Πολύ σκληρός για να πεθάνει αποδείχτηκε ο Παναθηναϊκός το Σάββατο το βράδυ στην Ξάνθη χάρη στο πρωτοπαλίκαρό του, Ράσμους Τελάντερ, που ως άλλος Χαϊλάντερ έδωσε το φιλί της ζωής στο «τριφύλλι» χαρίζοντάς του τη «χρυσή» νίκη (0-1) με κεφαλιά-δυναμίτη στο 83’.
Οι «πράσινοι» βρήκαν το σωσίβιο που αναζητούσαν στα Πηγάδια επικρατώντας για πρώτη φορά στην ακριτική πόλη επί των ημερών του Γιάννη Αναστασίου και κατακτώντας την τρίτη συνεχόμενη νίκη τους στο πρωτάθλημα δίχως να έχουν δεχτεί γκολ.
Μια νίκη υπερπολύτιμη από κάθε άποψη, η οποία επαναφέρει την πολυπόθητη ηρεμία, απομακρύνει τα μαύρα σύννεφα για τουλάχιστον δύο εβδομάδες (όσο διαρκεί η διακοπή) και κρατάει ταυτόχρονα στο «κόλπο» του πρωταθλήματος τον Παναθηναϊκό που (όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται) πραγματοποιεί το καλύτερο ξεκίνημά του τα τελευταία χρόνια.
Το «τριφύλλι» είχε και πάλι κακή αγωνιστική εικόνα όσον αφορά το δημιουργικό του σκέλος και σε καμία περίπτωση δεν ικανοποίησε με την απόδοσή του, πλην όμως διέθετε ύστερα από πολύ καιρό (για πρώτη φορά τη φετινή σεζόν) αυταπάρνηση, πάθος, ομαδική νοοτροπία και πρωτίστως το… μαχαίρι στα δόντια.
Ο δε τρόπος με τον οποίο επετεύχθη η νίκη, με ένα γκολ στα τελευταία λεπτά και με τον διαιτητή Βοσκάκη να βλέπει μονόπλευρα όλες τις φάσεις του αγώνα (τα φάουλ των ομάδων ήταν 5-11 ενώ η κατοχή 43%-57% και οι κάρτες 0-5!), είναι σαφές ότι λειτούργησε ευεργετικά στην ψυχολογία της ομάδας.
Για τον Παναθηναϊκό άλλωστε, πέραν της κρισιμότητας του προχθεσινού αγώνα από αμιγώς βαθμολογικής άποψης, υπήρχε και ένα άλλο, ακόμα πιο σημαντικό ζητούμενο: η επιστροφή της πίστης και της συσπείρωσης.
Εντός των αποδυτηρίων, πρωτίστως, αλλά και στη διαταραγμένη εσχάτως σχέση της ομάδας με τον κόσμο. Αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο διακύβευμα για τον σύλλογο και μετά τη νίκη στα Πηγάδια η έννοια της συσπείρωσης (για πρώτη φορά μετά το απόλυτο ξενέρωμα με την Καμπάλα) φαίνεται να βρίσκεται ξανά προ των πυλών.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει ασφαλώς στον Ράσμους Τελάντερ που έκανε εκπληκτικό παιχνίδι συνολικά, πέραν του γκολ-τρίποντο που σημείωσε με κεφαλιά-δυναμίτη.
Ο Δανός κεντρικός αμυντικός ήταν ογκόλιθος στα μετόπισθεν και δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για «λαβράκι»: ασυναγώνιστος στο ψηλό παιχνίδι, με εξαιρετικές τοποθετήσεις, με επιθετικότητα στο μαρκάρισμα, βγαίνοντας πρώτος στην μπάλα και έχοντας νοοτροπία νικητή.
Ο Τελάντερ ήταν μακράν ο κορυφαίος του αγώνα. Ο από μηχανής θεός που έγειρε την πλάστιγγα ενός κακού ποιοτικά ματς δίνοντας οξυγόνο στο «τριφύλλι».
