Οι ευθύνες βαρύνουν πρωτίστως το αφεντικό

Οπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο όταν κάτι αποτυγχάνει η ευθύνη βαραίνει την κεφαλή. Το αφεντικό.

Στον αιώνα των αιώνων, αυτός που παίρνει τις αποφάσεις αναλαμβάνει και το ρίσκο της επιτυχίας ή της αποτυχίας. 


Στον Παναθηναϊκό εν προκειμένω η φετινή σεζόν έχει αποτύχει παταγωδώς στην ουσία, στο πρεστίζ και τις εντυπώσεις, σε όλες τις ποδοσφαιρικές εκφάνσεις της και προφανώς ο Γιάννης Αλαφούζος είναι αυτός που παίρνει πάνω του το βάρος των ευθυνών, μετά και το νέο «χαστούκι» από την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ.

Ξεκινώντας από το περασμένο καλοκαίρι, όταν αποφάσισε να αλλάξει άρδην τη λογική, τη φιλοσοφία, αλλά και την κατεύθυνση του ποδοσφαιρικού πρότζεκτ.

Ο Αλαφούζος αύξησε το μεταγραφικό μπάτζετ και διεμήνυσε σε όλους τους τόνους ότι ο βασικός στόχος του είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Αγνόησε λανθασμένα ότι δεν άλλαξε το παραμικρό στην ΕΠΟ και την ΚΕΔ, αύξησε ουτοπικά τις προσδοκίες του κόσμου, μπόλιασε σε παίκτες και τεχνικό επιτελείο τον στόχο-χίμαιρα και το πλήρωσε ακριβά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το (τότε) τεχνικό επιτελείο του Παναθηναϊκού έκανε ροτέισον στο πρώτο ματς με την Καμπάλα για να έχει την «καλή» του ενδεκάδα στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με τον Παναιτωλικό…

Αυτός ο σοκαριστικός αποκλεισμός από την Καμπάλα άφησε ανοιχτές πληγές στο μυαλό, την ψυχολογία, αλλά και την ποδοσφαιρική κρίση.

Απολύτως φυσιολογικό, από τη στιγμή που ο σύλλογος διασύρθηκε στην Ευρώπη, με συνέπεια να προχωρά ασθμαίνοντας και στο πρωτάθλημα.

Η παραδοχή της αποτυχίας ήρθε, εμμέσως πλην σαφώς, με την απομάκρυνση του Αναστασίου αρχικά, των Φύσσα, Βόκολου εν συνεχεία και αρκετών παικτών τον Γενάρη.

Αμεση παραδοχή ωστόσο δεν υπήρξε ποτέ, υπό τον φόβο της οργής του κόσμου για ακόμη μια «νέα σελίδα» και της «τρύπας στο νερό» στην επικοινωνία/αναγνώριση της αποτυχίας.


Ο μόνος που το είπε με ευθύτητα, αλλά όταν στριμώχτηκε στα σχοινιά, ήταν ο Στραματσόνι, ο οποίος κινδυνεύει πλέον να «καεί» μαζί με το χτίσιμο αυτής της νέας (έστω και αδόκιμης από τη στιγμή που έγινε Γενάρη μήνα) προσπάθειας, έπειτα από τέσσερις σκάρτους μήνες δουλειάς…