Η ακαταλληλότητα των αγωνιστικών χώρων –του Ολυμπιακού Σταδίου, που ήδη μπήκε στην… εντατική, ή της Λάρισας, που όπως είδαμε το Σάββατο θυμίζει σεληνιακό τοπίο (είναι μακρύς ο κατάλογος των γηπέδων με το ίδιο πρόβλημα) και, τι τραγικό!, βρισκόμαστε σε αρχή περιόδου– δεν είναι το μόνο αυτονόητο που απουσιάζει από τις γηπεδικές εγκαταστάσεις του τύποις επαγγελματικού ποδοσφαίρου μας.
Αναπόφευκτα, ενώπιον της εικόνας που είδαμε –και από τη Λάρισα-, επανέρχεται, εκτός των άλλων, και η προσβασιμότητα τμήματος των εξεδρών των γηπέδων μας για θεατές με κινητικά προβλήματα, καθισμένους σε αναπηρικό αμαξίδιο ή κατέχοντες άλλο βοήθημα για την κίνησή τους.
Προσοχή: όπως και οι κατάλληλοι αγωνιστικοί χώροι, πρόκειται, δεκάδες χρόνια τώρα, για συμβατικές υποχρεώσεις των ομάδων, άρα της διοργανώτριας αρχής του πρωταθλήματος και της εκάστοτε αθλητικής ηγεσίας προς τις ομάδες και –στη δεύτερη περίπτωση– προς τον κάθε πολίτη-θεατή των παιχνιδιών. Οσες δεν υλοποιούνται…
Τα τελευταία 21 χρόνια, όλες οι πολιτικές ηγεσίες του ποδοσφαίρου, συχνά διοικήσεις ομάδων και όχι μόνο, έχουν λάβει σε συναντήσεις στα γραφεία τους γραπτά αιτήματα από τον υπογράφοντα για «προσβάσιμο τμήμα εξέδρας» –και όχι τμήμα του αγωνιστικού χώρου ή άλλο, οπουδήποτε στο γήπεδο– «ώστε αυτόνομα ο συμπολίτης (σ.σ: λέξη με τη δική της σημασία) με κινητικό πρόβλημα να μπορεί, αφού πληρώσει εισιτήριο όπως κάθε άλλος, έστω και συμβολικής τιμής, να δει τα παιχνίδια της αρεσκείας του».
Οποιος ενδιαφέρεται, από τον πρωθυπουργό που ήδη φωνασκεί για «ισοτιμία», ας αναζητήσει στο Διαδίκτυο, με λέξεις -οδηγούς «προσβάσιμες εξέδρες, νομοσχέδιο, αθλητική ηγεσία» ή, άλλες σχετικές, τις επαφές και τις ανέξοδες υποσχέσεις που έδωσαν υπουργοί Αθλητισμού, όπως οι κύριοι Ορφανός, Ιωαννίδης, Δουβής παλαιότερα επί Νέας Δημοκρατίας, Κοντονής και Βασιλειάδης επί ΣΥΡΙΖΑ, και όχι μόνο για λύση του προβλήματος μέσω «νομοσχεδιου που θα υποχρεώνει τις ομάδες να διαμορφώσουν προσβάσιμο, για θεατές με κινητικό πρόβλημα, τμήμα της εξέδρας».
Ηχηρές εξαγγελίες για λαϊκή κατανάλωση, σε όλες τις εποχές. Ποτέ δεν είναι αργά, βέβαια, για τον εκπολιτισμό και των γηπέδων μας, εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Ακούει κανείς;
