Να ‘χα χίλια μάτια…

Η παρθενική εμπειρία της Αταλάντα στο Τσάμπιονς Λιγκ ξεκίνησε σαν εφιάλτης, αλλά συνεχίζεται σαν ένα απολαυστικό παραμύθι. Η απειρία αλλά και ο τρόπος προσέγγισης του παιχνιδιού,έφεραν την ιταλική ομάδα να έχει τρεις ήττες στα ισάριθμα πρώτα ματς των ομίλων και μάλιστα με μόλις δύο γκολ ενεργητικό, κάτι που παραξενεύει, όπως θα δούμε παρακάτω. 

Τέσσερα ματς αργότερα, η Αταλάντα είναι με το ένα πόδι στα προημιτελικά της διοργάνωσης. Πήρε μια ισοπαλία κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι, νίκησε Ντινάμο Ζάγκρεμπ και Σαχτάρ περνώντας στην επόμενη φάση και προχθές επικράτησε με 4-1 της Βαλένθια. 

Ολα τα εύσημα αποδίδονται στον Τζαν Πιέρο Γκασπερίνι. Ο 62χρονος προπονητής μπορεί να μην έκανε την αναμενόμενη καριέρα, όμως η δεκαετία που πέρασε στα τμήματα υποδομής της Γιουβέντους, «κούμπωσαν» στα όσα θέλει να κάνει στην Αταλάντα. Σε αντίθεση με τον συντηρητικό τρόπο που παίζουν οι περισσότερες ιταλικές ομάδες, η Αταλάντα είναι η εφαρμογή της φράσης «όσα βάλουμε και όσα φάμε». Το 3-4-1-2, που χρησιμοποιείται μόνο με πολύ μικρές παραλλαγές, παρέχει υποτίθεται αμυντική ασφάλεια, αλλά με τους παίκτες που έχει στη διάθεσή του, μετατρέπεται σε μια «φονική μηχανή» σκοραρίσματος. 

Η «Θεά» του Μπέργκαμο έχει σκοράρει φέτος 76 γκολ (63 στο πρωτάθλημα, 12 στην Ευρώπη και ένα στο Κύπελλο) και διαθέτει την τρίτη καλύτερη επίθεση στην Ευρώπη, στο υψηλό επίπεδο. Μόνο η Μάντσεστερ Σίτι και η Παρί Σεν Ζερμέν έχουν ανώτερη συγκομιδή στα γκολ. Μάλιστα, τα 76 τέρματα τα έχουν σημειώσει 18 διαφορετικοί ποδοσφαιριστές, δείγμα του πλουραλισμού. Για παράδειγμα, προχθές σκόραρε δις ο Ολλανδός Χατεμπόερ, ο δεξιός μπακ της ομάδας, που στο σύστημα του Γκασπερίνι καλύπτει όλη την πτέρυγα. 

Αυτός ο παρορμητικός τρόπος που παίζει η Αταλάντα, της δημιουργεί και ανάλογα προβλήματα στην άμυνα. Για παράδειγμα, η Βαλένθια βρήκε τρόπο να σκοράρει, ενώ έχασε και άλλες ευκαιρίες που θα έκαναν ντέρμπι τη ρεβάνς του «Μεστάγια». 

Φαίνεται πως το περσινό επίτευγμα της Αταλάντα μπορεί να επαναληφθεί, καθώς και φέτος η ομάδα είναι τέταρτη στη Σέριε Α, στο +6 από τη Ρόμα. Ετσι δικαιώνονται τόσο η δουλειά του Γκασπερίνι όσο και η επιλογή του να παραμείνει στην ομάδα. Το καλοκαίρι η Μίλαν τού είχε ρίξει στο τραπέζι μια πολύ δελεαστική πρόταση, όμως αυτός την αρνήθηκε για να συνεχίσει το έργο του στο Μπέργκαμο. 

Ενα έργο που στην Ευρώπη έχει διπλό βαθμό δυσκολίας. Διότι η έδρα της Αταλάντα δεν έχει πάρει άδεια από την UEFA και έτσι η ομάδα χρησιμοποιεί το Σαν Σίρο του Μιλάνου, περίπου 50 χιλιόμετρα μακριά. Οι -έτσι κι αλλιώς- λίγοι οπαδοί των «νερατζούρι» αναγκάζονται να πηγαίνουν στη μεγαλούπολη για να δουν τα ιστορικά ματς.

Το Μπέργκαμο έχει 120.000 κατοίκους και αν αναλογιστούμε πως υπάρχουν κάποιοι που δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο ή υποστηρίζουν άλλη ομάδα (τις γειτονικές και μεγάλες Μίλαν, Ιντερ ή τη Γιουβέντους που έχει οπαδούς σε όλη τη Βόρεια Ιταλία), τότε η παρουσία τους κρίνεται συγκλονιστική, σε σημείο που αδειάζει η δική τους πόλη. Στα παιχνίδια των ομίλων στο γήπεδο μαζεύονταν 25.000-30.000 άνθρωποι, ενώ την Τρίτη κόπηκαν 44.000 εισιτήρια! Κι αν η Αταλάντα ολοκληρώσει τη δουλειά και στα προημιτελικά παίξει με κάποιον φημισμένο αντίπαλο, τότε δεν αποκλείεται να έχει τη στήριξη και των ντόπιων. 

Αρκεί βέβαια να μην της πάνε όλα στραβά στην Ισπανία. Αλλωστε πρόκειται για ένα σύνολο που δεν βασίζεται σε αστέρια. Ποιοι τη στελεχώνουν και τραβάνε το κουπί της επιτυχίας; Είναι σχεδόν βέβαιο πως στο άμεσο μέλλον θα δοθεί η ευκαιρία να ασχοληθούμε και με αυτούς διεξοδικά.