Ο πρώην τεχνικός διευθυντής του Παναθηναϊκού, Γιάννης Παπαδημητρίου, παραχώρησε χθες συνέντευξη στο κανάλι Betarades στο Υoutube. Μίλησε δύο ώρες και στο τέλος κατάφερε κάτι σπάνιο: να αφήσει την αίσθηση ότι… απάντησε σε όλα χωρίς να αναλάβει την ευθύνη για τίποτα!
Σαν να κρατούσε ταυτόχρονα δύο μπάλες στον αέρα: από τη μία «απέτυχα γιατί δεν πήρα πρωτάθλημα», από την άλλη «πέτυχα σ’ όλα τα υπόλοιπα» και κάπου ανάμεσα να φταίνε οι δομές που άλλαξαν, οι προπονητές που άλλαξαν, ο χρόνος που χάθηκε, η πίεση που κατάπιε κόσμο, η «επικοινωνία προς τα έξω», η διαιτησία στις Σέρρες και φυσικά το ελληνικό «παρασκήνιο» που «ο Παναθηναϊκός δεν θα το έχει ποτέ».
Πρώτη αντίφαση: ο άνθρωπος που λέει πως η σταθερότητα είναι το Α και το Ω παραδέχεται ότι αυτή δεν υπήρξε. Αλλά την ίδια στιγμή μετατρέπει το πρόβλημα σε… λογιστική διαφορά. «Δεν ήταν έξι προπονητές, ήταν τέσσερις». Ωραία. Και τέσσερις σε ένα τέτοιο διάστημα είναι αστάθεια. Η ουσία δεν αλλάζει, μόνο το πόσο άσχημα ακούγεται. Και όταν ο ίδιος παραδέχεται ότι η έλλειψη προπονητικής σταθερότητας είναι ο σοβαρότερος λόγος που δεν ήρθε το πρωτάθλημα, το εύλογο ερώτημα είναι: ποιος είχε την ευθύνη να το αποτρέψει; Γιατί αλλιώς μιλάμε για μια διάγνωση που δεν οδηγεί σε καμία αυτοκριτική.
Δεύτερη αντίφαση: «Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν ήταν το ρόστερ». Και λίγα λεπτά μετά η αφήγηση γεμίζει με ονόματα, «τοπ κλάσης» βιογραφικά, τεράστιες επιτυχίες μεταγραφών και ποσοστά επιτυχίας «πάρα πολύ καλά». Αν το ρόστερ ήταν τόσο καλό, γιατί χρειάστηκε να αλλάξουν τόσοι προπονητές «για να μπει σειρά»; Αν δεν ήταν το ρόστερ, τότε ήταν οι επιλογές προπονητών; Ή οι δομές; Ή το περιβάλλον; Κάπου όμως πρέπει να συναντηθούν τα κομμάτια, γιατί αλλιώς καταλήγεις να λες ότι όλα ήταν σωστά, αλλά απλώς δεν… έβγαινε.
Τρίτη αντίφαση: δηλώνει ότι ήταν κατά της απομάκρυνσης του Γιοβάνοβιτς, όμως ταυτόχρονα περιγράφει μια λογική «project» που χρειάζεται χρόνο και υπομονή. Αν πιστεύεις στο «project», δεν κόβεις τη ρίζα του. Αν πιστεύεις ότι η αλλαγή προπονητή σε σοκάρει, σου διαλύει τα αποδυτήρια και σου τρώει χρόνο, τότε γιατί δεν χτύπησες το χέρι στο τραπέζι; Η απάντηση που αφήνει να αιωρείται είναι πως «την πήρε ο πρόεδρος». Ναι, αλλά τότε δεν είσαι τεχνικός διευθυντής. Είσαι διαχειριστής ή, ακόμα χειρότερα, σχολιαστής των αποφάσεων.
Τέταρτη αντίφαση: ζητά «κυρίαρχη ομάδα», όμως περιγράφει πως στα ντέρμπι υπήρχε «κλεφτοπόλεμος» και πως στα μικρά ματς υπήρχε κατοχή, ποιοτικές τελικές χωρίς ανάλογα τελειώματα. Δηλαδή αυτό που ο ίδιος θεωρεί ανεπαρκές ποδόσφαιρο, το παρουσιάζει σαν αναπόφευκτο στάδιο μιας ομάδας που… πήγαινε καλά. Κι όταν φτάνει στην «καμένη γη», απορρίπτει τον όρο ως ισοπέδωση. Μόνο που ο κόσμος δεν λέει «καμένη γη» για να ακυρώσει βιογραφικά. Το λέει όταν βλέπει ότι κάθε νέα αρχή σβήνει την προηγούμενη και το κοντέρ γυρίζει πάλι στο μηδέν.
Αντίφαση είναι και το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός είναι «διαφορετικός» και δεν θα έχει «παρασκηνιακές άκρες», αλλά ταυτόχρονα το βάζει ως προϋπόθεση (ή μήπως άλλοθι αποτυχίας) πρωταθλήματος. Αρα μήπως πρέπει να πανηγυρίζουμε «σωστές δομές» και «καλές πωλήσεις» και να θεωρούμε το πρωτάθλημα τυχερή εξαίρεση; Στο τέλος της ημέρας εντούτοις η μεγάλη αντίφαση είναι μία: μιλά ως άνθρωπος που θέλει να κριθεί για το αποτέλεσμα, αλλά ζητά να αξιολογηθεί για τη διαδικασία. Και η διαδικασία, όσο κι αν βελτιώθηκε σε σημεία, δεν γίνεται άλλοθι όταν το βασικό ζητούμενο είναι να σταματήσει ο Παναθηναϊκός να εξηγεί γιατί δεν πήρε τίτλο και να αρχίσει επιτέλους να τον διεκδικεί συστηματικά και να τον κατακτά.
