Το ματς με τη Βοσνία πέρασε και άφησε πίσω του μια πολύ ευχάριστη γεύση, κυρίως για την εμφάνιση της Εθνικής. Το θέμα είναι τι θα γίνει από δω και πέρα. Θα συνεχιστεί η ίδια καλή εικόνα και στα εναπομείναντα ματς του Νοεμβρίου; Πώς θα πάνε τα πράγματα με τη νέα χρονιά, όταν και θα ξεκινήσουν πάλι οι επίσημες υποχρεώσεις;
Το θέμα είναι να μην αποδειχθεί αυτό το τριήμερο ένα «πυροτέχνημα». Οι διεθνείς (όποιοι κι αν είναι αυτοί) εμφανίστηκαν χαρούμενοι που φοράνε τη φανέλα, χαρούμενοι ως ομάδα κι αυτό φάνηκε μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Ο κόσμος -όχι στο γήπεδο πάντως- στα social media έδειξε να… ψήνεται με αυτό που είδε τηλεοπτικά και μάλιστα δεν είναι λίγοι αυτοί που συντονίστηκαν στους δέκτες τους αφότου άρχισε ο αγώνας, μαθαίνοντας πως κάτι καλό συμβαίνει στο νέο τερέν του ΟΑΚΑ.
Το Open έκανε πολύ καλά νούμερα τηλεθέασης (20% και πάνω), ενώ αρκετοί προτίμησαν να δουν την αναμέτρηση από το Cosmote TV.
Κοινώς, μια μαγιά για το πολυαναμενόμενο restart υπάρχει. Το θέμα είναι τι θα γίνει στη συνέχεια. Η πιο μεγάλη απορία όλων είναι ο τρόπος με τον οποίο θα χειριστεί ο Τζόνι φαν Σιπ τις υποθέσεις των Παπασταθόπουλου-Μανωλά. Η λογική λέει ότι δεν μπορεί να αποκλείσει διά παντός τους δύο πιο ακριβοπληρωμένους Ελληνες ποδοσφαιριστές, όμως πρέπει να τους βάλει στο δικό του «καλούπι». Να τους πείσει με πράξεις ότι η Εθνική είναι πάνω απ’ αυτούς.
Ο Σωκράτης μάλλον κάτι… κατάλαβε, αφού λίγο μετά το τέλος του 2-1 με τη Βοσνία, ανέβασε story στο instagram: «Μπράβο στην ομάδα και τον προπονητή της». Είναι ένα δείγμα ότι πήρε το μήνυμα του Ολλανδού. Μένει να δούμε βέβαια πώς θα διαχειριστεί ο Μεσσήνιος στόπερ της Αρσεναλ τον εαυτό του.
Διότι αυτός και ο Μανωλάς ίσως να περιμένουν κλήση τον επόμενο μήνα. Κι αυτή είναι πιθανό να μην έρθει τότε, κάτι που θα ήταν και το σωστό. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει πίεση και που το συγκεκριμένο σχήμα πάει καλά, γιατί να γυρίσουν τόσο γρήγορα οι δύο σταρ του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος; Ας πάρουν κι άλλο χρόνο, να ηρεμήσουν, να σκεφτούν και στη συνέχεια βλέπουμε. Αρκεί να το… αντέξουν.
Μπορεί το ταλέντο σε αυτή τη φουρνιά Ελλήνων παικτών να μην περισσεύει, όμως με ομαδική δουλειά και θέληση αποδεικνύεται ότι κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Αναντικατάστατος (στο ρόστερ και όχι στην ενδεκάδα) πρέπει να είναι αυτός που δίνει το 100% μέσα στο γήπεδο, αυτός που ακούει τον εκάστοτε προπονητή και δεν κάνει του κεφαλιού του.
Ο Οτο Ρεχάγκελ το έκανε μία φορά το 2001. Τα αποτελέσματα τα είδαμε πολύ γρήγορα, με την κατάκτηση του EURO 2004. Δεν λέει κανείς ότι η Ελλάδα θα πάρει το Μουντιάλ του 2022, άλλωστε το έμψυχο δυναμικό δεν έχει μεγάλη σχέση με το τότε. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, διότι κι εκείνη την εποχή, κανείς δεν είχε σε εκτίμηση π.χ. τον Μιχάλη Καψή ή τον Χαριστέα και όλοι γκρίνιαζαν (αρχικά) γιατί δεν παίζουν ο Γεωργάτος, ο Ζήκος ή ο Στολτίδης.
Οπως μας δίδαξε η Ιστορία, μια καλή εθνική ομάδα μπορεί να φτιαχτεί ακόμη και δίχως τους καλύτερους -θεωρητικά- παίκτες της. Αν ο Παπασταθόπουλος θέλει να κάνει δηλώσεις και να πριονίζει τις καρέκλες των προπονητών, δεν χρειάζεται στην ομάδα. Αν ο Μανωλάς νομίζει πως μπορεί να μαρκάρει τους αντίπαλους επιθετικούς με… κραυγές για να τρομάξουν, δεν χρειάζεται στην ομάδα.
Αν αυτοί οι δύο και όποιοι άλλοι είναι σε θέση να ρίξουν τον εγωισμό τους, να κατέβουν από το καλάμι και να ενσωματωθούν σε ένα υγιές σύνολο, ακόμα καλύτερα. Και γι’ αυτούς και για την ομάδα…
