Μια στιγμή. Τα πέναλτι -και αυτά- είναι τμήμα του παιχνιδιού και δεν είναι αμιγώς μεταφυσική προέκταση του ποδοσφαίρου, όταν όλα καθορίζονται από την υποβολή του τερματοφύλακα ή του παίκτη που σουτάρει από τον προσωπικό αντίπαλο. Τα πέναλτι δεν εκτελούνται ερήμην των δυνατοτήτων! Σκέψη αφιερωμένη στην προσπάθεια μη σκεπτόμενων να εμφανίσουν μόνο και μόνο τη διεκδίκηση της πρόκρισης στα πέναλτι σαν επιτυχία.
Τι έγινε πριν στήσουν εκατέρωθεν οι δυο ομάδες την μπάλα για πέναλτι; Η ελληνική ομάδα αδυνατούσε να επιβάλει το παιχνίδι της. Λέξεις-έννοιες κλειδιά: Απουσία δυνατότητας επιβολής. Ακόμη και το δοκάρι του Μαυροπάνου είναι σχετικό επιχείρημα. Οταν προσεγγίζεις με δοκάρι το γκολ σε παρόμοιας κρισιμότητας παιχνίδι είναι σαν να λες στον αντίπαλό σου «από εμένα εξαρτάται!» και συνεχίζεις την πίεση, τις επισκέψεις στην περιοχή του. Με την προϋπόθεση πως έχεις αγωνιστικό κύρος, επιβλητική προσωπικότητα. Παιχνίδια χωρίς αύριο, όπως της Τιφλίδας, έχουν-και-αυτόν τον νόμο.
Και τώρα τι; Γιατί ναι μεν σαν άλλος Σίσυφος η Εθνική δεν έκανε πράξη την πρόκριση, όμως υπάρχει δουλειά που προηγήθηκε. Αν αυτή πάει χαμένη, υπογράφει -όπως σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν- την αναξιότητά μας. Θα φύγει, όπως όλα δείχνουν, ο Πογέτ; Εκείνος θυμηθείτε πως καιρό τώρα επεδίωκε την ανανέωση του συμβολαίου του χωρίς ανταπόκριση από την ΕΠΟ. Αν έρθει άλλος προπονητής, φτου κι απ’ την αρχή. Αρχές χωρίς αποτέλεσμα δημιουργίας. Ηδη έχει γίνει δουλειά με σχέδιο, μας πήγε ώς την πηγή κι ας μην ήπιαμε νερό. Αγνοείται εσκεμμένα ο φυσικός νόμος πως -και- η αποτυχία είναι αξιοποιήσιμη· με κατάλληλους-ψύχραιμους χειρισμούς είναι ικανή να γίνει αιτία αναδημιουργίας.
-320x213.jpg)
