«Ολοι μας χρωστάμε στον ευεργέτη Μαραντόνα»

Είχαμε συναντηθεί στη Θεσσαλονίκη (2007), είχε συνοδεύσει την αγαπημένη του Καϊζερσλάουτερν για το παιχνίδι με τον Ηρακλή στα πρόθυρα της κατιούσας πορείας που ακολούθησε η προσωπική ζωή του Αντρέας Μπρέμε τα αμέσως επόμενα χρόνια. Δεν θα παραστήσουμε τους μετά Χριστόν προφήτες αλλά, αλήθεια, θυμηθήκαμε τη χαμηλών τόνων παρουσία του δίπλα μας, όταν λίγους μήνες μετά μάθαμε από τη Γερμανία πως για να εξασφαλίσει τα προς το ζην είχε γίνει ακόμη και καθαριστής κοινόχρηστων χώρων!

Ποιος; Ο παίκτης που έκρινε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου (Ιταλία, 1990), δικό του πέναλτι-απόδειξη παγωμένου αίματος στο 85’ του τελικού με την Αργεντινή έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Γκοϊκοετσέα, το κύπελλο στα χέρια των Δυτικογερμανών και τα δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια του Μαραντόνα.

Αμέσως μετά η γνωστή παρηγορητική-ερωτική αγκαλιά του έσφιξε τον ηττημένο Ντιέγκο, από την ίδια συγκλονιστική στιγμή είχε αρχίσει η συζήτησή μας, βράδυ, κοντά στον Λευκό Πύργο: «Στον Μαραντόνα όλοι μας, επαγγελματίες παίκτες σε όλο τον κόσμο, προπονητές, οπαδοί, όλοι μας του χρωστάμε επειδή χάρισμα σαν το δικό του ανέδειξε την μπάλα… Και αυτό ωφέλησε όλους όσοι ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο! Σε παρακαλώ, μη με ρωτήσεις κάτι για την προσωπική ζωή του και τις υπόλοιπες περιπέτειες του Μαραντόνα, δεν θα σου απαντήσω, ούτε θα πω “κρίμα” και άλλα τέτοια. Είναι δικό του θέμα».

● Δεν ήμουν διατεθειμένος! Χάρισμα σαν το δικό του έχει δικαίωμα ακόμη και στην αυτοκαταστροφή.

Εκείνος ξέρει καλύτερα. Εγώ είμαι ευγνώμων στην ίδια τη ζωή που αξιώθηκα να χαρίσω από το πόδι μου ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στην πατρίδα μου.

● Αυστηρό πέναλτι πάντως

«Αυστηρό»… Τι σημαίνει «αυστηρό»; Υπάρχει το γράμμα του κανονισμού και σύμφωνα μ’ αυτό ήταν πέναλτι. Τι με βάζεις να λέω τόσα χρόνια μετά; Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 ήταν αλήθεια λιγότερο θεαματικό από άλλες διοργανώσεις και αυτό έχει την εξήγησή του! Μπόρεσα να τη δώσω πολλά χρόνια μετά. Η εποχή του 1990 ήταν η αρχή της μείωσης των μεγάλων αποστάσεων ανάμεσα σε μεγάλες και μικρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις, εθνικές ομάδες και συλλόγους. Πιο ανταγωνιστικό το ποδοσφαιρικό θέαμα, λιγότεροι οι κενοί χώροι στα γήπεδα, εκεί που αναπτύσσονται δυνατότητες και τακτικές.

Μορφή του παιχνιδιού που διαρκεί έως σήμερα (σ.σ.: 2007) και όλα δείχνουν πως θα συνεχιστεί και μελλοντικά, οι λεγόμενοι «αδύναμοι» «μικροί» του ποδοσφαίρου έχουν πλέον -και θα συνεχίσουν να έχουν- μεγαλύτερη τύχη απέναντι σε μεγάλες, παραδοσιακές ποδοσφαιρικές δυνάμεις. Είπαν τότε πως «το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 ήταν ένα σοκ για τις μεγάλες δυνάμεις του ποδοσφαίρου». Αυτό δεν απέχει από την αλήθεια.