Πέναλτι = κλοπή σκέψης!

Χαστούκια ήταν οι λέξεις του Σωκράτη Διούδη προς τον διαιτητή Γιώργο Κομίνη πριν ο Βαλμπουενά εκτελέσει το πέναλτι… Νίκη εν μέσω συντριβών! «Εγώ θα το πιάσω το πέναλτι, μη δώσεις επανάληψη…» είπε, όχι μόνο στον «άρχοντα» που κατηγορείται πως φέρει ιδιότητες υποτακτικού, αλλά και προς τους γεννήτορες της αφόρητης δυσοσμίας του ποδοσφαίρου μας… Οσων συχνότερα συντρίβουν άδολες παρουσίες ως γραφικές… Οποιος ήδη απάντησε πως η τωρινή ομάδα του Διούδη ήταν στο παρελθόν καθισμένη στο σκαμνί, επίσης για έλεγχο του παρασκηνίου όπως ο σημερινός «αιώνιος» αντίπαλος, δίκιο θα έχει… Κύκλους και μάλιστα αναμενόμενους, συχνά ομόκεντρους, κάνει η ζωή μας στα εγχώρια γήπεδα, αλήθεια είναι…

Του το είπε και το ‘κανε, το έπιασε λοιπόν ο Διούδης! Ο σοφιστής Εδουάρδο Γκαλεάνο, εκτάκτως, διαψεύστηκε: «Εκεί που πατάει ο τερματοφύλακας, χορτάρι δεν φυτρώνει!» έχει αποφανθεί ο Ουρουγουανός -και- αναλυτής της καθημερινής βιωματικής εμπειρίας…

Ελκυστικό θέμα, με προφανείς αλλά και περισσότερο αποκαλυπτικές, όσο κι αν μοιάζουν μόνο αλληγορικές, διαστάσεις για την ψυχολογία, γενικότερα τη στάση ζωής ενώπιον τελεσίδικης ώρας… «Penalty» στ’ αγγλικά σημαίνει «ποινή»! Αφού λοιπόν είναι εκτέλεση «ποινής», με τον παίκτη-εκτελεστή πρόσωπο με πρόσωπο απέναντι στον τερματοφύλακα, παραπέμπει σε… εκτελεστικό απόσπασμα! Η αγωνία; Αμοιβαία! Αν και κάθε τερματοφύλακα που τρώει γκολ από την άσπρη βούλα ποτέ κανείς δεν τον έχει κατηγορήσει για το γκολ που δέχτηκε… Οταν, πριν από δεκάδες χρόνια, έπεσε στα χέρια μας το γνωστό βιβλίο του Πίτερ Χάντκε «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι» είπαμε πως αληθινή αγωνία έχει ο, ευρισκόμενος σε πλεονεκτική θέση, παίκτης… Οι συνθήκες τον ευνοούν, είναι έτοιμος να σουτάρει αφύλακτος με το άνοιγμα πλάτους εφτά μέτρων και 32 εκατοστών και ύψους δύο μέτρων και 44 εκατοστών μπροστά του, αυτός λοιπόν, χωρίς δικαιολογία αποτυχίας, κατέχει την αγωνία και όχι τόσο ο τερματοφύλακας… Κανείς δεν θα του προσάψει πως δεν απέκρουσε! Τον εκτελεστή «πνίγει» η ευθύνη!

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως ο τερματοφύλακας είναι αμέτοχος της κατάληξης… Κάθε άλλο! Στις 5 Μαρτίου ο Ολλανδός τερματοφύλακας της Νόριτς, Τιμ Κρουλ, μετά το 0-0 στα 120’, έπιασε δύο πέναλτι παικτών της Τότεναμ. Πριν από τις εκτελέσεις έσκυψε και ήπιε νερό από το μπουκάλι που είχε σφηνώσει στα δίχτυα, θαυματουργό αλήθεια, το… ίδιο μπουκάλι! Κοινό, πλαστικό ήταν αλλά στην κορυφή του είχε δέσει γύρω από το στόμιο χαρτί με σημειώσεις για τον τρόπο που εκτελεί πέναλτι κάθε παίκτης του αντιπάλου. Μαζί με την… ανανεωτική γουλιά νερού διάβαζε τις συνήθειες του παίκτη που ήταν έτοιμος να σουτάρει, σε δύο περιπτώσεις του… έκλεψε τη σκέψη, πρόκριση της Νόριτς στους «οχτώ» του κυπέλλου! Με την Εθνική Ολλανδίας (Π. Κύπελλο 2016) ο Φάν Χάαλ τον έβαλε αλλαγή απέναντι στην Κόστα Ρίκα στο τέλος της παράτασης (!) του προημιτελικού, απέκρουσε δύο πέναλτι. Πρόκριση από τα χέρια του στα ημιτελικά!

Ο Πετρ Τσεχ προτιμούσε να φορά «εμφάνιση χρώματος πορτοκαλί επειδή το ίδιο χρώμα αποσπά τον παίκτη και τον αναγκάζει να στείλει την μπάλα πάνω μου…». Ο Νίκος Χρηστίδης, τερματοφύλακας του Αρη (1964-1976), της ΑΕΚ(1976-1982) και της Εθνικής (26 συμμ., 1964-1978) με ειδίκευση στην εξουδετέρωση πέναλτι, είχε προσωπική στρατηγική: «Φρόντιζα να ξέρω τον τρόπο του αντίπαλου παίκτη που εκτελούσε… Εκανα λοιπόν μικρή κίνηση πάνω στη γραμμή, έγερνα προς την αντίθετη γωνία απ’ αυτή που ήξερα ότι συνήθως σουτάρει και έπεφτα στην άλλη! Αν δεν ήξερα πώς εκτελεί, τον κοιτούσα επίμονα στα μάτια, του προκαλούσα σύγχυση και αμέσως εκείνος κοιτούσε τη γωνία όπου θα μου έστελνε την μπάλα! Σπάνια η μπάλα θα πάει αντίθετα απο την τελική κίνηση του ποδιού…». Ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς; Είχε άλλη διέξοδο, του το επέτρεπε βέβαια η τεχνική κατάρτιση που διέθετε: «Το πιο καλό πέναλτι είναι να στείλεις την μπάλα σε μια απ’ τις γωνίες, στο πλαϊνό δίχτυ!». Ενώ το σουτ-αστραπή, συνδυασμός τεχνικής και δύναμης, του Δημήτρη Σαραβάκου έδινε, φυσική ιδιότητα της ταχύτητας είναι αυτή, πρόσθετο βάρος στην μπάλα, άρα και… πρόσθετη δυσκολία στον τερματοφύλακα!

Οι επιστήμονες; Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία των πανεπιστημιακών ερευνητών στην Αγγλία «το 65-75% των πέναλτι καταλήγουν γκολ, σίγουρα όταν η μπάλα πάει ψηλά στη μία από τις δύο γωνίες και ένα μέτρο κάτω από το δοκάρι». Οι ομόλογοί τους στο Πανεπιστήμιο Τζον Μουρς του Λίβερπουλ τονίζουν ότι «για να μπει σίγουρα γκολ, ο παίκτης πρέπει να σουτάρει από το πέναλτι με γωνία 20-30 μοιρών και με ταχύτητα 25-29 μέτρων το δευτερόλεπτο!».

Σε έρευνα της «Εφ.Συν.» (2016) ο ομοιοπαθητικός-προγεννητικός ψυχοθεραπευτής Παναγιώτης Ψαρρός είχε…κεραυνοβολήσει την κοινή λογική: «Οπως για όλους μας, έτσι και για τον ποδοσφαιριστή το καθοριστικό σημείο είναι αν στον τοκετό είχε γίνει η σύνδεση του βρέφους με τη μητέρα! Δηλαδή αν υπάρχει σύνδεση του παιδιού με το μητρικό σώμα ώς και τη στιγμή που σταματά να πάλλεται ο ομφάλιος λώρος, όπως πρέπει να γίνεται, και όχι ο ομφάλιος λώρος να κόβεται νωρίτερα, όπως συνήθως συμβαίνει… Αν η ίδια σύνδεση υπήρχε ώς την αναγκαία φάση του τοκετού, ο παίκτης που θα σουτάρει μπορεί ν’ αναγνωρίσει από τα μάτια και τη στάση του τερματοφύλακα τις ανασφάλειές του ενώ περιμένει την μπάλα, άρα έτσι επιλέγει τον κατάλληλο τρόπο για να σουτάρει!».