Δύο όψεις έχει η πραγματικότητα για την ΑΕΚ μετά και την 6η αγωνιστική. Η μία λέει πως η «Ενωση» έχει καλή σχετικά βαθμολογική συγκομιδή. Επίσης, πως στα 4 ματς που έχει κερδίσει ήταν η ομάδα που δικαιούνταν το τρίποντο.
Η δεύτερη όψη της πραγματικότητας λέει πως η ΑΕΚ δεν πατάει καλά στο γήπεδο, βασίζεται στις εκλάμψεις των πιο ποιοτικών παικτών της, έχει σοβαρά αμυντικά προβλήματα και ο προπονητής της έχει ανακατέψει πολύ τα πράγματα στη διαχείριση και μάλλον χωρίς λόγο.
Το κλίμα σε διοικητικό επίπεδο διαμορφώνεται μάλλον περισσότερο βάσει της δεύτερης όψης της πραγματικότητας.
Υπάρχει αρκετή γκρίνια και ανακούφιση από το ό,τι δεν έχουν πληρωθεί ακριβά –ακόμη– οι αρρυθμίες, παρά ικανοποίηση για τον αντικειμενικά θετικό βαθμολογικά απολογισμό.
Και υπάρχουν παράπονα και εντός ομάδας. Και εκεί είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Δέλλα.
Διαπίστωσε «μουρμούρα» από βασικούς της προηγούμενης σεζόν που έχασαν τη θέση τους στα τελευταία ματς και πολλοί πιστεύουν πως με τον Ατρόμητο κριτήριο των επιλογών του για την ενδεκάδα ήταν και αυτό.
Αλλά τώρα έχει να διαχειριστεί την αρνητική ψυχολογία, την οποία επίσης όλοι στην ομάδα ξέρουν πως δημιούργησε στους Μπουονανότε και Σιμόες η μάλλον ανεξήγητη απουσία τους από την ενδεκάδα προχθές.
Οι τακτικοί λόγοι που επικαλέστηκε ο Δέλλας παραμένουν αδιευκρίνιστοι και μάλλον δύσκολο να εντοπιστούν και να εξηγηθούν από τον ίδιο.
Η γενική αίσθηση που υπάρχει στους περισσότερους παίκτες είναι πως απλώς ήθελε να ισορροπήσει τα πράγματα με αυτούς που έχουν συνηθίσει από πέρσι να είναι βασικοί και αναντικατάστατοι.
Προϊόν απειρίας όλα αυτά και της μετάβασης που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί για τον Δέλλα, από την ψυχολογία του ποδοσφαιριστή σε αυτήν του προπονητή.
Ασχολείται με τα συναισθήματα ειδικά των παικτών στους οποίους στηρίχτηκε πέρσι περισσότερο από όσο πρέπει. Νιώθει ακόμη πιο «δική του» την περσινή ομάδα. Πλην όμως, στα Σπάτα όλα αυτά έχουν αρχίσει να τα καταλαβαίνουν οι πάντες.
