Στο ίδιο έργο θεατές. Ή, αλλιώς, ακόμη ένα ράβε-ξήλωνε προ των πυλών. Αλλο ένα καλοκαίρι έφτασε, άλλη μια σαρωτική αλλαγή του έμψυχο δυναμικό του Παναθηναϊκού έρχεται. Ολα δείχνουν ότι οδηγούμαστε σε διψήφιο αριθμό αποχωρήσεων και δεν αποκλείεται στο τέλος να φτάσουμε και σε διψήφιο αριθμό μεταγραφών.
Αυτό ήταν, είναι και θα είναι μεγάλο πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό. Το γεγονός ότι κάθε σεζόν αλλάζει το ρόστερ κατά πολύ μεγάλο ποσοστό και αυτοί που έρχονται φεύγουν μετά από λίγους μήνες, διότι αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Και η ζωή συνεχίζεται. Τα χρήματα ουσιαστικά πέφτουν σ’ ένα βαρέλι δίχως πάτο και η ομάδα είναι κάθε… πέρυσι και καλύτερη.
Το πρώτο βασικό συστατικό για να φτιάξεις μια ομάδα με σταθερότητα, με συνοχή, είναι να έχεις έναν σταθερό κορμό 14-15 παικτών και κάθε χρόνο να κάνεις λίγες και στοχευμένες προσθαφαιρέσεις με στόχο τη σταδιακή ποιοτική αναβάθμιση εκεί που υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη. Και όχι αυτό που κάνει εδώ και μία δεκαετία ο Παναθηναϊκός, αλλάζοντας κάθε χρόνο πλάγιους μπακ, στόπερ, χαφ, εξτρέμ, φορ, τους πάντες και τα πάντα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Παναθηναϊκός από το καλοκαίρι του 2012 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2021 έχει πραγματοποιήσει 111 μεταγραφές!
Δέκα ολόκληρες ενδεκάδες, καταστρατηγώντας κάθε κανόνα του αθλήματος περί χημείας, συνοχής, συνέχειας, κορμού. Το αγωνιστικό τμήμα του συλλόγου περισσότερο θύμιζε και θυμίζει πουλόβερ που ολοένα το ξήλωναν, το έραβαν και πάλι από την αρχή, παρά ποδοσφαιρική ομάδα του υψηλού επαγγελματικού επιπέδου.
Ετσι, ομάδα δεν φτιάχνεις. Και γι’ αυτό και για φέτος υπάρχει μεγάλη αμφιβολία κατά πόσο ο Παναθηναϊκός τη νέα περίοδο θα είναι ανταγωνιστικός.
Μία ζαριά κάθε χρόνο
Ουσιαστικά είναι σαν ο Αλαφούζος να ρίχνει μία ζαριά κάθε χρόνο για τον Παναθηναϊκό. Αν φέρει εξάρες, κάτι γίνεται. Αν δεν φέρει εξάρες, όμως, συμβαίνει αυτό που βλέπουμε να γίνεται τα τελευταία χρόνια. Συνεχείς αλλαγές σε πρόσωπα και μεγάλες αποζημιώσεις για να «σπάσουν» συμβόλαια παικτών που πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Και μπορεί κάποιοι να μην έκαναν, αλλά μπορεί και κάποιοι άλλοι να έκαναν αλλά στον Παναθηναϊκό να μη φάνηκαν ποτέ.
Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Ο Λουτσιάνο, για παράδειγμα, ήρθε πριν από λίγα καλοκαίρια και έφυγε κακήν κακώς, σε μια τραγελαφική εποχή όπου υπήρχαν τεράστια οικονομικά προβλήματα, αλλά και με τους τότε ανθρώπους του Παναθηναϊκού να εκτιμούν ότι «δεν κάνει». Ο Βραζιλιάνος φορ πήγε στην πατρίδα του, κάνει «παπάδες», έχει εκτοξεύσει τη χρηματιστηριακή αξία του και απέδειξε ότι εδώ τον κατάπιε η άρρωστη κατάσταση που βιώνει ο Παναθηναϊκός οργανισμός.
Ελπίδα ο Γιοβάνοβιτς
Μέσα σ’ αυτό το νέο μεγάλο κύμα αλλαγών που έρχεται (και) φέτος στο ρόστερ, υπάρχει μία και μοναδική ελπίδα: ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ολοι όσοι τον γνωρίζουν προπονητικά λένε ότι πρόκειται για έναν σοβαρό τεχνικό που ξέρει τι θέλει, έναν προπονητή που βρίσκει τρόπους για να αξιοποιεί το υλικό που έχει στα χέρια του. Με αυτό το σκεπτικό, λοιπόν, μπορεί στη διάρκεια της προετοιμασίας να δούμε ανατροπές με παίκτες που τώρα βρίσκονται με το ενάμισι πόδι έξω από το Κορωπί.
Είναι πιθανό ο Σέρβος τεχνικός να κρίνει στη διάρκεια της προετοιμασίας ότι κάποιοι παίκτες, που πέρυσι δεν έδειξαν τίποτα, μπορούν να βοηθήσουν την ομάδα, να βρουν ρόλο και να δείξουν πράγματα που δεν μπόρεσαν να δείξουν την περασμένη σεζόν. Αυτό το έχει κάνει στο παρελθόν ο Γιοβάνοβιτς σε όσες ομάδες έχει δουλέψει. Είναι πιθανό να το κάνει και τώρα στον Παναθηναϊκό.
Συνεπώς, με τον Γιοβάνοβιτς ο Παναθηναϊκός ελπίζει ότι θα αξιοποιηθούν παίκτες που πέρυσι έπαιξαν λίγο ή ελάχιστα, αλλά το πιο ενθαρρυντικό είναι ότι οι πληροφορίες που τον συνοδεύουν για τον τρόπο που κάνει τις μεταγραφές αναφέρουν ότι τις περνάει από τέτοιο κόσκινο που το ρίσκο αποτυχίας μειώνεται σημαντικά.
Οσοι γνωρίζουν καλά τον Σέρβο, μιλούν για έναν άνθρωπο που για να δώσει την έγκρισή του για την απόκτηση ενός παίκτη θα πρέπει προηγουμένως να το έχει ψάξει πολύ. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν βρει κάτι καλύτερο από αυτό που έχει, θα προτιμήσει να μην πάρει κάποιον παίκτη σε μια θέση που έχει ανάγκη, παρά να πάρει έναν άλλον με μεγάλο ρίσκο και το επόμενο καλοκαίρι να βρεθεί στην πόρτα της εξόδου.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι η μοναδική ελπίδα του Παναθηναϊκού στο νέο διαφαινόμενο ράβε-ξήλωνε, που μόνο κακό κάνει μέχρι τώρα στην ομάδα και την εμποδίζει να εξελίσσεται, να βελτιώνεται και να αποκτά στέρεα θεμέλια, με αποτέλεσμα απανωτές καταστροφικές σεζόν, όπως αυτή που τελείωσε και άφησε την ομάδα εκτός Ευρώπης.
Σε θεωρητικό επίπεδο μοιάζει θετικό το γεγονός ότι το «τριφύλλι» επέλεξε έναν έμπειρο προπονητή, μετρημένο, που ξέρει τι θέλει, που δεν του αρέσουν οι φανφάρες, αλλά η δουλειά. Εναν προπονητή που δεν έχει κάνει ποτέ στο παρελθόν μεταγραφές απλώς για να τις κάνει και που ξέρει ότι ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν αντέχει άλλη χρονιά με την ομάδα να μην είναι ανταγωνιστική.
