«Παράγκα»… made in Εuro!

Η καθίζηση του Παναθηναϊκού την τελευταία 10ετία έχει επηρεάσει αρνητικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του πρωταθλήματος και έχει στερήσει από το ελληνικό ποδόσφαιρο τη δυνατότητα μιας πιο αξιοπρεπούς εκπροσώπησης σε διεθνές επίπεδο, όπου η ιστορική ομάδα, με την «κανονική» της μορφή, έχει καταγράψει διαχρονικά μια εξαιρετική πορεία και του έχει προσφέρει αρκετούς πόντους! Το περίεργο είναι ότι η ομάδα του «τριφυλλιού», αντί να περιβάλλεται με απόλυτο σεβασμό από τους θεσμικούς παράγοντες, ώστε να μπορέσει να ξαναβρεί σύντομα τον… σωστό βηματισμό της, πολλές φορές συμβαίνει το εντελώς αντίθετο και μεταβάλλεται σε «σάκο του μποξ», δεχόμενη απανωτά χτυπήματα, κυρίως από «πειραγμένες» σφυρίχτρες και την αδυναμία των εποπτικών οργάνων να επιβάλουν τις ανάλογες κυρώσεις, αλλά και της «πράσινης» διοίκησης να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και ν’ απαιτήσει, όχι κάποια εύνοια, αλλά ίση μεταχείριση και σεβασμό στην ιστορία του συλλόγου και την προσφορά του στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Το ερώτημα είναι αν ήταν μόνο η «πολυσυζητημένη» κόκκινη κάρτα στον «Πανθεσσαλικό», που προκάλεσε την αφύπνιση στα λεγόμενα «ανώτερα κλιμάκια» της διοίκησης του ΠΑΟ, όπως γράφτηκε, ότι προκάλεσε την απόφασή της να άρει την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπο του αρχιδιαιτητή Κλάτενμπεργκ. Όσο αστεία κι αν χαρακτηρίστηκε αυτή η περιβόητη κάρτα που χρειαζόταν… άδεια ευρεσιτεχνίας για να βγει, άσχετα από τις προσπάθειες κάποιων, μεταξύ των οποίων και αποκαλούμενοι καθηγητές διαιτησίας (αλήθεια, μας έχει πει κανείς πώς απονέμονται οι συγκεκριμένοι τίτλοι;), να μας πείσουν ότι ήταν σύμφωνη με το «γράμμα των κανονισμών», χωρίς να μας εξηγήσουν ΠΟΙΟΣ έπρεπε να την πάρει: Αυτός που τελικά «κοκκινίστηκε», ενώ είχε τον έλεγχο της μπάλας και προσπαθούσε να αποφύγει το αντικανονικό και με τα δύο πόδια τάκλιν του αντιπάλου του, που μόνο την απομάκρυνση της μπάλας δεν είχε στόχο και έπεσε σαν καμικάζι πάνω του με συνέπεια να χάσει την ισορροπία του και πέφτοντας να τον πατήσει στο πόδι. Γιατί και αν υποτεθεί ότι το πάτημα ήταν ηθελημένο, όπως ειπώθηκε από τους «σοφούς» που ανέλυσαν την επίμαχη φάση, κατά το δοκούν κι όπως τους βόλευε, αρκεί να αποδείξουν ότι εκτός των άλλων, είναι και κόντρα στο… όπου φυσάει ο άνεμος (Ο.Φ.Α.) για να τα ‘χουμε με όλους καλά και το κεφάλι μας ήσυχο, ίσως γιατί ήσαν βέβαιοι για την… αφωνία της «πράσινης» διοίκησης και ότι ως συνήθως, δεν πρόκειται να υπάρξει αντίδραση από μέρους της.

Δεν ξέρω τελικά αν ήταν η συγκεκριμένη φάση που προκάλεσε το «ξέσπασμα οργής» στα διοικητικά κλιμάκια του ΠΑΟ και αυτό που τους ανάγκασε να αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του Άγγλου αρχιδιαιτητή ή έχουν ενδείξεις ότι κάποιοι από τους ξένους διαιτητές που έρχονται στην Ελλάδα και τυγχάνουν της απόλυτης επιλογής του Κλάτενμπεργκ, δε σφυρίζουν ανεπηρέαστα και με τις διαιτησίες τους συντελούν, ίσως και άθελά τους, στη δημιουργία και νέας «παράγκας», με άλλα… υλικά αυτή τη φορά, και μάλιστα… made in Euro, έτσι, για να μη δημιουργούνται υποψίες. Αρκεί να μη δούμε να έρχονται διαιτητές, και μάλιστα από άλλες ηπείρους, όπως εκείνος ο περιβόητος του αγώνα Τυνησίας – Μαλί (0-1) για το Παναφρικανικό Κύπελλο που σφύριξε τη λήξη όχι μόνο μία, αλλά δύο και τρεις φορές…