Ο Παναθηναϊκός, όπως αποδεικνύεται, δεν γιατρεύεται με ασπιρίνες. Χρειάζεται τομές, και μάλιστα βαθιές, για να ξαναβρεί τον δρόμο του.
Ο Αλαφούζος τού έδωσε χέρι βοήθειας σε μια πολύ δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να του το αρνηθεί.
Οπως φαίνεται όμως, από εκεί και πέρα μόνος του δεν μπορεί… να τραβήξει το κάρο αλλά και το βάρος μιας τόσο ένδοξης ιστορίας.
Ασχετος, όπως είναι φυσικό, από ποδόσφαιρο δεν φρόντισε να επιλέξει τους κατάλληλους συνεργάτες που θα τον βοηθούσαν πιο αποτελεσματικά στο έργο του.
Περιστοιχιζόμενος από ένα σωρό… παρατρεχάμενους και έχοντας αγνοήσει προκλητικά πολλά από τα «ιερά τέρατα» του συλλόγου, έφτασε στο σημείο να ρίχνει όλο το βάρος του σε δύο μεταγραφικές περιόδους στην προσπάθεια της απόκτησης του Αμπέιντ που όλοι βλέπουμε ποιες είναι οι πραγματικές του δυνατότητες, λες κι αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα θα τον άφηνε η Νιουκάστλ να φύγει!
Μια ομάδα που δεν έχει τα μεγάλα ονόματα και κάθε χρόνο αγωνίζεται ν’ αποφύγει τον υποβιβασμό.
Τις ίδιες μεταγραφικές περιόδους αγνοήθηκε η περίπτωση Γκάλο, του καλύτερου δεξιού μπακ του πρωταθλήματος με τα χρώματα του Παναιτωλικού, αν και η μεταγραφή του ήταν αρκετά συμφέρουσα και από οικονομικής πλευράς.
Ο παίκτης αυτός ήλθε ως ελεύθερος στην ΑΕΚ και τώρα αποτελεί μήλον της Εριδος πολλών ευρωπαϊκών ομάδων, ενώ από τον Παναθηναϊκό προτιμήθηκαν άλλοι και για να μην αναφέρω ονόματα περιορίζομαι στη διαπίστωση ότι η «τρύπα του όζοντος» παραμένει στη δεξιά πλευρά της «πράσινης» άμυνας, κάτι που έχει στοιχίσει στον ΠΑΟ όχι μόνο αγωνιστικά (άδοξος αποκλεισμός από κάτι απίθανες ευρωπαϊκές ομάδες), αλλά και οικονομικά.
Και επί του προκειμένου κανείς δεν έχει καταλάβει γιατί «φαγώθηκε» ο Νταμπίζας που είχε δώσει εξαιρετικά δείγματα στα πρώτα βήματα αυτής της προσπάθειας κι ενώ πολλοί παλαίμαχοι άσοι του τριφυλλιού εξακολουθούν να παραμένουν παροπλισμένοι…
Το χειρότερο σκάουτινγκ
Ο Παναθηναϊκός μ’ αυτά και μ’ αυτά έχει το χειρότερο σκάουτινγκ απ’ όλες σχεδόν τις ομάδες Α’ Εθνικής, κάτι που αποδεικνύεται και στην πράξη.
Μια ομάδα με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες ήταν λογικό να ρίξει μεγαλύτερο βάρος στο εσωτερικό μεταγραφικό μέτωπο, όπως κάνουν τόσες και τόσες άλλες ομάδες και βλέπουμε κατά καιρούς να ξεπηδούν μεγάλα ταλέντα.
Ποιους παίκτες απέκτησε την τελευταία διετία ο Παναθηναϊκός από την ελληνική αγορά; Ξεχωρίζουμε μόνο την περίπτωση του Καλτσά, που… θεάται όμως περισσότερο μεταξύ πάγκου και εξέδρας παρά εντός του αγωνιστικού χώρου.
Ποια είναι όμως σήμερα η εικόνα και η φιλοσοφία του Παναθηναϊκού ως ομάδας και όχι ως διοικητικού μοντέλου, που είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο.
■ Μια ομάδα που δεν διαθέτει τα κατάλληλα εξτρέμ ή κυνηγούς ικανούς στο «ένας προς έναν» για να παίξει από τα πλάγια και ν’ ανοίξει μια κλειστή άμυνα. Δύο παίκτες που μπορούν να βοηθήσουν σ’ αυτόν τον τομέα, ο Κλωναρίδης και ο Καλτσάς, αγνοούνται συστηματικά.
■ Η μεσαία γραμμή της ομάδας είναι ανύπαρκτη στον δημιουργικό τομέα και ο Μπεργκ με τον Καρέλη μάταια περιμένουν να πάει η μπάλα μπροστά. Από τους μέσους του ΠΑΟ γίνονται περισσότερες ασίστ προς τους… αντιπάλους τους (άμεσα ή έμμεσα όταν χάνουν την μπάλα) παρά στους συμπαίκτες τους.
■ Μια ομάδα όμως χωρίς δυνατή μέση, εκεί που κυριαρχούσε ο ΠΑΟ για 10ετίες ολόκληρες με τον Δομάζο, τον Λουκανίδη, τον Παπαεμμανουήλ, τον Πιτυχούτη και αργότερα τον Ζάετς, τον Ρότσα και τόσους άλλους μπαλαδόρους, και χωρίς ικανούς ακραίους κυνηγούς δεν μπορεί να πάει πουθενά…
■ Ούτε μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ο ΠΑΟ έχει βελτιώσει την άμυνά του. Γεμάτη «τρύπες» είναι κι αυτή και μπάζει από παντού.
■ Πολλές φορές η «πράσινη» ενδεκάδα μοιάζει να μην έχει μέσα στο γήπεδο ούτε αρχή ούτε τέλος.
Είναι άγνωστο πόσο οξυδερκής προπονητικά είναι ο Στραματσόνι, ώστε να σχηματίσει άμεση αντίληψη για την αγωνιστική και τακτική συμπεριφορά της νέας του ομάδας, για να προχωρήσει γρήγορα στις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις.
Αν όμως χρειάζεται κάποιο χρόνο για να προχωρήσει στις απαραίτητες διαπιστώσεις, είναι βέβαιο ότι θα δούμε κι άλλες ανάλογες εμφανίσεις όπως αυτή του Καυτανζογλείου και όσων άλλων παρόμοιων έχουν προηγηθεί. Και τότε το… πουλάκι θα πετάξει για μια ακόμη φορά για την τόσο ταλαιπωρημένη τα τελευταία χρόνια ομάδα του «τριφυλλιού».
Ο Παναθηναϊκός όμως δεν χρειάζεται μόνο τα απαραίτητα «μερεμέτια» για να βελτιώσει πρόσκαιρα την εικόνα του. Αποτελεί ιστορική ανάγκη η εκ βάθρων αναδιοργάνωσή του και η ολική επαναφορά του σε τροχιά πρωταγωνιστή της ποδοσφαιρικής μας σκηνής, καθώς επίσης και η επούλωση των πληγών γοήτρου που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια.
Και όπως τονίσαμε και στην αρχή, ο Αλαφούζος δεν μπορεί να τραβήξει μόνος του το κάρο…
* Βετεράνος δημοσιογράφος και για πολλά χρόνια ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού
