Τα παιδιά της ξενιτιάς

Σε κάθε γενιά του ελληνικού ποδοσφαίρου υπάρχουν πρόσωπα που μοιάζουν σαν να έρχονται από μακριά, για να φέρουν κάτι κοντινό. Μια ιστορία. Ενα βίωμα. Μια μνήμη που δεν γράφτηκε ποτέ στις γειτονιές της χώρας μας, αλλά ταξίδεψε μαζί με τους γονείς τους. Συσκευασμένη σε μια βαλίτσα που άνοιγε μόνο τα καλοκαίρια.

Δύο τέτοιες ιστορίες κουβαλούν ο Νεκτάριος Τριάντης και ο Νόα Αλεν. Δύο ομογενείς παίκτες που μεγάλωσαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αλλά βρήκαν τον δρόμο πίσω, όχι για να αναζητήσουν πατρίδα -αυτή την είχαν ήδη μέσα τους- αλλά για να την υπηρετήσουν στο χορτάρι. Ο πρώτος κλήθηκε πρόσφατα στην Εθνική Ανδρών. Ο δεύτερος διαπρέπει ήδη με την Ελπίδων.

Ο Τριάντης γεννήθηκε το 2003 στη Μελβούρνη, σε μια οικογένεια όπου η ελληνική γλώσσα και το ταμπεραμέντο δεν ήταν αναμνήσεις, αλλά καθημερινότητα. Από μικρός άκουγε ιστορίες για ομάδες, για γήπεδα, για ποδόσφαιρο. Και όταν ακούς τέτοιες ιστορίες από παιδί, δεν έχει σημασία πού μένεις, αλλά τι κουβαλάς μέσα σου.

Στα γήπεδα της Αυστραλίας ξεχώρισε από νωρίς. Ψηλός, γεμάτος ένστικτο και δυναμισμό, σε συνδυασμό με καθαρό μυαλό και σπάνια ωριμότητα για την ηλικία του. Η Canberra United και αργότερα οι Central Coast Mariners ήταν τα πρώτα του βήματα. Με τους Mariners, ο Τριάντης έκανε το άλμα που περίμενε: παρέα με την πιο ταλαντούχα φουρνιά των τελευταίων ετών στο αυστραλιανό ποδόσφαιρο, κατέκτησε τον τίτλο, μπήκε στα ραντάρ μεγαλύτερων ομάδων και έδειξε πως είναι φτιαγμένος για ωραία πράγματα.

Το κάλεσμα ήρθε τελικά από τη Βρετανία. Πρώτος σταθμός η Σάντερλαντ, που τότε βολόδερνε στις μικρότερες κατηγορίες και κατόπιν η Χιμπέρνιαν της Σκοτίας. Πριν από τρεις μήνες ήρθε η ώρα να αλλάξει πάλι ήπειρο. Το MLS είναι ο επόμενος σταθμός του. Στη Μινεσότα βρήκε αμέσως χώρο, ρόλο και ρυθμό. Η ευθύνη μεγάλη, το ταλέντο μεγαλύτερο. Οι εμφανίσεις του (9 ματς με 3 γκολ και 2 ασίστ, διόλου άσχημα για κεντρικό μέσο) δεν άργησαν να φτάσουν ώς τη χώρα μας. Και τότε ήρθε η στιγμή. Το τηλεφώνημα. Η πρώτη κλήση από την Εθνική Ανδρών. «Ηρθε η ώρα να φορέσεις το εθνόσημο»… Για τον Γιοβάνοβιτς, ο Τριάντης δεν είναι ένα στοίχημα. Είναι μια προσδοκία που μπορεί να δώσει λύσεις στη σπαζοκεφαλιά του άξονα της μεσαίας γραμμής. Εκεί όπου υπάρχει περιορισμένος αριθμός επιλογών. Ενας μέσος που συνδυάζει ύψος, τακτική πειθαρχία και μια βαθιά επιθυμία να τιμήσει τη «γαλανόλευκη», όχι επειδή του την επέβαλε κάποιος, αλλά επειδή την ένιωθε δική του. Αλλωστε, δεν χρειάζεται να γεννηθείς στην Ελλάδα για να νιώσεις Ελληνας.

Στο Μαϊάμι, εκεί όπου οι ουρανοξύστες συναντούν την Καραϊβική, γεννήθηκε το 2004 ο Νόα Αλεν, από πατέρα Ελληνα και μητέρα Αμερικανίδα. Το ποδόσφαιρο στις ΗΠΑ είναι μια συνεχώς αναπτυσσόμενη κουλτούρα, αλλά για τον Αλεν ήταν κληρονομιά.

Από μικρός στις ακαδημίες της Ιντερ Μαϊάμι, μεγάλωσε ποδοσφαιρικά σ’ ένα περιβάλλον απαιτητικό. Αριστερό μπακ με ταχύτητα, τεχνική και πειθαρχημένο χαρακτήρα, ανέβηκε όλα τα επίπεδα μέχρι να υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο. Δίπλα του, οι καλύτεροι δάσκαλοι: πρωταθλητές Ευρώπης και Κόσμου, μπαρουτοκαπνισμένοι διεθνείς, παίκτες με εμπειρία MLS και κυρίαρχη φιγούρα ο Λιονέλ Μέσι, από τον οποίο είχε την τύχη να μάθει, βλέποντας κάτι που δεν αγοράζεται: δωρεάν μαθήματα επαγγελματισμού μπολιασμένα με άφθονο ταλέντο.

Η ελληνική ομοσπονδία τον παρακολουθούσε. Η πορεία του ήταν σταθερή. Το προφίλ του ξεχωριστό. Από τη στιγμή που το timing ήταν σωστό, έγινε το επόμενο βήμα. Ο Αλεν, το βασικό αριστερό μπακ της Ιντερ Μαϊάμι, κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων, μια ομάδα που σφύζει από ταλέντο. Για τον ίδιο δεν ήταν απλώς ευκαιρία. Ηταν δικαίωση των κόπων του. Ηταν η σύνδεση με την οικογένειά του, με την προφορά του πατέρα του, με τις ιστορίες που άκουγε στο σπίτι. Και όπως ο ίδιος ομολόγησε, φορώντας για πρώτη φορά τη γαλανόλευκη φανέλα, «ένιωσα κάτι που δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις».

Ο Τριάντης και ο Αλεν δεν μεγάλωσαν σε αλάνες με τσιμέντο και ξεφτισμένες μπάλες. Δεν άκουσαν τον εθνικό ύμνο στο σχολείο τους. Δεν έζησαν ντέρμπι στη Λεωφόρο, στο Φάληρο, στη Νέα Φιλαδέλφεια ή στην Τούμπα. Κι όμως, έφτασαν εδώ. Από τη Μελβούρνη και το Μαϊάμι στην Αθήνα. Από δύο διαφορετικούς κόσμους σε μια κοινή πορεία.

Αλλωστε το ποδόσφαιρο, όπως και η πατρίδα, δεν ορίζεται μόνο από το πού γεννήθηκες, αλλά και από το πού ανήκει η καρδιά σου.

Ο Αλεν είχε χθες την ευκαιρία να ζήσει αυτές τις στιγμές που δεν περιγράφονται στον αγώνα της Ελπίδων με τη Γεωργία και σύντομα περιμένει και μια πρόσκληση στους «μεγάλους», που είναι θέμα χρόνου αν αναλογιστούμε ότι παίζει βασικός σε ένα αρκετά προηγμένο πρωτάθλημα και μάλιστα σε μια ομάδα γεμάτη σταρ.

Οσον αφορά τον Τριάντη, είτε απόψε απέναντι στη Σκοτία είτε την Τρίτη κόντρα στη Λευκορωσία, θα πάρει χρόνο, πιθανώς μαζί με τους Τετέι και Κωστούλα, που πήραν κι αυτοί το βάπτισμα του πυρός στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Αλλωστε, πρόκειται για δύο αδιάφορα βαθμολογικά παιχνίδια, που ενδείκνυνται για δοκιμές και εμπειρίες. Η Εθνική θα ξαναδώσει επίσημους αγώνες του χρόνου τον Σεπτέμβριο, οπότε ο Γιοβάνοβιτς μπορεί να πειραματιστεί όσο θέλει σε πρόσωπα και σχήματα.