Παραμονές του αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης ο Αντρέα Στραματσόνι δεν είχε κανένα πρόβλημα να παραδεχτεί δημοσίως ότι ακόμα ψάχνεται για το σύστημα που ταιριάζει καλύτερα στο έμψυχο δυναμικό του Παναθηναϊκού.
Λίγες ώρες αργότερα το επιβεβαίωσε άλλωστε και στην πράξη, τροποποιώντας στην ανάπαυλα των ημιχρόνων το 4-4-2 με ρόμβο σε 4-3-3, μια αλλαγή που έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στη διαφοροποίηση της εικόνας και τη βελτίωση του Παναθηναϊκού, που άλλαξε το μομέντουμ και έφτασε εν τέλει στη νίκη.
Στο σύντομο διάστημα της παρουσίας του Ιταλού προπονητή ο Παναθηναϊκός έχει προλάβει να χρησιμοποιήσει τέσσερα συστήματα: το 4-4-2 στην ευθεία, το 4-4-2 με ρόμβο, το 4-3-2-1 και εσχάτως το 4-3-3.
Ο τελευταίος σχηματισμός με την τριάδα των επιθετικών κοντά στην περιοχή, με Καλτσά (δεξιά), Καρέλη (αριστερά) και Πέτριτς (στην κορυφή), λειτούργησε πολύ καλύτερα από κάθε άλλον στο μοναδικό δείγμα του δεύτερου ημιχρόνου απέναντι στον Αστέρα και είναι σαφές ότι κερδίζει πόντους στις προτιμήσεις του «Στράμα».
Για μια σειρά από λόγους:
1. Το συγκεκριμένο σύστημα δεν εμπεριέχει επιθετικό χαφ, μια θέση που με εξαίρεση τον Νίνη και τον Ατζαγκούν (αμφότεροι ντεφορμέ) δεν υποστηρίζεται από άλλους παίκτες του υπάρχοντος ρόστερ.
2. Δεν χρειάζεται πλάγιους χαφ-εξτρέμ, όπως το 4-4-2 στην ευθεία, που δεν υπάρχουν στο υλικό της ομάδας με εξαίρεση τον Καλτσά, αλλά απαιτεί ακραίους επιθετικούς στο στιλ του Καρέλη, του Κλωναρίδη και του Καλτσά, που αν και χαφ «πατάει» περιοχή και έχει το γκολ.
Συν φυσικά έναν στράικερ κορυφής όπου υπάρχει ο Μπεργκ και πίσω του ο Πέτριτς, αλλά και ο Καρέλης που μπορεί να παίξει ασφαλώς και ως φουνταριστός εάν το απαιτούν οι συνθήκες.
3. Διατηρεί την τετράδα στην άμυνα αλλά και το ανάποδο τρίγωνο στον άξονα της μεσαίας γραμμής, με ένα 6άρι (Εσιέν) και δύο box to box μέσους (Ζέκα, Αμπεϊντ) που πρέπει να έχουν τρεξίματα και να μεταφέρουν σωστά την μπάλα προς το τελευταίο τρίτο (επίθεση) του γηπέδου.
Ολα τα παραπάνω βρίσκονται στο μυαλό του και η άποψη ότι ο σχηματισμός αυτός «κουμπώνει» ορθολογικά στα χαρακτηριστικά του ρόστερ τείνει να επικρατήσει.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ανάλογα με τις συνθήκες ενός αγώνα και προφανώς τον τρόπο που παίζει ο αντίπαλος, δεν θα υπάρχουν οι απαιτούμενες τροποποιήσεις.
