Κοντός. Με περιττά κιλά. Ε, και; Δεξί εξτρέμ με χαμηλό κέντρο βάρους και δυνατό σουτ-φόβητρο για τους τερματοφύλακες! Ο Ντίνος Ανδριανόπουλος, γεννημένος σαν σήμερα (18/10/1905) στον -υπό ανάπλαση- και πριν από την επερχόμενη νέα φθορά του στις παγκόσμιες πολεμικές συρράξεις, Πειραιά. Εκεί όπου έμελλε να δοξαστεί παρά τη βραχύβια (1925-1932) πορεία του, ντυμένος στα ερυθρόλευκα, στα γήπεδα-θερμοκοιτίδες τού σήμερα. Ως μέλος της θρυλικής πεντάδας των αδελφών Ανδριανόπουλων (Γιώργος, Γιάννης, Βασίλης, Λεωνίδας οι υπόλοιποι) αλλά και ως… αντιστασιακός στην οικογενειακή παράδοση! Οι υπόλοιποι τέσσερις της γνωστής πεντάδας ξεκίνησαν από τον Πειραϊκό την πορεία προς τον Ολυμπιακό…
Εκείνος από την Πειραϊκή Ενωση (1923-25), ένα άλλο «δημοφιλές, με αστικό φρόνημα», σωματείο του επινείου της Αθήνας. Διαβάζουμε στην «Αθλητική Ηχώ» (2/2/1960) πως «τ’ αδέλφια μου ποτέ δεν μου συγχώρησαν την εκκίνηση από την “Ενωση” αντί για τον δικό τους “Πειραϊκό”». Τα γνωστά πέντε αδέλφια ενώθηκαν στην ίδια ομάδα όταν (1925) ιδρύθηκε ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς.
Αν πάντως του λέγαμε πως η διαφορετική εκκίνηση της πορείας στα ξερά γήπεδα συνιστούσε «αντίσταση», θα διαφωνούσε… Ηταν βλέπετε στενός φίλος ενός από αυτούς που έκαναν αληθινή αντίσταση: του χαρισματικού αντίπαλου στα ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό,, μα αδελφικού φίλου, Μίμη Πιερράκου. Του εμπνευσμένου επιθετικού, εκείνου που έχασε τη ζωή του στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, στη Διποταμιά της Βόρειας Ηπείρου. Τον έκλαψε σαν αδελφός επειδή «αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο σαν αδέλφια» είχε πει για τον συμπαίκτη του στην εθνική ομάδα. Τη διετία 1929-30 ο Ντίνος Ανδριανόπουλος είχε έξι συμμετοχές (ένα γκολ) με την Εθνική. Πέτυχε 11 γκολ σε 27 παιχνίδια με την ερυθρόλευκη φανέλα. Ξεκίνησε το 1925 και μόλις 27 χρόνων (1932) σταμάτησε την μπάλα. Προείχε η οικονομική ενίσχυση της οικογένειας με πιο προσοδοφόρα ασχολία…
Είχε προλάβει πάντως να γιορτάσει πέντε πρωταθλήματα Πειραιά και ένα πανελλήνιο (1931). Οταν άρχισε το πρωτάθλημα της Α΄Εθνικής (1959-60), είχε δηλώσει στην «Αθλητική Ηχώ» μαζί με τις ευχές του για «επιτυχίες του Ολυμπιακού» πως «οι σημερινοί παίκτες της ομάδας μας να ξέρουν ότι εμείς θεωρούσαμε αποτυχία όταν νικούσαμε με λίγα γκολ διαφορά τις αντίπαλες ομάδες»! Εναν χρόνο πριν σταματήσει την μπάλα, ο Ολυμπιακός είχε συντρίψει 5-0 την περίφημη Σλάβια Πράγας σε φιλικό στο Ποδηλατοδρόμιο, μετέπειτα Καραϊσκάκη. Οι Τσεχοσλοβάκοι έκαναν την επόμενη μέρα πρόταση μεταγραφής στον ίδιο, τον αδελφό του τον Λεωνίδα, τον Κουράντη και τον Λεκκό: «Η Σλάβια ήθελε να μας κάνει επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Εμείς δεν θέλαμε να αφήσουμε τον Ολυμπιακό και αρνηθήκαμε.
Ο «Μπουλούκος» όπως ήταν το παρατσούκλι του, λόγω των περιττών κιλών, έφυγε από τη ζωή στις 16 Δεκεμβρίου του 1962. Ακουγε «απ’ το τρανζιστοράκι μαζί με φίλους», το παιχνίδι Ολυμπιακός-Πιερικός και όταν ο Αριστείδης Παπάζογλου πέτυχε το γκολ της νίκης (2-1), είπε «νιώθω ένα σφίξιμο…». Εφυγε, πήγε σπίτι του, όπου άφησε την τελευταία του πνοή…
