Ο κεκλιμένος πύργος της, το ταυτισμένο με την πόλη μνημείο, δεν έμεινε «έστω και για μια στιγμή, μόνο όρθιος όταν η ομάδα μας θα επανέλθει στην πρώτη κατηγορία» όπως μάθαμε από τον Φράνκο Τζορμπίνι, δάσκαλο και οπαδό της, πως έγραψε σε μια έκθεσή του τον περασμένο Ιανουάριο, ένας μαθητής δημοτικού σχολείου της πόλης. Η Πίζα πράγματι προβιβάστηκε έπειτα από 34 ολόκληρα χρόνια στη Serie A του ιταλικού ποδοσφαίρου, μα το γνωστό 1/3 του πύργου της συνέχισε να κοιτάζει διαγώνια, θαρρείς διερευνητικά, τη γη. Η ημέρα ανόδου της τοπικής ομάδας ήταν η ίδια με τον θάνατο του 26χρονου οπαδού της Αταλάντα, μετά από συμπλοκή με 19χρονο οπαδό της Ιντερ.
Ο «έμψυχος πύργος» της πόλης συνέχισε να κοιτάζει τη γη επειδή «θρηνεί όπως όλοι μας τον χαμό νέου συμπολίτη και προσεύχεται μαζί μας να είναι το τελευταίο θύμα οπαδικής βίας…» συμπλήρωσε ο εκπαιδευτικός στην «Εφ.Συν.».
Το ίδιο φειδωλό, βαθιά λυπημένο αλλά και «πεισμωμένο για την αλλαγή της μοίρας μας προς το καλύτερο», όπως μας σύστησε τις αντιδράσεις του μέλος της διοίκησης του συλλόγου, βρήκαμε και τον ηγέτη της ανόδου. Τον 51χρονο πλέον Φίλιπο Ιντζάγκι. Αλλοτε Ιταλό διεθνή ποδοσφαιριστή και μεγάλο σκόρερ, νυν προπονητή της ομάδας. Τα ξημερώματα της προηγούμενης Κυριακής, μαχαιριά στην πλάτη στοίχισε τη ζωή στον 26χρονο Ρικάρντο Κλάρις και η ερώτηση που απευθύναμε στον Ιντζάγκι ήταν «οι αιτίες ανόδου της Πίζα», εκείνος εγκαινίασε τη σύντομη απάντηση προς την «Εφ.Συν.» μέσω του τομέα επικοινωνίας της ομάδας του, με αναφορά στην ίδια απώλεια: «Η επιτυχία μας δεν έχει αποτέλεσμα μόνο τη χαρά.
Σκληρή δουλειά και συνοχή
Ολη η Ιταλία, η κοινωνία μας και όχι μόνο το ποδόσφαιρό μας, πονά με τη χωρίς αιτία απώλεια μιας ακόμη ζωής. Ελπίζω να βρούμε λύσεις για να μην υπάρξει και επόμενο θύμα» ήταν οι πρώτες λέξεις του.
Ο αδελφός του, μικρότερου σε ηλικία, Σιμόνε Ιντζάγκι, προπονητή της Ιντερ που πασχίζει για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, προέκτεινε την ίδια σκέψη πριν αναφερθεί στη δική του Πίζα: «Η επιθετικότητα νέων πολιτών με παρόμοια τραγικά αποτελέσματα είναι ευθύνη συνολικά της κοινωνίας μας. Εκεί στην παιδεία, στις κοινωνικές συνθήκες οφείλουμε να αναζητήσουμε την αιτία και τον τρόπο καταπολέμησης. Η άνοδος της ομάδας μας στην πρώτη κατηγορία ήταν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και συνοχής. Της διοίκησης, του προπονητή, των παικτών. Είμαστε αισιόδοξοι πως θα συνεχίσουμε να πρωταγωνιστούμε και στη νέα περίοδο με καλή απόδοση και αμοιβαιότητα. Το χρωστάμε στους οπαδούς μας, όσους στάθηκαν δίπλα μας στον δρόμο της ανόδου και βέβαια στους εαυτούς μας».
Ο Φίλιπο Ιντζάγκι, επιθετικός και ο ίδιος όταν έπαιζε ποδόσφαιρο σε κορυφαίο επίπεδο, μεταξύ άλλων σε Γιουβέντους (1997-2001) και Μίλαν (2001-2012), δεν αρέσκεται σε αμυντικογενή τακτική. Πάντα αναζητά, όπως αποδείχθηκε στην πορεία (επ)ανόδου της Πίζα, το δημιουργικό ποδόσφαιρο, τις συνθήκες δημιουργίας ευκαιριών για γκολ. Βέβαια, στο τελευταίο παιχνίδι της (ήττα 1-0 από την Μπάρι) συνδυασμός αποτελεσμάτων της επέτρεψε, έστω και ως δεύτερη της βαθμολογίας με 72 βαθμούς έναντι 82 βαθμών της πρωτοπόρου Σασουόλο, να εξασφαλίσει την άνοδο στην… υψηλή κοινωνία του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Πιο σημαντική από την αγωνιστική ακμή της ομάδας είναι η πρόθεση διοίκησης και τεχνικού επιτελείου, όπως τη λάβαμε στη επικοινωνία με την πόλη στην περιοχή της Τοσκάνης: κατάθεση προς την ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία «ώς το τέλος του καλοκαιριού» προτάσεων για την πάταξη κρουσμάτων οπαδικής βίας, με αφορμή το προ ημερών αιματοκύλισμα. Η κάμψη του πατρικού κεφαλιού του από τον πύργο της πόλης σε προβλήματα όπως η βία είναι στοργική…
