«Οταν φυσάει Βοριάς στη μικρή Σεβίλη…»

Την Κυριακή, σε χώρο του τοπικού δήμου επιφανή στελέχη, παίκτες, παράγοντες «του ένδοξου σήμερα και του νοσταλγικού χθες» (έκφραση από μικροφώνου του αντιδήμαρχου της Φρανκφούρτης) γιόρτασαν και πάλι λες και ο τελικός με τους Ρέιντζερς έγινε χθες. Με σαρκαστικές αναφορές και στους οικοδεσπότες Ανδαλουσιάνους. Τους «αφελείς που νόμισαν πως η πατροπαράδοτη φιλόξενη διάθεσή τους, παροιμιώδης στην Ισπανία, θα κατευνάσει τα πάθη των… εισβολέων, Γερμανών και Σκοτσέζων, συνήθως μεθυσμένων οπαδών;

Από την άλλη, ως γόνοι της Σεβίλης, μιας από τις πλέον λυρικές πολιτείες της Ιβηρικής χερσονήσου, γενικότερα της ηπείρου μας, όπου η υψηλή αισθητική μνημείων αλλά και σύγχρονων κατασκευών δεν σε αφήνει αδιάφορο, αντίθετα είναι ικανή να σε συνεπάρει, καλά έκαναν και συντάχθηκαν με τις καταβολές τους. Ακόμη κι αν, όπως υπαγόρευε η υποψιασμένη λογική, απέτυχαν να τιθασεύσουν σημαντικό ποσοστό οπαδών, όσοι μόλις και μετά βίας, βουτηγμένοι από το πρωί σε… ωκεανούς μπίρας, βρήκαν (ή, άλλοι τους βοήθησαν να βρουν), βράδυ Τετάρτης, τον δρόμο για το γήπεδο.

Θυμήθηκαν και γέλασαν δυνατά απόγευμα Τρίτης, την προηγούμενη του τελικού, στο παλάτι «Ντουένιας», υποβλητικό κτίσμα του 15ου αιώνα. Η ξεναγός, δημοτική υπάλληλος, όπως ακούσαμε από τον Κάρστεν Φλοχ, Γερμανό δημοσιογράφο, παρόντα στην ίδια πεζοπορία, «ευγενέστατη μα και αμήχανη μετά τα πρώτα, χωρίς αιτία, δυνατά γέλια Γερμανών και Σκοτσέζων οπαδών που ήταν ανάμεσα στα μέλη του γκρουπ» παρακάλεσε «μην αγγίζετε, μη φθείρετε τους ζωγραφισμένους τοίχους του παλατιού, εδώ γεννήθηκε και ο μεγάλος ποιητής μας Αντόνιο Ματσάδο»… Σιωπή και… «Τι θέση έπαιζε αυτός, χαφ ή επιθετικός;» ρώτησε ευτραφής Γερμανός με κασκόλ της Αϊντραχτ και τατουάζ σε όλο το σώμα του. Συνετίστηκε από τους συνοδούς του και όταν, προς το τέλος της ανώδυνης κατά τα άλλα ξενάγησης, Σκοτσέζα, οπαδός μεν φιλομαθής δε, επιβεβαίωσε γνωστό στίχο του Ματσάδο, ήταν η σειρά άλλου Γερμανού «κόκκινου από την μπίρα» να σχολιάσει: «Πόσες μπίρες είχε πιει ο ποιητής σας πριν γράψει κάτι τέτοιο;».

Ο γνωστός στίχος του Ματσάδο που όπως μάθαμε έχει μελοποιηθεί: «Η σελήνη κρέμεται σαν πουλάκι από κρουστάλι στον ουρανό». Εμπνευσμένος στίχος. Αλλά όταν «μιλάει» η μπίρα που πίνεις ακόμη και για πρωϊνό, τότε… Αλλά, μικρό το κακό «αφού συνυπήρχαν Γερμανοί και Σκοτσέζοι οπαδοί αλλά δεν άνοιξε μύτη», όπως ακούσαμε.

Ξύλινη πρωτοπορία και ανάμνηση

Επανέφεραν την, ούτως ή άλλως νωπή, μνήμη της ξενάγησης, το πρωινό της ίδιας μέρας κι ενώ τα μιλιούνια Σκοτσέζων και Γερμανών έφταναν στη Σεβίλη. Τότε, μεσήλικας Σκοτσέζος έλεγε γύρω του: «Δεν έχω χάσει σπουδαίο παιχνίδι μας τα τελευταία τριάντα χρόνια, όπου κι αν έγινε αυτό». Ακόμη κι όταν το 2012 ο σύλλογος της Γλασκόβης, λόγω χρεών, υποβιβάστηκε στην τέταρτη(!) κατηγορία; «Ακόμη και τότε, τις αγάπες σου τις ακολουθείς σε χαρές και σε λύπες». Ο ίδιος, λοιπόν, απεφάνθη: «Τούτο το ξύλινο κατασκεύασμα μου θυμίζει το πρώτο γήπεδο των Ρέιντζερς, όπως μου το είχε διηγηθεί ο παππούς μου». «Ξύλινο κατασκεύασμα»; Το «Σετάτ ντε Σεβίγια», έργο του 2011 από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Γιούργκεν Μάγερ, ένα από τα πλέον πρωτοποριακά, χωρίς να στερείται υψηλής αισθητικής, σύγχρονα ευρωπαϊκά κτίρια στο κέντρο της χιλιοτραγουδισμένης Σεβίλης;

Τα δυο περιστατικά, μεταξύ άλλων, σχολιάστηκαν με πνευματώδη τρόπο από παραγωγό του τοπικού ραδιοφώνου, λίγες ώρες πριν από την έναρξη του τελικού: «Καλά λένε πως το ποδόσφαιρο εμπνέει και πολιτισμικές ζυμώσεις! Καλωσορίζουμε, Γερμανούς και Σκοτσέζους… εκτιμητές της πολιτιστικής κληρονομιάς μας, αρκεί να μας προσφέρουν θέαμα στο γήπεδο και να συνυπάρξουν ειρηνικά στην πόλη μας».

Λογική η αγωνία, απόβαση ήταν η παρουσία περισσότερων των 200.000 οπαδών των δύο ομάδων. Εν γνώσει τους (πού να βρεθεί γήπεδο παρόμοιας χωρητικότητας;) πως οι περισσότεροι δεν θα έμπαιναν στις εξέδρες για να δουν από κοντά τις αγαπημένες ομάδες τους. Τότε γιατί πήγαν στη Σεβίλη; Οπως αποδείχτηκε: και για να εκφράσουν εικαστικές, γενικότερα πολιτιστικές ανησυχίες (μην παίρνετε τοις… μετρητοίς λέξεις και έννοιες που μόλις διαβάσατε) με αφορμή το κάλλος τοπικών ερεθισμάτων.

Ως τη στιγμή που λύθηκε «Το μυστήριο με το αόρατο πέναλτι». Αυτός είναι ο τίτλος γνωστού βιβλίου του Ισπανού (σύμπτωση;) συγγραφέα Ρομπέρτο Σαντιάγο (Εκδόσεις Πατάκη): «Οταν φυσάει ο Βοριάς στη μικρή Σεβίλη, μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Να εξαφανιστούν τα σημεία του πέναλτι στο γήπεδο. Γι’ αυτό, ποδοσφαιρόνια, προσοχή όταν φυσάει Βοριάς», διαβάζουμε στο ίδιο βιβλίο. Προφητεία του τελικού που είδαμε και εξακολουθεί, μέρες μετά, να θρέφει τον ενθουσιασμό των κατοίκων-οπαδών της Φρανκφούρτης…