Ποιος του έδωσε… τα κλειδιά;

Ο Παναθηναϊκός διανύει τη χειρότερη περίοδο από τότε που ο Αλαφούζος τού έριξε το «σωσίβιο» σωτηρίας, αποτρέποντας τον… ξαφνικό θάνατο της ιστορικής ομάδας, το μέλλον της οποίας όμως δεν είναι καθόλου ευοίωνο εάν δεν αλλάξει ρότα και εξακολουθήσει να ακροβατεί πάνω σε τεντωμένο σκοινί, ακολουθώντας τις έως τώρα χρεοκοπημένες μεθόδους και αποφεύγοντας να προχωρήσει στις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις (για να μείνουμε και στο πνεύμα της εποχής) στον τομέα διοίκησης και λειτουργίας του.

Εντελώς διαφορετικό και αρκετά ελπιδοφόρο ήταν το ξεκίνημα του παράτολμου εγχειρήματος, που είχε δώσει πολλές υποσχέσεις στους φίλους του συλλόγου με τον εξαιρετικό εκείνο β’ γύρο και την κατάκτηση του Κυπέλλου, προκαλώντας τα εγκωμιαστικά σχόλια των ανθρώπων του ποδοσφαίρου, οι οποίοι προέβλεπαν μάλιστα λαμπρό το μέλλον της «νέας» ομάδας, με την προϋπόθεση βέβαια της συνέχισης των σωστών επιλογών και της ενδυνάμωσής της με την προσθήκη ενός ή δύο ακόμη ποδοσφαιριστών… τύπου Μπεργκ, ώστε να καταστεί απόλυτα ανταγωνιστική και ικανή για ακόμη πιο αποφασιστικά βήματα προόδου.

Δυστυχώς όμως για τους «πράσινους» δεν υπήρξε ανάλογη διαχείριση και η ομάδα που τόσο πολλά υποσχόταν άρχισε ξαφνικά… να χάνει ύψος, να στροβιλίζεται και τελικά να «τσακίζεται» μετά το οδυνηρό χτύπημα από την Καμπάλα και το γενικό «μπλακ άουτ» το οποίο ακολούθησε και παρέλυσε ολόκληρο τον «πράσινο» οργανισμό, που μπορεί αρχικά να είχε αποφύγει τον… ξαφνικό θάνατο, αλλά ύστερα απ’ όλο αυτό το σκοτείνιασμα αντιμετωπίζει πλέον το φάσμα του… αργού θανάτου, με κοινό, και στις δύο περιπτώσεις, παρονομαστή την έκδηλη αγωνία για την τύχη της ιστορικής ομάδας που δεν την έχουν ανάγκη μόνο οι οπαδοί του «τριφυλλιού» αλλά και το ελληνικό ποδόσφαιρο…

Μπορεί ο Στραματσόνι;

Στο τελευταίο σημείωμά μου στην «Εφ.Συν.» της 3ης Νοεμβρίου του ’15 είχα εκφράσει την άποψη ότι ο Αλαφούζος δεν μπορεί να τραβήξει μόνος το κάρο και ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ για να μπορέσει να ξαναμπεί στις ράγες της ιστορικής του διαδρομής και να δρέψει νέους καρπούς δόξας.

Δεν γνωρίζω τις διεργασίες που γίνονται στο εσωτερικό του μεγάλου συλλόγου.

Οι πληροφορίες όμως που βλέπουν το φως της δημοσιότητας και οι φήμες που κυκλοφορούν είναι πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες και άγνωστο σε ποια κατεύθυνση κινούνται οι σχετικές πρωτοβουλίες των ανθρώπων που κρατούν πλέον στα χέρια τους τις τύχες του ιστορικού συλλόγου και αν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των φίλων του ΠΑΟ και τις ιστορικές επιταγές όσων ζουν με τις αναμνήσεις και τα μεγαλεία του παρελθόντος.

Διαβάσαμε τελευταία -κι ενώ ο κόσμος του «τριφυλλιού» αλλά και ο υγιής, φίλαθλος κόσμος γενικότερα περίμενε έναν παναθηναϊκό ξεσηκωμό, με συστράτευση όλων των «πράσινων» επιφανών στελεχών για να υπάρξει κοινή δράση κι ένας νέος σχεδιασμός ολικής επαναφοράς της δημοφιλούς ομάδας σε τροχιά αντάξια της ιστορικής της διαδρομής- ότι ο Στραματσόνι εισηγείται την παραμονή του Πράνιτς και ότι αντιδρούν οι οργανωμένοι οπαδοί.

Πέραν της πάγιας άποψης ότι είναι άλλος ο ρόλος των οπαδών μιας ομάδας, ανεξάρτητα εάν έχουν δίκιο ή όχι, είναι απορίας άξιον το ποιος έσπευσε να χρίσει τον Ιταλό προπονητή αρχιτέκτονα μιας τόσο σοβαρής πρωτοβουλίας και να του παραδώσει μάλιστα… τα κλειδιά ενός τόσο τολμηρού εγχειρήματος.

Τα πρώτα δείγματα…

Πολύ περισσότερο που τα πρώτα δείγματα από την παρουσία του Ιταλού προπονητή στον «πράσινο» πάγκο δεν υπήρξαν και τόσο ενθαρρυντικά.

Το κομβικό για τον Παναθηναϊκό παιχνίδι του Περιστερίου το ξεκίνησε ουσιαστικά με εννέα παίκτες (ο Εσιέν και ο Αμπέιντ ήσαν ωσεί παρόντες), χωρίς ο διαιτητής να έχει βγάλει από το τσεπάκι του κόκκινες κάρτες!

Ακολούθησε η γκάφα ολκής στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ με την ταυτόχρονη αντικατάσταση των δημιουργών του 2-0 Βλαχοδήμου και Καλτσά και το πελάγωμα του Στραματσόνι μετά το 2-2, όταν φώναξε τον… υπέρβαρο Μαμούτε να πάρει το βάπτισμα του πυρός σε μια τόσο κρίσιμη καμπή του αγώνα, αφήνοντας στον πάγκο τον Βιγιαφάνιες, που και την ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα γνωρίζει, αλλά και αποδεδειγμένα έχει τις ικανότητες να κρατήσει την μπάλα και να δώσει κάποιες λύσεις όταν το κέντρο είχε χαθεί για τους γηπεδούχους και οι παίκτες του Δικεφάλου απειλούσαν με ολική ανατροπή στο ντέρμπι.

Ισως είναι άδικο να κρίνει κανείς τόσο γρήγορα τον Ιταλό προπονητή, παρ’ ότι εδώ στην Ελλάδα συνηθίζουμε να λέμε ότι η καλή μέρα… από το πρωί φαίνεται, όπως συμβαίνει και με την περίπτωση του Πογέτ, που τα πρώτα «πατήματά» του στα γήπεδά μας υπήρξαν εντυπωσιακά και δικαίωσαν τη φήμη του καλού προπονητή και το βαρύ όνομα που διαθέτει, ερχόμενος στην Ελλάδα.

Δεν αποκλείεται ο Στραματσόνι ν’ αποδειχτεί ένας ικανότατος προπονητής και να διασκεδάσει τις πρώτες εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν από τη μέχρι τώρα παρουσία του στη Λεωφόρο.

Το ερώτημα όμως είναι αν αντέχει ο Παναθηναϊκός νέους πειραματισμούς κι αν έχουν εξαντληθεί ή όχι τα όρια της υπομονής των οπαδών του κι αν πλέον μπορούν να συμβιβαστούν με την ποδοσφαιρική μιζέρια που βιώνει η ομάδα τους τα τελευταία χρόνια…

Η ολική επαναφορά του ιστορικού συλλόγου σε σταθερή τροχιά ανάκαμψης και αναβίωσης του ένδοξου παρελθόντος που κουβαλάει, όπως τονίσαμε ήδη, απαιτεί άλλες διεργασίες και διαφορετικές δομές στην έως τώρα λειτουργία της «πράσινης» μηχανής.

Με ασπιρίνες ή με συνεχή επικοινωνιακά τρικ όχι μόνο δεν εξορκίζεται το κακό, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε νέες «Καμπάλες» κι άλλους αγωνιστικούς εξευτελισμούς.

Υπάρχει κανένας που διαφωνεί;