Θες επειδή θέλουμε (αν όχι πασχίζουμε) για το ατόφιο εν μέσω ηθικών και άλλων πανδημιών, όσων προϋπήρξαν αλλά και θα έπονται της συνώνυμης υγειονομικής… Θες επειδή σπανίζουν δημόσια πρόσωπα κάθε ιδιότητας που εκφράζουν λαϊκούς πόθους… Σίγουρα επειδή η δυναμική του ποδοσφαίρου-βιώματος ανακαλεί στη μνήμη την αθωότητα του παιχνιδιού. Ολα τούτα συν τα παράγωγά τους μας ώθησαν, αρχικά, να πούμε «μπράβο» στον Πιερ Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ. Και ακαριαία μετά, πιστέψτε μας, μακριά από τον ψυχρό υπολογιστή αλλά με ένα στυλό στο χέρι, πάνω σε χαρτί όπως τότε, μαθητούδια στο σχολείο ή στις εφημερίδες πριν από κοντά 40 χρόνια, όταν ακόμη ήταν συχνή η χρήση του χειρογράφου ώστε να αποτυπώσουμε το ρεπορτάζ, τα λόγια του γέννησαν νοσταλγία.
Ο Αφρικανός, γεννημένος στην Γκαμπόν, όχι απλός παίκτης αλλά αρχηγός και πρώτος σκόρερ της Αρσεναλ, είτε από ενοχές (σ.σ.: μάλλον όχι) είτε από συνείδηση, απάντησε με… λογοτεχνική διάθεση σε δύο φίλους του, Αγγλο και Αφρικανό, δημοσιογράφους το απόγευμα της Δευτέρας. Είχε προηγηθεί ο εκνευρισμός του προπονητή του Μίκελ Αρτέτα επειδή ο Ομπαμεγιάνγκ άργησε «και πάλι» να πάει στο ξενοδοχείο όπου κατέλυσε η αποστολή για το λονδρέζικο ντέρμπι με την Τότεναμ. Αποφάσισε να τον αφήσει στον πάγκο, δήλωσε «τι κι αν νικήσαμε την Τότεναμ, οφείλουμε να πολεμήσουμε τη χαλαρή διάθεσή μας στα αποδυτήρια αν θέλουμε να πρωταγωνιστούμε».
Ο Ομπαμεγιάνγκ γλίτωσε την τιμωρία από τον προπονητή του και πήρε… άφεση αμαρτιών.
Ρωτήθηκε λοιπόν «τι συνέβη με τον Αρτέτα;» και όπως μάθαμε από τον Ομάμ Μπαγέντ, τον Αφρικανό δημοσιογράφο, τον έναν από τους δύο που ζήτησαν να μάθουν τα νέα από τα αποδυτήρια, απάντησε: «Δεν φταίμε σε τίποτα ούτε εγώ ούτε ο προπονητής μου. Φταίει πως έχουμε αφήσει πίσω μας την αληθινή φύση και του ποδοσφαίρου όπως και πολλών άλλων δραστηριοτήτων στις μέρες μας».
Πλειοδοσία
Τα λόγια του επέτρεψαν να καλπάσει η σκέψη μας. Παίκτες-σφάγια στον βωμό της υποχρεωτικής επιτυχίας μακριά από την έννοια, την κυριολεξία του παιχνιδιού. «Πλειοδοσία επιτυχίας», αυτή τη σκέψη μόλις κάναμε, αλήθεια πόσο εξουθενωτικό, παράλογο ηχεί αυτό που επιβάλλεται ως κανόνας-τυπική υποχρέωση του επαγγελματισμού, ουσιαστικά, όπως μαρτυρούν αντιδράσεις κυρίως ποδοσφαιριστών μα και εμπλεκομένων άλλων ιδιοτήτων, χωρίς να νoιάζονται για τον ανθρώπινο παράγοντα. Πάνε δέκα χρόνια από τότε που ο Ομπαμεγιάνγκ, σε σχολείο της γενέτειράς του Γκαμπόν όπως είχαμε διαβάσει στην εφημερίδα «Equipe», είχε πει σε μαθητές «μη ζηλεύετε τη δόξα, μάθετε την αγάπη!». Μαζί με την, πάγια από τότε μέχρι σήμερα, παροχή οικονομικής βοήθειας εκ μέρους του προς τη γενέτειρά του, συνηθίζει ν’ ανακαλεί, με δηλώσεις που παραπέμπουν σε δημόσιες παρεμβάσεις, στη συνείδηση όσων τον περιβάλλουν «τον λάθος δρόμο που έχουν πάρει τα πράγματα στον σύγχρονο κόσμο».
Πολυπλοκότητα, αντανάκλαση
Ο εξουθενωτικός επαγγελματισμός και στο ποδόσφαιρο, συνώνυμος συχνά ανελέητου ανταγωνισμού, είναι απόδειξη. Νοσταλγός κι αυτός, μαζί μας, της πολυπλοκότητας του ποδοσφαίρου που αναλύεται σε αντανακλάσεις λαϊκών προσδοκιών, του θεάματος που, σύμφωνα με το αγαπημένο πόνημα του Ντέσμοντ Μόρις, «έχει τάσεις, χαρακτηριστικά του πρωτόγονου κυνηγιού», του αρχικού μύθου του που διαπερνούσε τις κοινωνικές τάξεις και τα στεγανά τους. Και όχι βέβαια του βιομηχανοποιημένου, συχνά απωθητικού παιχνιδιού που βλέπουμε σήμερα παρά τις… απέλπιδες προσπάθειες των Μέσι και Ρονάλντο της εποχής μας.
Αναπαύσου εν ειρήνη, Ντιέγκο, σ’ ευχαριστούμε…
