Το εξωτικό Μουντιάλ

Η διεύρυνση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από 32 σε 48 ομάδες επέτρεψε σε πολλές, άσημες ποδοσφαιρικά χώρες να διεκδικήσουν τις πιθανότητές τους. Μερικές, κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, ζουν πλέον το όνειρό τους και φιγουράρουν μεταξύ των φιναλίστ. Ο λόγος για το Κουρασάο, το Πράσινο Ακρωτήριο, το Ουζμπεκιστάν και την Ιορδανία που πρώτη φορά θα αγωνιστούν σε Μουντιάλ, αλλά και για την «ξενιτεμένη» Αϊτή που πέτυχε έναν άθλο, 51 χρόνια μετά τη μοναδική της παρουσία στη διοργάνωση.

Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Από το 1954 έως το 2010, το Κουρασάο αποτελούσε μαζί με άλλα πέντε νησιά της Καραϊβικής τις Ολλανδικές Αντίλλες. Το 2010 απέκτησε την αυτονομία του, αλλά διοικητικά ανήκει στην Ολλανδία. Οι κάτοικοί του έχουν ολλανδικό διαβατήριο και είναι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, χωρίς όμως το ίδιο το νησί να ανήκει στην Ε.Ε. Από τα περίεργα των καιρών μας…

Το μικρό αυτό νησί, που βρίσκεται πάνω από τη Βενεζουέλα, καμαρώνει από την περασμένη Τρίτη την παρθενική πρόκριση της εθνικής του ομάδας, της επονομαζόμενης «Γαλάζιας οικογένειας», στο Μουντιάλ του 2026. Και πλέον κατέχει το ρεκόρ ως η μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό χώρα που παίρνει μέρος σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Με προπονητή τον πολύπειρο Ντικ Αντβοκαατ και με ένα χαρακτηριστικό πρωτοφανές στην ιστορία του ποδοσφαίρου: κανένας από τους διεθνείς του δεν έχει γεννηθεί στο νησί! Και οι 24 παίκτες του Αντβοκαατ, μεταξύ τους και ο Τζέρεμι Αντονίσε της Κηφισιάς, γεννήθηκαν στην Ολλανδία αλλά έχουν ρίζες στην Καραϊβική.

Το Κουρασάο έδωσε το πρώτο διεθνές του παιχνίδι το 2011 και στις προηγούμενες τρεις προκριματικές φάσεις Μουντιάλ είχε μόλις 6 νίκες σε 18 ματς. Στον δρόμο όμως για τη διοργάνωση του 2026, μέτρησε 7 νίκες και 3 ισοπαλίες σε 10 αγώνες, για να σφραγίσει πανηγυρικά την πρόκρισή του.

ΟΙ ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ

Τον Ιούλιο του 1975, το Πράσινο Ακρωτήριο διακήρυξε την ανεξαρτησία του από την Πορτογαλία. Πενήντα χρόνια και κάτι μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 2025, αυτό το συγκρότημα νησιών στον Ατλαντικό δυτικά της Σενεγάλης πανηγυρίζει την πρώτη του πρόκριση (φωτ.) σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, την οποία ο πρόεδρος της χώρας Ζοσέ Μαρία Νέβες χαρακτήρισε «νέα ανεξαρτησία». Η επιτυχία του Πράσινου Ακρωτηρίου λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, καθώς πήρε την πρώτη θέση στον όμιλο όπου απόλυτο φαβορί ήταν το Καμερούν των Ονάνα και Εμπεμό, το οποίο έμεινε εκτός νυμφώνος.

Μεγάλο μερίδιο στο επίτευγμα των «γαλάζιων καρχαριών» είχε η δουλειά του προπονητικού επιτελείου, που «χτένισε» την υφήλιο για να βρει παίκτες της διασποράς από γονείς γεννημένους στο Κάπε Βέρντε που μετανάστευσαν σε Πορτογαλία, Γαλλία και Ολλανδία. Οι Λουζιτανοί είχαν προλάβει να «αρπάξουν» τον Νούνο Μέντες (Παρί Σεν-Ζερμέν), όμως ο Μπουμπίστα κατάφερε να φτιάξει ένα δυνατό, ενθουσιώδες και επιθετικογενές σύνολο. Μεταξύ τους και ο Γκάρι Ροδρίγες, που κάποτε είχε περάσει από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό.

ΟΙ ΛΕΥΚΟΙ ΛΥΚΟΙ

Αν η Ουκρανία δεν τα καταφέρει στα πλέι-οφ του Μαρτίου, τότε το Ουζμπεκιστάν θα είναι η μοναδική από τις 15 χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης που θα δώσει το «παρών» στο Παγκόσμιο Κύπελλο της αμερικανικής ηπείρου. Η παρθενική παρουσία των «λευκών λύκων» στη μεγάλη γιορτή επιτεύχθηκε με εντυπωσιακό τρόπο. Η παρέα του Χουσάνοφ (Μάντσεστερ Σίτι) έχασε μόλις έναν από τους 15 αγώνες της – θα προκρινόταν ακόμα και αν η διοργάνωση δεν είχε διευρυνθεί σε 48 ομάδες…

Η επιτυχία είχε βασικό αρχιτέκτονα τον Σρέτσκο Κάτανετς (που κάποτε πέρασε από τον Ολυμπιακό). Ο Σλοβένος προπονητής όμως παραιτήθηκε τον περασμένο Ιανουάριο λόγω προβλήματος υγείας και τη θέση του πήρε ο Τιμούρ Καπάτζε, που ολοκλήρωσε τη θριαμβευτική πορεία των Ουζμπέκων. Ούτε ο Καπάτζε θα είναι όμως στην τελική φάση. Στον πάγκο πλέον κάθεται ο Φάμπιο Καναβάρο, αρχηγός της πρωταθλήτριας κόσμου Ιταλίας (2006) και βραβευθείς με τη Χρυσή Μπάλα την ίδια χρονιά. Μια πρόσληψη που φανερώνει τις φιλοδοξίες της ομοσπονδίας, η οποία έχει κάνει θεαματική δουλειά σε θέματα υποδομών, γηπέδων και εκπαίδευσης προπονητών.

ΟΙ ΕΥΓΕΝΕΙΣ

Μπορεί η Ιορδανία να προκρίνεται για πρώτη φορά στην τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, όμως η περίπτωσή της δεν προκαλεί έκπληξη. Ηδη είχε προϊδεάσει για τις προθέσεις και τις ικανότητές της στα δύο τελευταία Κύπελλα Ασίας – ειδικά με τη νίκη της στον ημιτελικό του 2023 επί της Νότιας Κορέας και την παρουσία της στον τελικό.

Η τύχη της Ιορδανίας άλλαξε προς το καλύτερο όταν σταμάτησε να κοιτάζει προς Ευρώπη –με έμφαση στην Αγγλία– αναζητώντας προπονητές και στράφηκε στην αγορά του Μαρόκου. Η ομοσπονδία προσέλαβε τον Χουσεΐν Αμουτά το καλοκαίρι του 2023 και η ομάδα άλλαξε στιλ. Εμαθε να παίζει παιχνίδι αναμονής, με σφιχτή άμυνα, και να τιμωρεί τους αντιπάλους στην κόντρα. Τον Ιούνιο του 2024, ο Αμουτά έφυγε για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και ανέλαβε την Ιορδανία ο συμπατριώτης του, Τζαμάλ Σελάμι, που «καθάρισε» την πρόκριση. Στις αρχές του περασμένου Ιουνίου, οι κάτοικοι βγήκαν στους δρόμους του Αμμάν να πανηγυρίσουν. Υστερα από τόσα χρόνια με αντιπάλους αποκλειστικά από την Ασία, ονειρεύονται πλέον συναπαντήματα με τη Βραζιλία, την Αργεντινή, την Αγγλία ή την Ισπανία.

ΟΙ ΓΡΕΝΑΔΙΕΡΟΙ

Η Αϊτή θα βρεθεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο για δεύτερη φορά στην ιστορία της, καθώς έκανε ντεμπούτο το 1974 στα γήπεδα της Δ. Γερμανίας. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Πρόκειται πλέον για την πιο φτωχή χώρα της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής και διέρχεται εδώ και χρόνια κρίση σε όλα τα επίπεδα. Η οικονομική ανέχεια επιτείνεται από τη θεσμική αστάθεια, την ανασφάλεια και τη βία στους δρόμους.

Η εθνική της ομάδα εξασφάλισε την πρόκρισή της δίνοντας όλους τους αγώνες στο Κουρασάο, καθώς δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το βασικό γήπεδο της Αϊτής. Το «Σίλβιο Κατόρ» αφέθηκε στην τύχη του και πλέον είναι στο έλεος συμμοριών που ελέγχουν περίπου το 90% της πρωτεύουσας Πορτ-Ο-Πρενς.

Αυτή η προβληματική κατάσταση ίσως υποχρεώσει τους «Γρεναδιέρους» μάλιστα να αγωνιστούν χωρίς τους φιλάθλους τους στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει συμπεριλάβει την Αϊτή στη λίστα με τις 12 χώρες, στους πολίτες των οποίων απαγορεύεται η είσοδος στις ΗΠΑ.