, η κατάκτηση του Kυπέλλου σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις δεν αλλάζει εντυπωσιακά τα δεδομένα.
Με τον Στέλιο Μανωλά να μη δείχνει καμιά διάθεση να συνεχίσει ως πρώτος προπονητής, η αναζήτηση συνεχίζεται και εντείνεται μάλιστα.
Ο Μανωλάς πάντως προορίζεται, και θα του προταθεί σύντομα σύμφωνα με τις πληροφορίες της «Εφ.Συν.», για σημαντικό ρόλο μέσα στο αγωνιστικό τμήμα.
Με ευθύνες για τον σχεδιασμό αλλά και κοντά στον νέο προπονητή. Να δούμε και τη δική του άποψη για ό,τι του προταθεί βέβαια. Και τι θα φέρει και αυτή η κουβέντα γενικώς.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει αλλαγή στα δεδομένα, αν ο ίδιος -έστω και την τελευταία στιγμή- αλλάξει άποψη για την περίπτωση να μείνει πρώτος προπονητής.
Χωρίς να μπούμε στην κουβέντα για το αν αυτό είναι θετικό ή αρνητικό στοιχείο, η ΑΕΚ, όπως έχει διαμορφωθεί οργανωτικά και σε επίπεδο στελέχωσης από το 2013 και μετά, είναι σε θέση να υποδεχτεί πολύ καλύτερα ένα «δικό της» παιδί στον πάγκο σε σχέση με τον Πογέτ για παράδειγμα.
Αυτό άλλωστε ήταν και το βασικό στοιχείο με το «μοντέλο Δέλλα». Με τη διαφορά πως έμεινε το μοντέλο και έφυγε ο Δέλλας.
Ο Μανωλάς λοιπόν θα ήταν ο ιδανικός, αλλά προς το παρόν ισχύει το «ό,τι λέω δεν ξελέω», που είπε και στη συνέντευξη Τύπου μετά τον τελικό.
Οι δυο «ωραίοι τρελοί»
«Τρελός» είναι ένα από τα παρατσούκλια που έχει στην ποδοσφαιρική πιάτσα ο Ράφικ Τζιμπούρ.
Αλλά το «τρελός» είναι και ένα προσωνύμιο, που στον πολύ κλειστό κύκλο γύρω από την ΑΕΚ συνδέεται και με τον Στέλιο Μανωλά.
Από τότε που ήταν παίκτης. Είχε τις ιδιορρυθμίες του πάντα, είναι η αλήθεια. Και το απρόβλεπτο στις αντιδράσεις του.
«Τρελοί» λοιπόν και οι δύο, αλλά «ωραίοι τρελοί». Από αυτούς που τελικά σώζουν…
Βρέθηκαν μαζί στο πιο κρίσιμο σημείο της σεζόν της επιστροφής στην ΑΕΚ και τακιμιάσανε που λέμε.
Ο Μανωλάς ήρθε και βρήκε τον Τζιμπούρ παροπλισμένο και με τη στάμπα του αποτυχημένου προσωπικού στοιχήματος του Μελισσανίδη ήδη να του έχει κολλήσει.
Από τη στιγμή που μπήκε πάντως στο ξενοδοχείο της Αττικής Οδού, αργά το βράδυ πριν από τον πρώτο ημιτελικό του Κυπέλλου με τον Ατρόμητο, ο Μανωλάς τον Τζιμπούρ είχε στο μυαλό του.
Πώς θα τον «φορτίσει», πώς θα τον αξιοποιήσει. Και το κατάφερε. Είπαμε, τακιμιάσανε.
Χωρίς Μανωλά ο Τζιμπούρ είναι πολύ αμφίβολο αν θα μας απασχολούσε ξανά μέσα στη σεζόν που πάει για το τέλος της.
Χωρίς τον Τζιμπούρ είναι πολύ αμφίβολο αν η ΑΕΚ θα έφτανε να κάνει πράξη το «ερχόμαστε», με την κατάκτηση του Κυπέλλου.
Γκολ-πρόκριση στο Περιστέρι, καλύτερός της παίκτης στον τελικό και το γκολ που επικύρωσε την αλλαγή κατόχου της κούπας.
Ξέσπασμα… στα Φιλαδέλφεια
Ξέσπασμα είναι η μόνη λέξη που μπορεί να περιγράψει αυτό που συμβαίνει στην ΑΕΚ από τη στιγμή που σφύριξε τη λήξη του τελικού ο Σιδηρόπουλος.
Με επίκεντρο τους πανηγυρισμούς χιλιάδων οπαδών της που συγκεντρώθηκαν «στα Φιλαδέλφεια», αμέσως μετά το τέλος.
Μέσα το πολύ σε μισή ώρα η λεωφόρος Δεκελείας έκλεισε, ενώ το πλήθος απλωνόταν κατά μήκος της και κατά μήκος του δρόμου μπροστά από την παλιά σκεπαστή του «Νίκος Γκούμας».
Απαξίωση, υποβιβασμός, πτώχευση, Γ’ και Β’ Εθνική. Ολα… μιλούσαν εκείνη τη στιγμή για χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας, φύλου και κοινωνικής προέλευσης που έσπευσαν στη Νέα Φιλαδέλφεια αργά το βράδυ της Τρίτης.
Καπνογόνα -όπως και φωτιές σε καμιά δεκαριά κάδους σκουπιδιών για να τα λέμε όλα-, αλλά και οι κλασικοί υπαίθριοι πάγκοι με τα κασκόλ και τα «βρόμικα», λες και το ματς που είχε τελειώσει πριν από λίγο είχε γίνει εκεί, στο «Νίκος Γκούμας».
Το αποκορύφωμα η άφιξη του πούλμαν της ΑΕΚ με τους ποδοσφαιριστές και το Κύπελλο, με εντολή του Μελισσανίδη.
Καμιά ώρα κράτησε η «σημειωτόν» πορεία στη λεωφόρο Δεκελείας, με παίκτες και οπαδούς σε κατάσταση έκστασης.
Κάποια στιγμή άνοιξε η πάνω καταπακτή και βγήκαν αρκετοί παίκτες στην οροφή του πούλμαν, με τους οπαδούς να τους φωνάζουν να προσέξουν τα… καλώδια για τα τρόλεϊ.
Τα συνθήματα αποθέωσης, ειδικά για Μανωλά και Τζιμπούρ, κυριαρχούσαν.
Μεγάλη δικαίωση για τον αδικημένο και παρεξηγημένο από πολλούς ΑΕΚτζήδες «Στελάρα», ενώ ο «τρελός» έδινε το δικό του σόου, ημίγυμνος μπροστά μπροστά στο πούλμαν.
