«Συνείδηση αποστολής αντί αναίτιων κρουσμάτων»

Η πηγαία μνήμη, βεβαίως οι σχετικές αναφορές στο δημοσιογραφικό αρχείο όχι απλά εξηγούν αλλά και προαναγγέλλουν, θαρρείς με μαθηματική ακρίβεια (!), την ύπαρξη κρουσμάτων ανευθυνότητας, κοινώς τσαπατσουλιάς, και στα γήπεδά μας. Οπως η άγνοια (;) του αριθμού καρτών παικτών της Εθνικής. Περιπτώσεις που παραπέμπουν σε ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα ομάδων της γειτονιάς στην παιδική ηλικία… Οταν όλα συνέβαιναν στο πόδι!

Χαμογελάσαμε με νόημα όταν μάθαμε την… εμβρόντητη ανακάλυψη πως παίκτες έμειναν εκτός του τελευταίου παιχνιδιού επειδή «νομίζαμε πως δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής λόγω αριθμού καρτών», ενώ μπορούσαν να παίξουν… Αρχικά θυμηθήκαμε πέρασμα του Τάις Λίμπρεχτς απ’ τη Νέα Σμύρνη. Ο Ολλανδός μόλις είχε αναλάβει προπονητής στον Αρη (1984), λίγους μήνες μετά, μόλις είχε τελειώσει η συνέντευξη Τύπου στο παιχνίδι με τον Πανιώνιο, αμούστακος ρεπόρτερ (σ.σ.: ο υπογράφων…), με το δέος που άρμοζε στην προσέγγιση αναγνωρίσιμης παρουσίας όπως η δική του, πριν φύγει το πούλμαν της αποστολής των «κιτρινόμαυρων» για το αεροδρόμιο του είχαμε πει: «Είναι απορίας άξιο, γιατί συνέβη αυτό;». Τι είχε συμβεί; Ο διαιτητής του παιχνιδιού έψαχνε πολλή ώρα για να βρει κατάλληλη (!) μπάλα ώστε ν’ αρχίσει το παιχνίδι. Η… έρευνα πέτυχε, το παιχνίδι άρχισε, ο Λίμπρεχτς είχε συμπληρώσει έξι μήνες στην Ελλάδα, είχε απάντηση στην ερώτησή μας: «Αυτό συνέβη επειδή δεν αρκεί μόνο η αγάπη στο ποδόσφαιρο, σε οτιδήποτε άλλο ασχολείται ο καθένας, χρειάζεται και συνείδηση του έργου που έχει αναλάβει! Αν κάνω τη δουλειά μου καλά θα προσφέρω αυτά, αν όχι θα υπάρχει αυτό το κόστος… Κι αυτό, ενταγμένο σε νόμους που τηρούνται, να καθορίζει την προσωπική πορεία!», μας είχε πει. Θα μπορούσε να το πει προ ημερών και μετά την αδιανόητη (αδιανόητη για την πατρίδα του Ολλανδία…) γκάφα με τον αριθμό των καρτών…

«Τεστ ακεραιότητας»

Επόμενη ανάμνηση του υπογράφοντος και πάλι από το γήπεδο της Νέας Σμύρνης. Τι τύχη, αλήθεια, να είσαι νεοσσός ρεπόρτερ Πανιωνίου (1988) και να έχεις συχνή επικοινωνία-μάθημα συμπεριφοράς με τον Μπο Γιόχανσον, τον Σουηδό προπονητή (1988-1989) που οδήγησε τους Νεοσμυρνιώτες ώς τον τελικό του Κυπέλλου (1989). Επειτα από μια (από τις πολλές τότε, τώρα, πάντα στα γήπεδά μας…) έκρυθμη κατάσταση με αφορμή κακή διαιτησία, ο, 46χρονος τότε, Γιόχανσον μας είχε δηλώσει: «Τη δικαιοσύνη σε κάθε επίπεδο, όπως στην κοινωνία έτσι και στο γήπεδο, οφείλουν να την απονέμουν ακέραιοι χαρακτήρες με συνείδηση αποστολής επειδή μέσω του ποδοσφαίρου κοινωνικοποιούνται παιδιά, ζουν και οικογένειες! Στη Σουηδία υπάρχουν τεστ ακεραιότητας, όσα γίνονται παράλληλα με την εκπαίδευση του ρόλου. Για διαιτητές ποδοσφαίρου; Οχι μόνο! Ακόμη και για δασκάλους σχολείων. Η Ελλάδα ως γενέτειρα πολιτισμού, νομίζω, θα έπρεπε να πρωτοστατεί σε παρόμοιες προσεγγίσεις…».

«Γιατί, αλήθεια;»

Το αρχείο υπενθυμίζει:

Χάιντς Χέερ, Γερμανός προπονητής του ΠΑΟΚ (1981-1983), πριν φύγει απ’ τη χώρα μας: «Με τον σεβασμό που οφείλω στη φιλοξενία σας, αναρωτιέμαι γιατί, αλήθεια, κυνηγάτε συχνά στο ποδόσφαιρό σας να γίνει πράξη το αυτονόητο ενώ αυτό, αντί για ζητούμενο, έπρεπε να είναι δεδομένη προϋπόθεση προόδου…».

Αγκνε Σίμονσον, Σουηδός προπονητής του Ηρακλή (1988-1990), επίσης κάτοχος ισχυρής προσωπικότητας: «Στην Ελλάδα και στο ποδόσφαιρο που ούτως ή άλλως είναι αντανάκλαση της κοινωνικής πραγματικότητας στην κοινωνία κάθε χώρας, σπαταλάτε δημιουργικό χρόνο με αναίτιους μικρούς εμφύλιους πολέμους…».

Ανεπίδεκτοι μάθησης…