Αλλη ΑΕΚ η φετινή…

Πέρυσι η ΑΕΚ έμπαινε στα πλέι οφ με δύο σέντερ φορ: τον Λιβάι Γκαρσία και τον Εσέκιελ Πόνσε. Φέτος μπαίνει με τον Φράνζι Πιερό και τον Σωτήρη Τσιλούλη. Η διαφορά είναι χαώδης. Διότι μπορεί οι Πόνσε και Γκαρσία να έγιναν οι δύο πιο ακριβές πωλήσεις της ομάδας και μπράβο στον σύλλογο, αλλά έτσι δεν κάνεις πρωταθλητισμό. Για δεύτερος-τρίτος καλός είσαι…

Μια ομάδα με Πιερό και Τσιλούλη στην κορυφή της επίθεσης δεν μπορεί να έχει υψηλές απαιτήσεις. Ακόμα και αν οι φορ πλαισιώνονται από Μαρσιάλ και Λαμέλα στα άκρα, δύο από τις πιο ακριβοπληρωμένες μεταγραφές της ομάδας. Οι οποίες ωστόσο δεν βγήκαν, η προσφορά τους δεν είναι σαφώς η αναμενόμενη. Να μη μιλήσουμε για τις άλλες θέσεις της 11άδας με τα κενά που υπάρχουν και τις αλχημείες που αναγκάζεται να σκεφτεί ο Αλμέιδα.

Κάπως έτσι, λοιπόν, η ΑΕΚ βρέθηκε μέσα σε μόλις τέσσερις ημέρες να χάνει σίγουρα το Κύπελλο και να απομακρύνεται από το πρωτάθλημα, όταν μία εβδομάδα πριν ήταν ανάμεσα στα φαβορί και για τα δύο. Και (σχεδόν) αποχαιρετά το πρωτάθλημα μετά από μια οδυνηρή ήττα μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Η Ενωση θα μπορούσε να μη χάσει την Κυριακή το βράδυ από τον Ολυμπιακό. Αλλωστε ένα γκολ στο 90’ ήταν. Θα μπορούσε να μη χάσει προφανώς, αλλά σίγουρα δεν μπορούσε να νικήσει. Δεν δημιούργησε καν την ευκαιρία ώστε να πεις ότι θα «κλέψει» το ματς. Προφανώς έπαιξε ρόλο και το ανορθόδοξο σχήμα που κατέβασε ο Αλμέιδα με τα τρία στόπερ και χωρίς βασικό εξάρι στην ενδεκάδα. Οχι ότι ήταν λάθος σύστημα, κάθε άλλο. Περιόρισε τον Ολυμπιακό μην αφήνοντάς τον να κάνει παιχνίδι. Αλλά έτσι δεν έκανε ούτε αυτή παιχνίδι, μένοντας στα μετόπισθεν. Και είδαμε μια ΑΕΚ που δεν έχουμε δει ποτέ επί Αλμέιδα.

Ηταν και ο προπονητής σε απίστευτη πίεση. Χαρακτηριστικά είναι δύο στιγμιότυπα. Το πρώτο λίγο πριν από την έναρξη, όταν παίκτες και κόουτς έκαναν τον γνωστό κύκλο αγκαλιασμένοι για μια τελευταία οδηγία, για ένα τελευταίο «πάμε γερά».

Εκεί λοιπόν ο Αλμέιδα έδιωξε κακήν κακώς μια κάμερα που πήγε να πλησιάσει για να τραβήξει πλάνα. Το δεύτερο στιγμιότυπο ήρθε γύρω στο 70’, όταν ο κόσμος φώναζε το όνομα του Πινέδα. Δεν ξέρουμε αν ήταν σύμπτωση, αλλά σε εκείνη ακριβώς τη φάση θυμωμένος ο Πελάδο πέταξε ένα μπουκάλι και πήγε και «κρύφτηκε» στον πάγκο. Σαν να αντιδρούσε στις υποδείξεις της κερκίδας. Σηκώθηκε λίγο μετά, βάζοντας τον Πινέδα στη θέση του Μάνταλου…

Ο μόνος που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων ήταν ο κόσμος της ΑΕΚ. Ομολογώ πως δεν έχω δει τη Φιλαδέλφεια με τόσο πάθος.

Δύο ώρες πριν από την έναρξη του αγώνα και οι φανατικοί ξεκινούσαν από την εξέδρα τους τα συνθήματα υπέρ της ομάδας. Και συνέχισαν με αμείωτη ένταση σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Η βοήθειά τους ήταν μοναδική. Σαν να τους ζητούσαν να ξεχάσουν το 6-0 και να αλλάξουν σελίδα. Αλλά πώς; Με τον Πιερό και τον Χατζισαφί; Κομματάκι δύσκολο…