Ο ήλιος που δεν δύει

To Final Four του Nations League δείχνει να παίζει… σφαλιάρες με τις διακοπές ποδοσφαιριστών που έχουν αγωνιστεί σε περισσότερα από 60-70 ματς – σε μια σεζόν επιπλέον επιβαρημένη λόγω Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ομως ας μην είμαστε κακεντρεχείς. Αν δεν υπήρχε το νεοσύστατο αυτό τουρνουά, οι Κροάτες, Ισπανοί, Ολλανδοί και Ιταλοί διεθνείς αυτές τις ημέρες δεν θα ξεκουράζονταν. Θα είχαν υποχρεώσεις στα προκριματικά του Euro 2024, όπως οι υπόλοιπες Εθνικές. Οπότε, με κάθε καλή πρόθεση, ας δούμε τα τελικά του Nations League γι’ αυτό που είναι: αγώνες που οδηγούν σε τρόπαιο…

Στη φετινή 3η έκδοση της διοργάνωσης υπάρχει ένα επιπλέον δέλεαρ: η παρουσία του Λούκα Μόντριτς. Την περασμένη Τετάρτη, σε ηλικία 37 ετών, 9 μηνών και 5 ημερών, το «δεκάρι» της Ρεάλ Μαδρίτης και της Κροατίας όχι μόνο έμεινε στον αγωνιστικό χώρο για 110 λεπτά, αλλά ήταν ο κορυφαίος παίκτης. Την ώρα που οι Ολλανδοί συνάδελφοί του -με μέσο όρο ηλικίας τα 25 χρόνια- πάθαιναν κράμπες και αποσύρονταν ασθμαίνοντας, ο Κροάτης αρχηγός έκανε τη διαφορά, σε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του με το εθνόσημο. Αρχοντας του γηπέδου και της μπάλας, σίγουρος, με εξαιρετικές επιλογές, πανταχού παρών και ουσιαστικός. Με την εξυπνάδα και την πείρα του πήρε το πρώτο πέναλτι για την ισοφάριση σε 1-1, αυτός έδωσε την ασίστ στον Πέτκοβιτς για το 3-2 και κατόπιν σκόραρε το πέναλτι για το τελικό 4-2. Ετσι επέτρεψε στον Ντάλιτς να τον κάνει αλλαγή πριν τελειώσει ο αγώνας για να σηκωθεί όλο το «Ντε Κάιπ» στο πόδι. Κροάτες και Ολλανδοί τον αποθέωσαν παρατεταμένα.

Κανείς δεν είναι τέλειος, όμως δύσκολα θα βρει κανείς έστω και έναν ποδοσφαιρόφιλο που να μη θαυμάζει τον Κροάτη αρχηγό ή, τουλάχιστον, να μην τον σέβεται. Ανέκαθεν ήταν υπόδειγμα επαγγελματισμού και ταπεινότητας. Βρίσκεται εδώ και χρόνια στην ελίτ, παραμένει εκεί με το σπαθί του, χωρίς κορόνες και παρατράγουδα, χωρίς να απαιτεί τα πρωτοσέλιδα. Η γενναιοδωρία της προσπάθειάς του μέσα στο γήπεδο στρέφει φυσιολογικά πάνω του τους προβολείς και εισπράττει το χειροκρότημα και τον ομόφωνο σεβασμό σε όποιο γήπεδο κι αν παίζει. Τέτοιες σκηνές είναι γνώριμες εδώ και χρόνια και θα γίνονται ολοένα συχνότερες μέχρι να βάλει ο ίδιος τέλος στην καριέρα του. Η οποία δείχνει να μην έχει τέλος. Σαν ένα τέλειο ηλιοβασίλεμα, με ήλιο που δεν δύει…

Οι ρυτίδες του προσώπου του δεν μπορούν να κρύψουν την ηλικία του, κάτι που όμως κάνει το σώμα του. Στο προπονητικό κέντρο της Ρεάλ Μαδρίτης έχουν να λένε για τις παραπάνω ώρες που περνάει στο γυμναστήριο ώστε να έχει αυτά τα θαυμαστά αποθέματα ενέργειας. Το 2018, σε ηλικία 33 ετών, υποστήριζε: «Πιστεύω ότι ακόμα μπορώ να δώσω πολλά, γιατί προσέχω τον εαυτό μου, εργάζομαι σκληρά και διατηρώ την επιθυμία να πετύχω πολλά. Οσο νιώθω έτσι, γιατί να μη συνεχίσω; Ισως έχω ακόμα δυο-τρία καλά χρόνια στα πόδια μου» – μια πρόβλεψη συντηρητική, όπως αποδείχτηκε.

Τον Ιανουάριο του 2022, τέσσερις μήνες μετά τα 36α γενέθλιά του, το θέμα ήταν πάλι το «μέχρι πότε». Και ο Κροάτης μαέστρος είχε εξομολογηθεί: «Ανέκαθεν απολάμβανα το ποδόσφαιρο, όμως τώρα περισσότερο από ποτέ, γιατί δεν ξέρω πόσο καιρό θα αντέξω στο επίπεδο αυτό. Κάνω ό,τι μπορώ για να συνεχίσω έτσι για μερικά χρόνια ακόμα». Από τότε όχι μόνο άντεξε, αλλά ανέβασε περισσότερο το επίπεδό του. Λίγους μήνες αργότερα, μαζί με τους συμπαίκτες του της Ρεάλ Μαδρίτης, υπέγραψαν έναν θρυλικό ευρωπαϊκό τίτλο με τις πιο εξωφρενικές ανατροπές που έχουν γίνει ποτέ μαζεμένες. Και ήταν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές.

Ο Χόρχε Βαλντάνο είχε πει για τον Μόντριτς: «Δεν κάνει το αδύνατο μέσα στο γήπεδο. Οταν πασάρει, τον βλέπεις και λες: “Αυτό θα είχα κάνει κι εγώ στη φάση αυτή”. Ομως κατόπιν συνειδητοποιείς ότι δεν θα μπορούσες να το κάνεις. Μόνο ο Μόντριτς μπορεί. Οταν η μπάλα περνάει από τα πόδια του, το παιχνίδι κυλάει αβίαστα…».

Για έναν τέτοιο παίκτη αξίζει το ταξίδι και το εισιτήριο του αγώνα, ακόμα και σε μια διοργάνωση όπως το Nations League που δεν έχει κερδίσει το κοινό. Σκέφτεται κανείς ότι είναι μία από τις τελευταίες εμφανίσεις του με τη φανέλα της Κροατίας. Η ίδια σκέψη βέβαια υπήρχε και μετά τον μουντιαλικό τελικό του 2018, όταν ο Μόντριτς κατέκτησε τον τίτλο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή της διοργάνωσης. Ομως ήταν παρών και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 όπου οδήγησε την ομάδα του στα ημιτελικά, ύστερα από επική πρόκριση σε βάρος της Βραζιλίας. Τότε που -σχεδόν συνομήλικος με τον πατέρα τού Ροδρίγο- παρηγορούσε τον «γιο» του επειδή αστόχησε σε πέναλτι…

Η Κροατία είναι μακράν η πιο εντυπωσιακή από τις ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες που προέκυψαν στη δεκαετία του ’90, μετά τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, της Σοβιετικής Ενωσης και της Τσεχοσλοβακίας. Και αύριο, στο «Ντε Κάιπ» του Ρότερνταμ, θα αγωνιστεί για το πρώτο τρόπαιο της νεαρής ιστορίας της. Το μοναδικό εμπόδιο που χωρίζει τον αρχηγό Λούκα Μόντριτς από την κούπα είναι η Ισπανία του Λουίς ντε λα Φουέντε – μια ομάδα που εδώ και 11 χρόνια προσπαθεί να αλλάξει σελίδα.

«Ο Μόντριτς θα μας βοηθήσει να πάρουμε την κούπα», είπε ο Ζλάτκο Ντάλιτς στους δημοσιογράφους μετά το τέλος του ημιτελικού της Τετάρτης. Οταν ο Κροάτης εκλέκτορας ρωτήθηκε για το μέλλον του αρχηγού του, απάντησε με ένα δεδομένο και μια συγκεκαλυμένη ευχή: «Ο Λούκα θα αποφασίσει μόνος του μετά το τέλος του Nations League. Ομως με αυτόν στην ομάδα, η ποιότητά μας ανεβαίνει κατακόρυφα. Είμαστε απείρως καλύτεροι…».